Ο Κώστας Γαβρόγλου λέει σήμερα ότι «η πρότασή μας» ( για το κόμμα Τσίπρα) για την αντικατάσταση των Πανελλαδικών είναι η σε πρώτη φάση η ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστημιακά τμήματα χαμηλής ζήτησης...
Ο Κώστας Γαβρόγλου λέει σήμερα ότι «η πρότασή μας» ( για το κόμμα Τσίπρα) για την αντικατάσταση των Πανελλαδικών είναι η σε πρώτη φάση η ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστημιακά τμήματα χαμηλής ζήτησης, με βάση το απολυτήριο.
Πολύ ωραία πρόταση! Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα με την αξιοπιστία του Γαβρόγλου.
Γιατί την είχε στα χέρια του όταν ήταν υπουργός Παιδείας το 2019.
Ψηφίστηκε το Μάη του 2019 και ήταν μέτρο που μπορούσε να εφαρμοστεί τότε.
Και θα έδινε ανάσα σε χιλιάδες μαθητές και οικογένειες.
Θα έβγαζε ένα κομμάτι των παιδιών από την άσκοπη ταλαιπωρία των Πανελλαδικών.
Θα χτυπούσε, έστω μερικά, τη φροντιστηριακή εξάρτηση.
Θα άνοιγε έναν δρόμο για να αποκτήσει επιτέλους αξία το απολυτήριο του δημόσιου σχολείου.
Και τι έγινε τότε; Ο ίδιος ο Γαβρόγλου το γράφει στη σελίδα 32 του βιβλίου ΄΄Τα κοινά της παιδείας΄΄ που επιμελήθηκε ο ίδιος το 2021. Φοβήθηκε.
Γράφει ότι φοβήθηκε να το νομοθετήσει νωρίτερα.
Γράφει ότι φοβήθηκε να το εφαρμόσει αμέσως μόλις το ψήφισε, τον Μάιο του 2019.
Φοβήθηκε μήπως υπάρξει πρόβλημα.
Φοβήθηκε το πολιτικό κόστος και τελικά δεν τόλμησε να εφαρμόσει το μέτρο.
Σήμερα μιλά για τη δεξιά που κατήργησε το μέτρο μόλις εκλέχθηκε το 2019.
Αυτό όμως το ξέραμε. Η Ν.Δ. ήταν και είναι απέναντι σε κάθε ιδέα που μειώνει τον εξεταστικό μαραθώνιο και περιορίζει την αγορά γύρω από το σχολείο.
Ήταν ένας υπουργός παιδείας της Αριστεράς (μας) που είχε την ευθύνη, είχε τη δυνατότητα, είχε το μέτρο μπροστά του, αλλά δεν το έκανε πράξη όταν έπρεπε.
Και σήμερα επιστρέφει για να το παρουσιάσει ξανά ως πρόταση.
Συγγνώμη, αλλά εδώ δεν χωρούν πολλά λόγια.
Η πολιτική δεν κρίνεται από τις σωστές ιδέες, αλλά από το αν έχεις το θάρρος, την πολιτική βούληση να τις εφαρμόσεις όταν έχεις την εξουσία.
Γιατί αλλιώς η «πρόταση» γίνεται άλλοθι και η κοινωνία ακούει πάλι υποσχέσεις από ανθρώπους που, όταν είχαν την ευκαιρία, έκαναν πίσω.
Η ελεύθερη πρόσβαση στα τμήματα χαμηλής ζήτησης ήταν μια θετική τομή και έπρεπε να είχε εφαρμοστεί το 2019 αν όχι πολύ νωρίτερα.
Όχι να επιστρέφει σήμερα ως προεκλογική ή κομματική υπόσχεση.
Η σελίδα 32 του βιβλίου του Γαβρόγλου είναι αποκαλυπτική.
Δεν δείχνει ένα λάθος, αλλά την πολιτική ατολμία που κόστισε σε χιλιάδες μαθητές, σε χιλιάδες οικογένειες και στο δημόσιο σχολείο.
Όσοι και όσες είχαμε την τύχη (ή ατυχία!) να ΄΄ζήσουμε΄΄ τον τρόπο με τον οποίο έπαιρνε αποφάσεις τότε ο Γαβρόγλου, μάλλον δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους