Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ιστορία της Χώρας Σφακίων και του Όμπρος Γιαλός Η εικόνα σου μυρίζει Κρήτη.

Άγρια ομορφιά, άσπρα σπίτια σκαρφαλωμένα στον βράχο και μια βάρκα που περιμένει.

Αυτό είναι το σκηνικό της Χώρας Σφακίων και του μικρού της λιμανιού, του Όμπρος Γιαλού. Χώρα Σφακίων: Το άπαρτο κάστρο της Κρήτης Η Χώρα Σφακίων δεν είναι ένα συνηθισμένο χωριό.

Είναι η πρωτεύουσα των θρυλικών Σφακιών, μιας περιοχής που δεν υποτάχθηκε ποτέ ολοκληρωτικά.

Στα αρχαία χρόνια, εδώ βρισκόταν η πόλη Τάρρα.

Αργότερα η περιοχή πήρε το όνομα Σφακιά, πιθανότα από τις "σφάκες", τα πικροδάφνης που γεμίζουν τα φαράγγια της περιοχής. Τα Σφακιά έμειναν ελεύθερα ακόμη και στα 400 χρόνια Τουρκοκρατίας.

Τα απόκρημνα Λευκά Όρη και η δυσπρόσιτη θάλασσα έκαναν την περιοχή φυσικό οχυρό.

Κάθε κρητική επανάσταση ξεκινούσε ή κατέληγε εδώ. Οι Σφακιανοί ήταν ξακουστοί πολεμιστές, ναυτικοί και πειρατές.

Το 1770, ο Δασκαλογιάννης κήρυξε την επανάσταση κατά των Οθωμανών από τα Σφακιά.

Η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα και ο ίδιος γδάρθηκε ζωντανός στο Ηράκλειο.

Το χωριό κάηκε πολλές φορές από τους Τούρκους, αλλά ξαναχτιζόταν.

Το πιο πρόσφατο ιστορικό κεφάλαιο γράφτηκε τον Μάιο του 1941.

Μετά τη γερμανική εισβολή, χιλιάδες συμμαχικοί στρατιώτες από Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Βρετανία εγκλωβίστηκαν στο νησί.

Το μοναδικό τους παράθυρο διαφυγής ήταν η Χώρα Σφακίων.

Μέσα σε 9 νύχτες, πάνω από 10.500 στρατιώτες εκκενώθηκαν από τον Όμπρος Γιαλό και τις γύρω παραλίες, με τη βοήθεια του Βρετανικού Ναυτικού και των ντόπιων. Οι Σφακιανοί τους έκρυψαν, τους τάισαν και τους οδήγησαν στα καΐκια, ξέροντας πως τους περίμεναν αντίποινα.

Και ήρθαν. Οι Γερμανοί έκαψαν ξανά το χωριό. Όμπρος Γιαλός: Το λιμάνι με τα δύο ονόματα Το μικρό βοτσαλωτό λιμανάκι μπροστά στη Χώρα έχει δύο ονόματα και δύο ψυχές. Ομπρός Γιαλός: Σημαίνει "μπροστινός γιαλός". Είναι η παραλία ακριβώς μπροστά από το χωριό.

Για αιώνες ήταν το μοναδικό πέρασμα των Σφακιών προς τη θάλασσα.

Από εδώ έφευγαν τα καΐκια για Λουτρό, Αγία Ρουμέλη, Γαύδο και Πειραιά.

Εδώ φόρτωναν λάδι, τυρί και κρέας και ξεφόρτωναν προμήθειες. Βρις: Το παλιότερο όνομα του όρμου, που ακούγεται ακόμα από τους ντόπιους.

Σήμερα ο Όμπρος Γιαλός είναι ήσυχος.

Δένουν λίγα ψαροκάικα και το καραβάκι για Λουτρό και Αγία Ρουμέλη.

Τα άσπρα σπίτια που βλέπεις στην εικόνα, σκαρφαλωμένα στον βράχο, είναι χτισμένα πάνω στα ερείπια παλαιότερων.

Πολλά εγκαταλείφθηκαν μετά τον πόλεμο, όταν οι ντόπιοι έφυγαν για τις πόλεις.

Ο βαρκάρης της φωτογραφίας σου θα μπορούσε να είναι ο παππούς κάποιου Σφακιανού.

Μετέφερε προμήθειες, ψάρευε, ίσως έσωσε και κανέναν Άγγλο στρατιώτη το '41. Η βάρκα του είναι η προέκταση του σπιτιού του.

Γιατί στα Σφακιά, η θάλασσα δεν ήταν σύνορο.

Ήταν δρόμος. Η Χώρα Σφακίων δεν έχει αρχαιολογικούς χώρους με μάρμαρα.

Η ιστορία της είναι γραμμένη στις πέτρες, στον αγέρα και στο βλέμμα των ανθρώπων της. Είναι ιστορία ανυποταξίας. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους