Πόσο θα ήθελε να τρέξει αυτή την στιγμή! Να φύγει, να εξαφανιστεί, χωρίς να την νοιάζει τίποτα και κανένας! Πότε κοίταζε το νυφικό, οικογενειακό κειμήλιο πλέον και πότε τον άντρα που στεκόταν πλάι...
Πόσο θα ήθελε να τρέξει αυτή την στιγμή! Να φύγει, να εξαφανιστεί, χωρίς να την νοιάζει τίποτα και κανένας! Πότε κοίταζε το νυφικό, οικογενειακό κειμήλιο πλέον και πότε τον άντρα που στεκόταν πλάι της, αυτόν που σε λίγο θα ήταν επίσημα ο σύζυγός της! Την είδε στο πανήγυρι της Παναγιάς, λευκοντυμένη να χορεύει, αυτός από τόπο άλλο της ξενιτιάς, ήρθε στο κεφαλοχώρι να δει τους δικούς του.
Την είδε, του άρεσε, πήγε στον πατέρα της, την ζήτησε, την πήρε! Αυτό ήταν! Η Ανούκ δεν είχε καμία άποψη, κανένα δικαίωμα να αρνηθεί, άλλωστε όπως όλοι λέγαν, ήταν μεγάλη η τιμή να την ζητήσει ο Γιώργος σε γάμο και ας της «έριχνε» δεκαπέντε χρόνια! Λεφτάς με καράβια! Τι άλλο ήθελε; Βασίλισσα θα την είχε! Ολόκληρη η ιστορία στο πρώτο σχόλιο ❗Γυναίκα κανενός! ✍Ελένη Ρέγγα
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους