Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#ΙΣΤΟΡΙΕΣ_ΑΠΟ_ΤΟ_ΣΥΡΤΑΡΙ_ΜΟΥ Φοράει το καφέ μπλουζάκι. Καμιά ανάμνηση καινούργιου ρούχου. Σε κάποιον-που δεν θυμάται- θα είχε μικρύνει όταν το απόκτησε.

Άρχισε ήδη να μικραίνει και πάνω του.

Το παντελονάκι νάιλον ελαστικό.

Από αυτά που είχαν κι ένα λάστιχο σε κάθε πατζάκι και το περνούσες κάτω από το πέλμα.

Δικό του αυτό, καινούργιο κι ένα νούμερο μεγαλύτερο γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν γρήγορα.Νομίζω αργότερα, όταν άφηνε τους αστράγαλους ακάλυπτους, έγινε σορτσάκι .Αυτό που φορούσε τότε που πηδώντας τις φωτιές του Αϊ-Γιαννιού που ανάβανε στις γειτονιές, έπεσε μέσα στη θράκα.

Κάηκαν τα πόδια, αχρηστεύτηκε και το παντελόνι.

Θα ήταν μάλλον τα καλύτερα ρούχα που θα μπορούσε να βάλει για να πάει σ’ αυτά τα γενέθλια, σε ένα αστικό σπίτι, τέλη δεκαετίας του εξήντα.

Ήταν τα πρώτα γενέθλια που πήγε κι ένιωθε ψάρι έξω από τα νερά του.

Το σπίτι αυτό είχε σαλόνι και όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, λουστραρισμένα τραπεζάκια.

Το σπίτι που ντύθηκε δεν είχε.

Ούτε σαλόνι, ούτε λουστραρισμένα τραπεζάκια.

Ούτε γενέθλια.

Θυμάται να πήγε σαν από υποχρέωση.

Ντρεπότανε σίγουρα.

Όπως όταν πηγαίνει κανείς πρώτη φορά, σε μια δεξίωση που δεν ξέρει κανέναν,με πρωτόκολλο βραδινού ενδύματος.

Ευτυχώς ανέβηκε στον πρώτο όροφο, με την αδερφή του,που στέκεται πίσω του στη φωτογραφία.

Πιθανόν να κρατούσαν κι ένα δώρο.

Ίσως τέσσερις πάστες σε κουτί.

Όταν τα άλλα παιδιά αλώνιζαν, παρατηρούσε το σπίτι.

Τα κουτιά με τα δώρα που άνοιγαν.

Τα δώρα των παιδιών.

Τις μακιγιαρισμένες και καλοχτενισμένες μαμάδες.

Ακόμα και η γιαγιά είχε κραγιόν.

Το παιδικό δωμάτιο.

Την βιβλιοθήκη με τις εγκυκλοπαίδειες.

Τα στοιβαγμένα επιτραπέζια παιχνίδια.

Την τούρτα.

Την φυσικότητα των κινήσεων σε «ένα ακόμα πάρτι γενεθλίων». Στη φωτογραφία θα μπήκε προς το τέλος.

Η μαμά του παιδιού που είχε γενέθλια τον τράβηξε εκεί τελευταία στιγμή πριν το κλικ; Γι αυτό βρέθηκε μπροστά.

Δεν θυμάται αν είχε γενέθλια ο Νίκος ή η Μαρία.

Εκείνο που θυμάται είναι η αφή της αριστερης του παλάμης και την ανακούφιση που ένιωσε όταν έφυγε.

Επιτέλους αέρας.

Πρέπει να είναι η πρώτη έγχρωμη απεικόνισή του, πρέπει να είναι στα πέντε του κι αυτό το βλέμμα του, δεν το αντέχω.

Σαν να κοιτάει τα χρόνια που ακολούθησαν… Σαν να με κοιτάει και να ζητάει εξηγήσεις.

Μακάρι να μπορούσα να τον αγκάλιαζα σφιχτά και να κλαίγαμε μαζί.Εγώ κι… αυτός.

Κι ο Άλμπι να προσπαθεί να τρυπώσει ανάμεσα μας,κουνώντας χαρούμενα την ουρά του* #Η_ΠΡΩΤΗ_ΕΓΧΡΩΜΗ_ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ_ΤΟΥ, από τις... χιλιοειπωμένες απολογίες στο συρτάρι μου, Κάιρο 26.6.2011 *επιπλεόν προταση στο προπερσινό update

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους