Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο χρόνια πριν, σαν σήμερα, 26 Ιουνίου 2024. Μετά από 3 μήνες αιμοκαθάρσεων, αγώνα και αναμονής — πήγαινα στο πιο σημαντικό ραντεβού της ζωής μου.

Δεν ήξερα αν θα πετύχαινε.

Δεν ήξερα τι θα γινόταν μετά.

Ήξερα μόνο ότι έπρεπε να είμαι δυνατός.

Αισιοδοξία, δύναμη, ψυχραιμία και υπομονή.

Αυτά έλεγα στον εαυτό μου εκείνη τη μέρα.

Σήμερα είμαι εδώ. Ζω. Δουλεύω. Αγωνίζομαι.

Και αυτό δεν το θεωρώ δεδομένο ούτε για μια μέρα.

Η μεταμόσχευση δεν είναι το τέλος της ιστορίας — είναι η αρχή μιας καινούριας.

Μια ζωή που ξέρεις ότι την κέρδισες.

Που κάθε πρωί που ξυπνάς έχει άλλη αξία.

Δεν έχω μιλήσει πολύ για αυτό μέχρι τώρα.

Αλλά σκέφτομαι συχνά τους ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα εκεί — στην καρέκλα της αιμοκάθαρσης, τρεις φορές την εβδομάδα, τέσσερις ώρες τη φορά, μετρώντας τις μέρες.

Ξέρω πώς μετράς τις μέρες.

Σύντομα θα μιλήσω πιο αναλυτικά για ένα θέμα που με αγγίζει βαθιά.

Για τους νεφροπαθείς στην Ελλάδα.

Για αυτά που γίνονται αλλού και δεν γίνονται εδώ.

Για αυτά που πρέπει να αλλάξουν.

Μέχρι τότε, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που ήταν δίπλα μου εκείνες τις δύσκολες μέρες. Ξέρετε ποιοι είστε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους