Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τούτη την φορά ήταν διαφορετικά, τούτη την φορά ήταν αλλιώς. Δεν πόνεσα, δεν υπέφερα, δεν πεταγόμουνα ως το ταβάνι από παγκρεατίτιδα, και δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

Δεν φώναζα, δεν έβριζα, δεν καταριόμουνα, δεν παρακαλούσα να πεθάνω, δεν, δεν, δεν...Τούτη την φορά όλα πήγαν καλύτερα.

Βέβαια δεν είχε καμιά σχέση αυτή η επέμβαση με την πρώτη, ούτε και με την δεύτερη.

Τότε ο πολύ καλός γιατρός, ο κύριος Βεζάκης, είχε να ξελογκώσει ένα νταμάρι, ένα βουνό από πέτρες που μου είχαν προσφέρει αυτό το υπέροχο χρυσοκίτρινο σκατουλί χρώμα, που κόντεψε να με στείλει στον άλλο κόσμο.

Ηταν δύσκολη και ιδιαίτερη η πρώτη επέμβαση.

Τώρα είχε μόνο να αφαιρέσει το σωληνάκι που μου είχε βάλει στις τρεις του Δεκέμβρη, και που τελικά όπως μου είπε αυτό μου έσωσε την ζωή. Η Αννα η νοσηλεύτρια - λάστιχο είχε γίνει η δόλια να εξυπηρετήσει καμιά δεκαριά ασθενείς ταυτόχρονα - με οδήγησε στο χειρουργείο, με το χαμόγελο στα χείλη εκείνη και δεκαοχτώ πίεση εγώ.

Μια άλλη νοσοκόμα με τακτοποίησε στο "μάρμαρο", και ο γιατρός ήρεμος όπως πάντα, μου διάλυσε σιγά σιγά τον φόβο μου.

Τέτοιος χέστης είμαι και μεγαλύτερος ακόμα.

Η όλη ιστορία κράτησε σαφώς λιγότερη ώρα από την πρώτη, αλλά και την δεύτερη επέμβαση που έγινε στην Σπάρτη.

Οταν ξύπνησα δεν θυμάμαι τι έλεγα, ούτε θυμάμαι πως βρέθηκα στο κρεβάτι ξανά.

Μίλησα μετά από λίγο διάστημα με τον διπλανό μου που ήταν από την Καλαμάτα, και είχε έρθει μαζί με την γυναίκα του.

Ηταν ένα απίστευτο ζευγάρι που όλα τα κάνανε μαζί, που μιλάγανε ακατάπαυστα με τις ώρες, σαν να γνωριστήκανε εκείνη την στιγμή.

Βέβαια δεν ξέρω αν αυτό ήτανε τόσο καλό, γιατί εκείνος δεν τολμούσε να πει ούτε το όνομά του χωρίς την άδειά της αν κατάλαβα καλά.

Το νοσοκομείο είχε ανοίξει για τα χειρουργεία μόνο μια εβδομάδα πριν, λόγω κορονοιού.

Οσους εγχειρίζανε τους διώχνανε, για να μπουν κι` άλλοι, κι` άλλοι, για να χειρουργηθούν και εκείνοι.

Δεν κρατούσανε κανέναν.

Μόνο τον διπλανό μου τον Καλαματιανό τον επιθεωρητή κράτησαν με εντολή βέτο της γυναίκας του.

Δεν έφευγε η μανδάμ από εκεί μέσα την ίδια μέρα ούτε με βραστά αυγά στις μασχάλες.. - "Να φύγουμε και που να πάμε κύριε Παναγιώτη? Και αν πάθει τίποτα μετά ο Γιώργος ?" Α πα πα πα ρε Γιώργο ούτε ψύλλος στο κόρφο σου ρε έρμε - "Εμείς αγαπητέ Παναγιώτη όλα τα κάνουμε μαζί" μου λέει εκείνος.

Καλά ρε φιλαράκι - σκέφτηκα - αν σε παίρνει πες και τίποτα άλλο.

Σκέφτηκα μόνο, δεν είπα τίποτα όμως. Η Αννα η νοσηλεύτρια είχε σχολάσει και είχε έρθει η αντικαταστατριά της πω...πω...πω...ρε τι Χαιλ Χίτλερ ήτανε τούτη ? Την θυμόμουνα από την πρώτη μου εισαγωγή.

Και κείνη με θυμόταν.

Αξέχαστος μένω ρε ο άτιμος όπου πάω.

Τους τηλώνω γκρίνια και φεύγω. - "Εσένα δεν θυμάμαι ? Από τους πιο ήσυχους ασθενείς ήσουνα" Πως να μην ήμουνα ? Σάμπως άνοιξα τα μάτια μου έστω και λίγο όσο έκατσα εκεί ? Πέρα όμως που ήτανε λίγο φωνακλού, λίγο τσαμπουκάς, λίγο το στρίβει το μουστάκι ο Αλέκος, λίγο "γειά σου ρε Γιώργη Παπαδόπουλε", στην δουλειά της ήταν και αυτή πολύ πολύ καλή.

Την αλήθεια την λέω, της βγάζω το καπέλο.

Γενικά το Αρεταίειο είναι όαση στην υγεία, από την εμπειρία μου που είχα.

Πέρασαν κάμποσες ώρες κουβεντιάζοντας με τον φίλο τον Γιώργο τον Καλαματιανό, αυτόν ρωτούσα η μανδάμ απαντούσε δηλαδή, ως που... -"Κύριε Θηβαίο ετοιμαστείτε για να φύγετε" Μάζεψε τα πράγματα η Γιωργίτσα, και αφού χαιρετίσαμε την μανδάμ και το πιστό σκυλάκι της τον Γιώργο προχωρήσαμε σιγά σιγά προς την έξοδο. -Μην πάμε στο Μενίδι αμέσως, να πιούμε κάτι της λέω είμαι νηστικός κι απότιγος από το βράδυ. -Ρε προχώρα να βρούμε ταξί ...ήταν η απάντηση Βγήκαμε έξω και προχωρήσαμε.

Εγώ μαστουρωμένος ακόμα, ζαλιζόμουνα, ένιωθα αδύναμος, τρέκλιζα, εδώ να πέσω εκεί να πέσω.

Κόσμος πάνω κάτω, αμάξια, φασαρία, κακό.

Κρατώντας τον σάκο πέρασα από έναν τύπο που καθόταν κάτω με στηριγμένη την πλάτη του στον τοίχο, και τα πόδια του απλωμένα στο πεζοδρόμιο.

Η αδερφή μου εν τω μεταξύ προχωρούσε κάποια μέτρα μπροστά Στην ζαλάδα μου δεν πρόσεξα καλά, αλλά περνώντας κοντά του κάτι με έκανε να γυρίσω το κεφάλι.

Νόμιζα θα έβλεπα έναν ζητιάνο μια κάποιας ηλικίας, και όχι και τόσο καθαρό.

Είδα όμως έναν άνθρωπο νέο γύρω στα εικοσιπέντε με τριάντα το πολύ.

Φορούσε ένα καφέ τζάκετ, ένα τζιν παντελόνι, και αθλητικά παπούτσια και ήταν πεντακάθαρος.

Είχε μούσι όχι πολύ μεγάλο, και καθόταν σε ένα χαρτόνι που είχε στρώσει.

Μπροστά του ήταν ένα φακελάκι με ένα αντισηπτικό μαντηλάκι, και πίσω του πάνω στην μάντρα ένα κουτί μικρό που δεν πρέπει να είχε πάνω από 4-5 ακόμα μαντηλάκια.

Στο χαρτόνι ήτανε δυο τρία κέρματα.

Το βλέμμα του έδειχνε τόσο αγνό αλλά έκρυβε μια απόγνωση.

Το ξέρω αυτό το βλέμμα, το αναγνώρισα αμέσως, το έχω κάνει κτήμα μου εδώ και κάποιον καιρό.

Οχι δεν ήταν αυτός.

Εγώ ήμουνα εκείνος.

Ετσι ένιωθα μέσα στο μυαλό μου, στην ψυχή μου, μέσα στο αίμα μου.

Εστεκα ασάλευτος και κοιτούσα σαν χαζός.

Η καρδιά μου μία μάτωνε, μία θρηνούσε, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι με πονούσε πιο πολύ.

Δευτερόλεπτα που μετατράπηκαν με μιας σε αιώνες.

Δεν ξέρω ποιος είναι, δεν ξέρω τι είναι, δεν ξέρω τίποτα.

Το μόνο που ξέρω είναι τούτο εδώ το καρφί στην καρδιά.

Πυρωμένο και μυτερό, για να πονάει πιο πολύ για εκείνους μόνο που μπορούν να το δουν, να τα αισθανθούν, να το νιώσουν, -"Οχι ρε γαμώτο" σκέφτομαι...ΟΧΙ...και κάνω να πάω προς τα εκεί...όμως... -Που χαζεύεις ρε έλα βρήκα ταξί να φύγουμε...η φωνή της αδερφής μου. . Κόμπλαρα για λίγο, κάνω μεταβολή και σαν ρομπότ μπαίνω στο ταξί την ώρα που τα αυτοκίνητα γύρω περνούσαν σαν χάρτινες σαίτες.

Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Πόσα τέτοια συναισθήματα χωράνε σε λίγα δευτερόλεπτα ρε Τάκη ? Πόσα ρε ? Μια ζωή ολόκληρη ? Η δικιά σου ζωή ? Η ζωή του δίπλα σου ? Του φίλου σου, του αδερφού σου, ποιου ? Κι εγώ ο βλάκας που δεν πρόλαβα να τελειώσω εκείνο που ήθελα να κάνω.

Εκείνο που έκαναν για μένα κάποιοι άλλοι.

Γιατί ? Γιατί ? Τι κι` αν μου μίλησε ο ταξιτζής που πάμε ? Η αδερφή μου από το πίσω κάθισμα του είπε το που.

Γύρισα το κεφάλι μου να δω. Είχαμε ήδη απομακρυνθεί, και ήταν πολλά αμάξια που εμπόδιζαν.

Ηθελα να πεταχτώ δίπλα να του πάρω μια τυρόπιτα, ένα σάντουιτς, έναν γαμ..μένο καφέ ρε,η έστω λίγο νερό.

Να του μιλήσω, να του δώσω κουράγιο, θάρρος.

Να κάνω ότι ζητούσα κι` εγώ λίγο πριν με λαχτάρα Εγώ ήμουνα εκείνος με τα αντισηπτικά μαντήλια. ΕΓΩ.

Εγώ..Σε μένα ήθελα να τα δώσω.

Ανάθεμα τον κόσμο που έχουμε φτιάξει.

Γαμώ τις αξίες μας, και τα ιδανικά μας, και γαμώ την τύχη μου να μην προλάβω.

Ξέρω...ξέρω...μάλλον ήτανε πρεζάκι η λωποδυτάκος η κάποιο τομάρι.

Ξέρω όμως και αυτό του το βλέμμα.

Αυτό που πολλοί θα το δούνε και ελάχιστοι θα μπορέσουν να το νιώσουν.

Αυτό το καυτό καρφί στην καρδιά του καθένα που θέλει να λέει πως είναι άνθρωπος.

Του καθένα που θα μπορούσε αυτό το παιδί να ήταν παιδί του, γιος του, αδερφός του, γείτονας, η φίλος του.

Τι σημασία έχει ε ? Σωστά ...τι σημασία έχει.

Τίποτα δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει εμείς τι κάνουμε.

Να περνάμε καλά εμείς και στα παλαιότερα των υποδημάτων μας όλα τα υπόλοιπα.

Μέχρι να έρθει να μας χτυπήσει την πόρτα και σε εμάς κάτι, και να αποκτήσουμε αυτό ακριβώς το βλέμμα Αντε στο διάολο ψεύτρα κοινωνία, έχω πάρει όρκο μέσα μου βαθιά.

Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω με ποιον τρόπο, κάποια στιγμή θα ξανάρθω εκεί.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο.

Κι`αν σε βρω άνθρωπέ μου άσε με να σε κάνω μια αγκαλιά και να σου προσφέρω κείνο που θα έχω την δύναμη.

Με στοιχειώσανε ρε μπαγάσα αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα.

Με σταύρωσε αυτό το βλέμμα.

Και το ξέρω καλά αδερφέ μου αυτό.

Ξέρω τι σημαίνει και τι κρύβει πίσω του. Ο Θεός να σε έχει καλά γερό και δυνατό και να σε συναντήσω.

Τι ? Αν θα σε γνωρίσω ? Αν θα σε θυμάμαι ? Ανάμεσα σε εκατομμύρια θα ξεχώριζα το βλέμμα σου.

Γιατί είναι το βλέμμα το δικό μου να είσαι σίγουρος. Και η ψυχή μου θρηνεί. 26 Ιουνίου 2020. Τάκης Θηβαίος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους