Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Είμαι στα πρόθυρα της υπερκόπωσης, αλλά δεν σταματάω. Συνεχίζω…» Αυτό μου είπε σήμερα ένας άνθρωπος που εκτιμώ.

Και ενώ καταλαβαίνω απόλυτα το πάθος του, τους στόχους του και το «γιατί» του, μέσα μου σκέφτηκα… «Μακάρι να μη χρειαστεί να το μάθει με τον δύσκολο τρόπο… όπως το έμαθα εγώ.» Γιατί ξέρω πώς είναι να δουλεύεις με τις μηχανές στο τέρμα.

Να έχεις όνειρα.

Να έχεις στόχους.

Να λες συνέχεια «λίγο ακόμα». Να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν το σώμα σου φωνάζει ότι κουράστηκε.

Το έκανα για πολύ καιρό.

Μέχρι που έφτασα στο burnout.

Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν είχα καταλάβει νωρίτερα… Δεν ήταν η κατάρρευση το πιο δύσκολο κομμάτι.

Ήταν η επιστροφή.

Γιατί όταν ο οργανισμός σου έχει μάθει να λειτουργεί μόνο σε κατάσταση υπερκόπωσης, δυσκολεύεται να εμπιστευτεί ξανά τον εαυτό του.

Άρχισα να μην αναγνωρίζω τη συμπεριφορά μου.

Δεν είχα υπομονή με τους ανθρώπους μου.

Δεν λειτουργούσα όπως ήθελα.

Και όταν αποφάσισα να ξεκουραστώ, πίστευα ότι σύντομα θα επανέλθω.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα μαθαίνω.

Και ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα είναι αυτό: Δεν χρειάζεται να καταρρεύσεις για να ξεκουραστείς.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου δουλεύοντας μέχρι εξάντλησης.

Τα όνειρά μας αξίζουν να τα κυνηγάμε.

Αλλά όχι εις βάρος της υγείας μας.

Όχι εις βάρος των ανθρώπων που αγαπάμε.

Όχι εις βάρος του ίδιου μας του εαυτού.

Γιατί μια μέρα ξεκούρασης δεν θα σε κρατήσει πίσω. Αντίθετα… Σε κρατάει μέσα στο παιχνίδι.

Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να σταματήσεις για λίγο και να επανέλθεις… παρά να χρειαστεί να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου από την αρχή.

Και αυτό το γράφω πρώτα για μένα.

Αλλά αν έπρεπε να γυρίσω πίσω και να πω κάτι στον παλιό μου εαυτό, θα ήταν μόνο αυτό: «Μην περιμένεις να σε σταματήσει το σώμα σου. Σταμάτα εσύ, πριν αναγκαστείς.» ❤️ Ίσως κάποιος εκεί έξω χρειαζόταν να το διαβάσει σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους