Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συμφωνώ απόλυτα με την ανάρτηση αυτή της Ανθής. Πιστεύω χρόνια τώρα πως πρέπει κάποια στιγμή να περάσουμε από τις διαπιστώσεις στην αλλαγή των όρων λειτουργίας του συνδικαλιστικού μας κινήματος.

Οι νέες και οι νέοι δεν θα μπουν στα σωματεία επειδή τους καλούμε, αλλά μόνο αν νιώσουν ότι εκεί υπάρχει πραγματική δημοκρατία, ουσιαστικός και ταξικός λόγος, διάθεση σύνθεσης, συλλογική δύναμη και προοπτική νίκης.

Όχι μόνο της μεγάλης νίκης που θα φέρει συνολικότερες ανακατατάξεις στην κοινωνία, όλοι καταλαβαίνουμε ότι ένας κλάδος μόνος δεν το μπορεί, μπορεί όμως να έχει μικρότερες σημαντικές νίκες που να βελτιώνουν βήμα βήμα την καθημερινότητα της ελληνικής εκπαίδευσης.

Μέχρι τους τελικούς μας στόχους φυσικά.

Πιστεύω πως η εικόνα γενικών συνελεύσεων της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας όπου στο τέλος όλοι και όλες σπεύδουν να ΄΄κρυφτούν΄΄ κάτω από μια ΄΄ομόφωνη΄΄ απόφαση για να μην γυρίσουν το Σεπτέμβρη στα σχολεία χωρίς να έχουν να δικαιολογήσουν πολιτικά τη συμμετοχή τους στη ΓΣ, δεν μπορεί να μας κάνει αισιόδοξους για το μέλλον του συνδικαλιστικού μας κινήματος.

Χρειάζονται, λοιπόν, και θεσμικές/ καταστατικές τομές στη ΔΟΕ τις οποίες με βάση την ανθρωπογεωγραφία της δεν θα μπορούσε να τις προτείνει, να τις αναδείξει και να τις παλέψει άλλος χώρος πέρα από αυτό των Παρεμβάσεων.

Πχ η εναλλαγή στις θέσεις ευθύνης, ώστε να μη μονιμοποιούνται ρόλοι και μηχανισμοί.

Η ανάδειξη νέων συνδικαλιστικών στελεχών, δοκιμασμένη και πετυχημένη στις Παρεμβάσεις, είναι μέτρο που θα μπορούσε να γίνει καταστατική ρύθμιση της ΔΟΕ αν κάποιοι/ες το πάρουν πάνω τους.

Ακόμη και στις δυνάμεις της υποταγής σε άνωθεν κατευθύνσεις (κυβερνητικές ή κομματικές) , η εναλλαγή θα βρει ισχυρή στήριξη από τη βάση τους, που έχει κουραστεί τόσα χρόνια να βλέπει τα ίδια πρόσωπα να αναπαράγουν επί χρόνια τους ίδιους ρόλους και μηχανισμούς.

Χρειάζεται επίσης ένα πραγματικό πανεκπαιδευτικό μέτωπο, όχι ευκαιριακός συντονισμός κορυφών. ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΟΙΕΛΕ, ΠΟΣΕΕΠΕΑ, ΠΟΣΔΕΠ και όλες οι ζωντανές δυνάμεις της εκπαίδευσης να μπορούν να σχεδιάζουν και να υλοποιούν μαζί καμπάνιες, κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις.

Δεν μιλώ για αυτοδιάλυση των Ομοσπονδιών, αλλά να συγκροτηθεί μόνιμο πανεκπαιδευτικό συντονιστικό, ως σταθερή ομπρέλα κοινής δράσης.

Όχι ως νέο υπερκείμενο συνδικάτο που υποκαθιστά τις ομοσπονδίες, αλλά ως θεσμοθετημένος χώρος συντονισμού, κοινών καμπανιών, κοινών διεκδικήσεων και πανεκπαιδευτικής παρουσίας, με σεβασμό στην αυτονομία και τις καταστατικές διαδικασίες κάθε οργάνωσης.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει η Ανθή, η ΔΟΕ πρέπει επίσης να μιλά (συμπληρώνω: διαρκώς και όσο το δυνατόν πιο επιστημονικά) για το ίδιο το σχολείο.

Όχι μόνο για τα διοικητικά και τα εργασιακά, όσο κρίσιμα κι αν είναι.

Να ανοίγει ξανά και ξανά συζητήσεις για το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, τη δημοκρατική παιδαγωγική, τη συμπερίληψη, τις ανισότητες, την ειδική αγωγή, την τεχνητή νοημοσύνη, τη σχολική βιβλιοθήκη, το σχολείο που θέλουμε απέναντι στο σχολείο της αγοράς, της αξιολόγησης, των πολλών ταχυτήτων, του αποκλεισμού.

Ο ρόλος του ΙΠΕΜ (Ινστιτούτο Παιδαγωγικών Ερευνών – Μελετών της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας) πρέπει να αναβαθμιστεί, γίνονται βήματα, αλλά αργά και ευκαιριακά.

Επίσης η αλληλεγγύη δεν μπορεί να μένει μόνο ως σύνθημα.

Όταν ένας ή μια συνάδελφος απεργεί, διώκεται, μετακινείται, υπηρετεί μακριά από το σπίτι του ή ζει με τον μισθό του αναπληρωτή και του νεοδιόριστου, δεν πρέπει να μένει μόνος.

Ένα διαφανές απεργιακό/ αλληλοβοήθειας ταμείο, με συλλογικό έλεγχο, είναι όρος αξιοπρέπειας που θα βοηθήσει την ανάπτυξη του σ.κ. Κυρίως, όμως, χρειαζόμαστε καμπάνιες νίκης.

Όχι μόνο διαμαρτυρίες, αλλά σχέδιο, διάρκεια, στόχους και συλλογική αυτοπεποίθηση.

Οι νέοι άνθρωποι δεν αποστρέφονται τον αγώνα, αλλά έχουν την αίσθηση ότι όλα είναι προαποφασισμένα, κουρασμένα και αδιέξοδα.

Να κάνουμε πανελλαδικές ημερίδες ανοιχτές σε όλες και όλους, όχι όμως πασαρέλες των γνωστών συνδικαλιστικών στελεχών.

Με γραπτές εισηγήσεις που θα είναι δημόσιες μέρες πριν την κάθε ημερίδα.

Λειτουργία ομάδων εργασίας με βάση την εξειδίκευση που έχουν οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι σε όλη τη χώρα.

Υπάρχει ένας τεράστιος πλούτος στη ΄΄βάση΄΄ του κλάδου που η ΔΟΕ πρέπει να τον αξιοποιεί.

Αυτά και πολλά άλλα, οι ταξικές δυνάμεις της ΔΟΕ πρέπει να τα βάλουν στην ατζέντα τους να τα ανοίξουν στους συναδέλφους που θα κρίνουν αν χρειάζονται ή όχι.

Και φυσικά να αγωνιστούμε να υιοθετηθούν από την πλειοψηφία της ΔΟΕ που έχει από τη μία τους βαρόνους της αλλά σίγουρα έχει και τις εσωτερικές αντιθέσεις της.

Είμαι σίγουρος ότι οι σκέψεις μου δεν ΄΄ανακαλύπτουν την Αμερική΄΄, είναι σκέψεις και απόψεις που έχει πολύς κόσμος της εκπαιδευτικής Αριστεράς και όχι μόνο.

Το ζήτημα δεν είναι αν συμφωνούμε γενικά, αλλά αν θα τολμήσουμε να κάνουμε αυτές και άλλες ανάλογες σκέψεις οργανωμένη πρόταση, ανοιχτή συζήτηση και διεκδίκηση μέσα στην ίδια την Ομοσπονδία μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους