Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Έλα, μαμά ήρθε, πάμε σπίτι. Στα όνειρα των παιδιών του ορφανοτροφείου λέγεται πως αυτή η φράση είναι το φως στο τέλος του σκοτεινού δωματίου. Η Ανδρομάνα όμως τράβηξε τη σκέψη της σαν να της χτύπησαν το πρόσωπο. — Τι λες, σηκώσου, γιατί κάθεσαι εκεί; — ρώτησε η Αναστασία Παπαδοπούλου, η φροντιστές του τμήματος, κοιτάζοντάς την με έλεος. Η Ανδρομάνα δεν έλεινε το βλέμμα της από το παράθυρο, το οποίο έμοιαζε με ένα απαλό νερό που κυλούσε σε τσάι. — Δεν θέλω — ψιθυρίστηκε, στρέφοντας το κεφάλι της προς το λουπάκι με τις κουρτίνες που έμοιαζαν με φτερά πεταλούδας.

Η φίλη της, η Νίκη, της έδωσε μια ματιά, αλλά δεν είπε τίποτα· κανένα από τα δύο δεν καταλάβαινε το αίσθημα που έβρισκε η Ανδρομάνα. — Μα τι κάνεις; η Μαρία σε περιμένει — είπε η Αναστασία, κι η φωνή της ακούστηκε σαν αχνή μελωδία από πιάνο που έπαιζε μέσα στο κουβάρι του ομίλου. — Δεν θέλω να τη δω. Δεν θέλω να επιστρέψω σε αυτήν. — απάντησε η κοπέλα, το φως του ηλιοβασιλέματος να χρωματίζει τα δάκρυά της σε χρυσό.

Τα άλλα κορίτσια άκουγαν με τα αυτιά κλειστά σαν κλειστά βιβλία. Η Αναστασία ήξερε πως δεν ήταν κάτι για ξένους. — Πάμε μαζί. — πήρε την Ανδρομάνα από το χέρι και την πήγε σε ένα μικρό δωμάτιο με τοίχους που έμοιαζαν με λουλούδια που άνοιγαν και έσβενταν. — Η μαμά σου έχει κάνει πολλά λάθη, αλλά φαίνεται να προσπαθεί να διορθωθεί.

Δεν την άφησαν άσκοπα να σε πάρει ξανά. — είπε η φροντιστής, η φωνή της βάρδιας των ερμητικάων. — Πρώτη φορά; — έσκασε η Ανδρομάνα, κουνώντας το κεφάλι της. — Είμαι στο ορφανοτροφείο για δεύτερη φορά.

Πρώτη φορά, η μαμά μου έβαλε στο τραπέζι ένα λουλούδι ψεύτικο, κρύβει μπουκάλια, καθαρίζει το σπίτι, αγοράζει ψωμί με μαγιά και παίρνει δουλειά.

Όταν ήρθε η επιθεώρηση, όλα έμοιαζαν με ένα γλυκό παραμύθι.

Αλλά μετά η επιστροφή με έστειλε πάλι στον κακό λοχό.

Η μαμά με χρειάζεται μόνο για να κερδίσει επιδόματα. — Δεν μπορώ να το αλλάξω — συνέχισε η Αναστασία, προσπαθώντας να την ηρεμήσει. — Στον δικό σου χώρο ίσως είναι πιο ασφαλές. — Ασφαλές; Ξέρεις τι σημαίνει να πεινάς; Ή να πηγαίνεις στο σχολείο με σκισμένα παπούτσια, όταν έξω είναι -20 βαθμοί; Ή να κρύβεσαι στο δωμάτιό σου και να προσεύχεσαι να μην μπουν οι φίλοι του αλκοόλ της μαμάς σου; Γιατί δεν αφαιρούν τα γονικά δικαιώματα; Τα δάκρυά της κυλούσαν σαν μικρές ρέμες από χρυσό στο πρόσωπό της.

Στο ορφανοτροφείο την ταΐζουν και την ντύνουν, αλλά στο σπίτι όλα ήταν φθαρμένα. — Δεν μπορώ να σε βοηθήσω — αναστέναξε η φροντιστής.

Ένιωθε την Ανδρομάνα σαν μικρό αστέρι που έτρεμε μεταξύ των σπασμένων γυάλινων κάλπας. — Μπορώ να ζήσω μόνη; — ρώτησε η κοπέλα, τα μάτια της γεμάτα ήλιο. — Θα δουλέψω, θα νοικιάσω ένα δωμάτιο. — Μόλις φτάσεις στην ενήλικη ηλικία — σκρόπισε η Αναστασία. — Είμαι σχεδόν δεκαέξι! Είμαι ενήλικη! — φωνάζει καθώς το όνειρο αρχίζει να τρεμοπαίζει, τα χρώματα σπάζουν σαν γυάλινες μπάλες. Η Αναστασία ήξερε πως η Ανδρομάνα ήταν πιο ώριμη από τα χρόνια της, αλλά δεν μπορούσε να κάν ει τίποτα. — Πρέπει να είναι υπό την εποπτεία ενός ενήλικα.

Υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να αναλάβει; — ρώτησε, προσπαθώντας να βρει λύση. — Και να υποβάλουμε αίτηση για αφαίρεση των γονικών δικαιωμάτων της μαμάς σου. — Δεν έχω κανέναν — ψίθυρεψε η κοπέλα. — Η γιαγιά ήταν ζωντανή, αλλά τώρα είναι αδύνατη. — Ο πατέρας σου; — Πίνε, πέθανε.

Το είπε με ήρεμη φωνή, σαν να μιλούσε για τον καιρό που έπεσε από το ρολόι. — Δεν έχεις άλλους συγγενείς; Η Ανδρομάνα σκεφτόταν. — Η μητέρα του ήταν ζωντανή, αλλά δεν τα ξέρω.

Δεν μιλούσαν, και δεν θα ήθελα να μιλήσω κι εγώ. — Λοιπόν — μπήκε μπροστά η Αναστασία — δοκάς να μείνεις με τη μαμά σου, κι εγώ θα ψάξω για τη γιαγιά σου. Καταλαβαίνουμε; Η Ανδρομάνα κούνησε το κεφάλι, δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Η μαμά άρχισε ένα θεατρικό έργο: έτρεξε προς την Ανδρομάνα, κλαίγον τα δυνατά στο ορφανοτροφείο, ζητώντας συγχώρεση, την αγκάλιαζε.

Η κοπέλα δεν αντέδρασε· ήξερε πως η επιστροφή στο σπίτι θα την έφερνε πίσω στην ίδια σκιώδη εικόνα.

Την πρώτη μέρα η μαμά κρατούσε μια στεγνή καρδιά, αλλά τη δεύτερη επέστρεψε από το παντοπωλείο με μπουκάλια.

Όλα γύρισαν στον κύκλο τους: η μαμά πίτρουσε, χάθηκε τη δουλειά της, η Ανδρομάνα ζούσε ξανά στην κόλαση.

Μια νύχτα, ένας μεθυσμένος άντρας έσπρωχνε στο δωμάτιό της, και η Ανδρομάνα τον έσπρωξε με δύναμη που μόνο τα όνειρα έχουν.

Η φωνή της φάνηκε να σπάσει τις σκιές.

Τυχερά, η Αναστασία της έδωσε το τηλέφωνό της. Η Ανδρομάνα κάλεσε. — Βρήκα τη γιαγιά σου — είπε η φροντιστής. — Θα προσπαθήσω να μιλήσω μαζί της.

Η ηλικία της είναι ακόμα κατάλληλη, αν δεχθεί και αν οι συνθήκες το επιτρέψουν, μπορεί να πάρει την επιμέλεια. Η Ανδρομάνα ζήτησε να πάει μαζί τους.

Δεν ήξερε τη γιαγιά, αλλά ήλπιζε ότι δεν θα την ρίξει.

Μόλις λίγα χρόνια θα περιμένει, και μετά θα είναι ελεύθερη.

Η πόρτα άνοιξε από μια γυναίκα περίπου εξήντα ετών, όμορφη και όρθια. — Τι χρειάζεστε; — ρώτησε. — Η Κυρία Κατερίνα Μιχαήλ; — ρώτησε η Αναστασία. — Είμαι εγώ. — Εσείς είστε η γιαγιά μου — έδωσε η Ανδρομάνα, τα λόγια της έπλεξαν σαν νήματα σε έναν αργό χορό. — Τι; — Είμαι η κόρη του γιου σας. — Καταλαβαίνω.

Τι μπορώ να κάνω για σένα; — ρώτησε η Κατερίνα, κρατώντας την ψυχραιμία της. — Μπορούμε να μιλήσουμε; — η Αναστασία προσπάθησε να μην αφήσει τη φωνή της να σπάσει. — Εντάξει.

Αλλά σύντομα, πρέπει να προετοιμαστώ για τη δουλειά μου. Η Κατερίνα χύθηκε τσάι σε δύο ποτήρια.

Μερικές φορές, κοίταζε την Ανδρομάνα σαν ένας ξένος από άλλο πλανήτη. — Η εγγονή σας πιθανότατα θα επιστρέψει στο ορφανοτροφείο.

Μπορείτε να πάρετε την επιμέλεια; — Γιατί; — ρώτησε η Κατερίνα. — Εσύ, η Ανδρομάνα, δεν με ξέρετε, ούτε εγώ εσάς.

Στόμα σε στόμα, δεν θέλω να ξέρω τον πατέρα μου, ούτε εσείς.

Θέλω να ξεχάσω τα παιδικά όνειρά μου, σαν εφιάλτες.

Αλλά το νόμο δεν το επιτρέπει· είμαι μικρή ακόμα.

Ωστόσο, δεν χρειάζεστε τίποτα από μένα, εκτός από μερικά χαρτιά και άδεια να μείνω μαζί σας μέχρι να ενηλικιωθώ.

Είμαι στην έννατη τάξη· μετά θα δουλέψω.

Θέλω να σπουδάσω όταν σταθώ στα πόδια μου.

Τώρα χρειάζομαι χρήματα· θα αγοράζω οτιδήποτε χρειάζομαι, ακόμα και φαγητό.

Τα χρήματα που θα λαμβάνετε για την επιμέλεια θα γίνουν επιπλέον στην σύνταξή σας· εγώ δεν έχω επιθυμία για αυτά. Η Αναστασία έδειξε κρυφά το γροθό της στην Ανδρομάνα, σαν να έλεγε: «μη μπερδευτείς». Η Κατερίνα φαινόταν να εντυπωσιάζεται. — Λένε ότι τα παιδιά αλκοολικών είναι ατελής· όμως αυτό δεν είναι το δικό σου φάσμα.

Θα μείνεις εδώ δύο χρόνια και μετά θα φύγεις; — Το υπόσχομαι — απάντησε η Ανδρομάνα. — Εντάξει.

Αλλά μερικοί κανόνες: μην με αποκαλείς γιαγιά, μην αγγίζεις τα πράγματά μου, μην φέρνεις φίλους σπίτι μου.

Κατάλαβες; — Κατάλαβα. Η Αναστασία μίλησε με όλους· και η μητέρα της Ανδρομάνας ξανά εμφανίστηκε με επιθεώρηση.

Αυτή τη φορά, υπέβαλαν αίτηση στο δικαστήριο για αφαίρεση των γονικών δικαιωμάτων. Η Κατερίνα, έχοντας συμπληρώσει τα έντυπα, έγινε η επίσκοπος της Ανδρομάνας. Η Ανδρομάνα, παρά το αστείο της, ένιωθε φόβο.

Έμεινε μόνο δύο μήνες στο σχολείο, δεν είχε λεφτά.

Τι αν η γιαγιά δεν τη φροντίσει; Την πρώτη βράδυ, η Κατερίνα κάλεσε την Ανδρομάνα στο τραπέζι.

Δεν είχε φάει τόσο νόστιμο φαγητό από παιδική ηλικία.

Η μαμά δεν μαγείρευε, η ίδια δεν ήξερε.

Τώρα η κουζίνα έμοιαζε με μυρωδιά ελιάς και ψωμιού.

Την επόμενη μέρα, η Κατερίνα κοίταξε τα σκισμένα της παπούτσια, έσπρωξε. — Σήμερα θα σε συναντήσω μετά το σχολείο· θα αγοράσουμε κανονικά παπούτσια και ρούχα. — Δεν έχω λεφτά — έσφιξε η Ανδρομάνα. — Θα πληρώσω όλα.

Για μένα είναι πιο εύκολο να ξοδεύω παρά να ντρέπομαι. Η Ανδρομάνα κούνησε το κεφάλι. Η Κατερίνα αγόρασε του πολλά ρούχα. Η Ανδρομάνα νιώθ ε άβολα· η φωνή της ήταν σαν ευχή.

Μία εβδομάδα μετά, η Κατερίνα κάλεσε ξανά την Ανδρομάνα. — Πώς πάει το σχολείο; — Κανονικά, — είπε η κοπέλα, σηκώνοντας τους ώμους. — Δείξε μου το ημερολόγιό σου. — Είναι ηλεκτρονικό — απάντησε, κρατώντας το κινητό της. — Θεέ μου… Στην Ελλάδα δεν λείπει το χαρτί… καλά, δείξε το ηλεκτρονικό. Η Ανδρομάνα δεν ντράπηκε να δείξει τα βαθμούς … Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους