Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα παιδιά της Ρωμιοσύνης δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ίσες ευκαιρίες. Υπάρχουν ταξίδια που τα προγραμματίζεις και υπάρχουν ταξίδια που σε αλλάζουν.

Η διαδρομή από το Ρέθυμνο στην Ίμβρο και την Κωνσταντινούπολη, από τον περασμένο Σεπτέμβριο έως την ολοκλήρωση της πρώτης σχολικής χρονιάς του προγράμματος «Ενίσχυση Εκπαίδευσης στην Πόλη», ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Όταν η PeopleCert μάς πρότεινε να αναλάβουμε τον ακαδημαϊκό σχεδιασμό και την επιστημονική καθοδήγηση του προγράμματος Αγγλικής Γλώσσας, γνωρίζαμε ότι δεν επρόκειτο για ακόμη ένα εκπαιδευτικό έργο.

Επρόκειτο για μια αποστολή με βαθιά ιστορική και εθνική σημασία.

Για την Ίμβρο, το ελληνικό νησί που μαζί με την Τένεδο έμειναν «πίσω», αλλά κυρίως για την Κωνσταντινούπολη, εκεί όπου εξακολουθεί να χτυπά η καρδιά της Ρωμιοσύνης και ταυτόχρονα η οικουμενική καρδιά της Ορθοδοξίας.

Δεν θα ήταν όμως ειλικρινές να πω ότι όλα ξεκίνησαν εύκολα.

Οι πρώτες μας επισκέψεις συνοδεύονταν από μια φυσιολογική επιφυλακτικότητα. «Ποιοι είναι;», «Τι θέλουν εδώ;», «Γιατί ήρθαν από την Κρήτη;». Οι Ρωμιοί της Πόλης έχουν ζήσει πολλά.

Η ιστορία τους τούς δίδαξε να είναι προσεκτικοί.

Άλλωστε, ας μην κρυβόμαστε, η καχυποψία είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της φυλής.

Χρειάστηκε χρόνος.

Όχι για να αποδείξουμε τις γνώσεις μας, αλλά τις προθέσεις μας.

Όταν όμως κατάλαβαν ότι η παρουσία μας δεν έκρυβε κανένα προσωπικό όφελος, ότι η συνεισφορά μας ήταν εθελοντική και ότι μοναδικός μας στόχος ήταν να προσφέρουμε στα παιδιά τους τις ίδιες εκπαιδευτικές ευκαιρίες που έχουν οι μαθητές μας στο Ρέθυμνο, τότε όλα άλλαξαν.

Η όποια καχυποψία έδωσε τη θέση της στην εμπιστοσύνη και, τελικά, στην αγάπη.

Για εμάς, αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή της χρονιάς.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη λάμψη στα μάτια των παιδιών όταν αντιλήφθηκαν ότι κάποιος σχεδίασε ένα πρόγραμμα αποκλειστικά για εκείνα.

Ότι δεν θα παρακολουθούσαν απλώς μαθήματα Αγγλικών, αλλά ένα σύγχρονο πρόγραμμα διεθνών προδιαγραφών, με τις ίδιες απαιτήσεις, τις ίδιες μεθόδους και τις ίδιες προσδοκίες που έχουν οι συνομήλικοί τους στην Ελλάδα.

Γιατί τα παιδιά της Ίμβρου και της Κωνσταντινούπολης δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν ίσες ευκαιρίες.

Η ολοκλήρωση της πρώτης σχολικής χρονιάς και η απονομή των πιστοποιητικών από τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη δεν αποτέλεσαν το τέλος μιας προσπάθειας.

Ήταν η αρχή μιας σχέσης.

Φεύγοντας αυτή τη φορά από την Πόλη, δεν νιώσαμε ότι αφήναμε πίσω μια εκπαιδευτική συνεργασία.

Νιώσαμε ότι αφήναμε φίλους.

Αν με ρωτούσατε για το συμπέρασμα της διαδρομής θα έλεγα αυτό: Η παιδεία εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να χτίζει γέφυρες εκεί όπου η ιστορία ύψωσε τείχη.

Αλλά και αυτό: Όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στα παιδιά και παιδιά που ονειρεύονται το μέλλον τους στον τόπο τους, η Ρωμιοσύνη δεν θα χρειάζεται τη συμπόνια κανενός. Θα συνεχίζει, όπως έγραψε ο Ρίτσος, να αντριεύει και να θεριεύει από την αρχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους