Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθώς επέστρεφα χθες το βράδυ στο σπίτι, γύρω στις δέκα και μισή, είδα στο βάθος του ήρεμου δρόμου μας ένα ασθενοφόρο.

Τα φώτα του αναβόσβηναν μέσα στη νύχτα σαν μια επιτακτική υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Η ζωή περνά γρήγορα και, από τη μία στιγμή στην άλλη, μπορεί να είμαστε εμείς ξαπλωμένοι σε ένα φορείο, με προορισμό ένα νοσοκομείο… Πάντα τα ασθενοφόρα μού δημιουργούν ένα αίσθημα φόβου και ματαιότητας.

Ο ήχος της σειρήνας, η ταχύτητα με την οποία κινούνται, τα έντονα φώτα τους, μου κόβουν την ανάσα.

Για λίγα λεπτά το μυαλό μου γεμίζει ερωτήματα.

Τι να έχει συμβεί; Πόσος να είναι ο πόνος; Θα προλάβουν να φτάσουν εγκαίρως; Ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα έχει τους δικούς του ανθρώπους; Έχει κάποιον να τον περιμένει, να τον στηρίξει, να του κρατήσει το χέρι; Όταν βλέπω ένα ασθενοφόρο στη γειτονιά μας, σταματημένο σχεδόν έξω από την πόρτα μας, η καρδιά μου σφίγγεται ακόμη περισσότερο.

Νιώθω πως κάποιος δικός μας άνθρωπος βρίσκεται σε ανάγκη.

Ένας γείτονας, ίσως κάποιος με τον οποίο το πρωί ανταλλάξαμε μια καλημέρα χωρίς να φανταζόμαστε τι θα ακολουθούσε.

Πέρασα δίπλα από το ασθενοφόρο, μα δεν τόλμησα να κοιτάξω μέσα.

Από διακριτικότητα.

Κάποιες στιγμές είναι για προσευχή και όχι για περιέργεια.

Ενστικτωδώς έκανα τον σταυρό μου και, σχεδόν αθόρυβα, συνέχισα τον δρόμο μου μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας.

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και ευχήθηκα η νύχτα να κυλήσει ήρεμα για όλους.

Και όπου κι αν ταξίδεψαν χθες βράδυ εκείνες οι ρόδες, εύχομαι να οδήγησαν κάποιον με ασφάλεια και φροντίδα, με ανθρωπιά και αγάπη.

Μα πάνω απ’ όλα εύχομαι να τον επιστρέψουν σύντομα στη γειτονιά του, στο σπίτι του, στους ανθρώπους του. Σε μια ζωή που αξίζει να είναι γεμάτη υγεία, γαλήνη και ελπίδα. Για όλους… Καλημέρα. Χ.Δ..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους