Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τα προνόμια του κεφαλαίου στην αξιοπρέπεια του κόσμου της δουλειάς Η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα απάντησε ξεκάθαρα στο παβλοφικό ερώτημα «πού θα βρείτε τα λεφτά». Προχώρησε σε μια ευθεία αμφισβήτηση του βασικού αφηγήματος της κυβέρνησης ότι η κοινωνία πρέπει να συμβιβαστεί με τη λιτότητα, τις ανισότητες και την υποχρηματοδότηση των δημόσιων αγαθών.

Υποστηρίζει ότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η έλλειψη πόρων, αλλά οι πολιτικές επιλογές για το πού κατευθύνονται αυτοί οι πόροι. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται νέους φόρους για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Χρειάζεται αλλαγή προτεραιοτήτων.

Χρειάζεται να σταματήσει η μεταφορά πλούτου προς τους λίγους, η σπατάλη δημόσιου χρήματος, οι προνομιακές φοροαπαλλαγές και η διαπλοκή που λειτουργεί ως μόνιμος μηχανισμός αναδιανομής υπέρ των ισχυρών.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια διατυπώνεται μια καθαρή θέση, η φορολογική δικαιοσύνη είναι προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής και βιώσιμης ανάπτυξης.

Η πρόταση για κλιμακωτή φορολόγηση των μεγάλων μερισμάτων και των υπερκερδών και όχι τη φορολόγηση της μεσαίας τάξης ανατρέπει μια κυρίαρχη πολιτική αφήγηση που ταυτίζει κάθε συζήτηση περί αναδιανομής με επιβάρυνση των πολλών.

Με την παρέμβασή του, ο Αλέξης Τσίπρας επαναφέρει στο επίκεντρο τον κόσμο της μισθωτής εργασίας, ο οποίος σηκώνει δυσανάλογο φορολογικό βάρος, ενώ βλέπει το εισόδημά του να εξανεμίζεται από την ακρίβεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι θέτει ως βασική προτεραιότητα τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης της εργασίας και την αποκατάσταση της ανισορροπίας ανάμεσα στους μισθούς και τα εισοδήματα από το κεφάλαιο.

Πρόκειται για μια καθαρή πολιτική επιλογή υπέρ των ανθρώπων που ζουν από τον μισθό τους και όχι από τις αποδόσεις της περιουσίας τους.

Αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό μήνυμα της παρέμβασης, η επόμενη αριστερή πρόταση διακυβέρνησης δεν ξεκινά από τους δείκτες, αλλά από τον άνθρωπο που εργάζεται.

Από εκείνον που παράγει τον πλούτο της χώρας και δικαιούται να έχει μεγαλύτερο μερίδιο σε αυτόν.

Είναι μια σαφής προσπάθεια επανασύνδεσης της πολιτικής με τον κόσμο της δουλειάς, εκεί όπου κρίνονται τελικά η κοινωνική δικαιοσύνη και η δημοκρατική νομιμοποίηση μιας κυβερνητικής πρότασης.

Ταυτόχρονα, η απάντηση μεταφέρει τη συζήτηση από τη διαχείριση στη διακυβέρνηση.

Δεν υπόσχεται ότι «λεφτά υπάρχουν». Υποστηρίζει ότι χρήματα χάνονται καθημερινά μέσα από ένα κράτος που ευνοεί τους λίγους: απευθείας αναθέσεις, προνομιακές φοροαπαλλαγές, αδιαφάνεια και σπατάλη.

Η σύγκρουση παύει να είναι λογιστική.

Είναι βαθιά πολιτική.

Είναι σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά μοντέλα χώρας.

Με αυτή την παρέμβαση, ο Τσίπρας επιχειρεί να επαναφέρει στο επίκεντρο τη μεγάλη ιδεολογική διαχωριστική γραμμή της επόμενης περιόδου: ποιος πληρώνει, ποιος κερδίζει και ποιος ωφελείται από την ανάπτυξη.

Εκεί θα κριθεί και η αξιοπιστία κάθε πρότασης διακυβέρνησης. Στα σχόλια το σχετικό απόσπασμα από τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους