Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Victor Yalom, γιος του Irvin D. Yalom, πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 2026 σε ηλικία 66 ετών και από χθες που έγινε γνωστό, αναφέρεται ότι ο θάνατός του οφειλόταν σε αυτοκτονία.

Η είδηση είναι μέχρι εκεί.

Κι όμως με τι ταχύτητα άρχισε ξανά το γνωστό πανηγύρι των βεβαιοτήτων, δε λέγεται.

Όποιος θέλει να πάρει μια ιδέα για το τι μύθοι και ασχετοσύνη κυκλοφορεί στο χώρο της ψυχικής υγείας ας "πάει" στη σημερινή ανάρτηση της συγγραφέως Μάρω Βαμβουνάκη και στα σχόλια αυτής.

Οτι οφείλεται στους γονείς Οτι δε βοήθησε τον εαυτό του Οτι ζούσε στη σκιά του πατέρα του Οτι "τόσο επιτυχημένος που αυτοκτόνησε;;;;" Ότι είχε διαγνωσθεί με ανίατη νόσο Ότι "η μεγάλη αυτοανάλυση περιπλέκει τα πραγματα" Οτι αυτοί που αυτοκτονούν περιφρονούν το δώρο του Θεού και εκατοντάδες άλλα (μια πολύ μικρή μειοψηφία είναι ευτυχώς προσεκτικά και μετριοπαθή). Πιάνουν ένα πληκτρολόγιο και κρίνουν χωρίς να ξέρουν τίποτα για τις πραγματικές περιστάσεις.

Το ίδιο κάνουν και γενικότερα.

Κρίνουν επί παντός επιστητού.

Διαβάζουν 2 βιβλία και νομίζουν ότι έμαθαν ψυχολογία.

Κρίνουν γονείς, θεραπευτές, ασθενείς, αυτόχειρες, πένθη, τραύματα και ζωές ολόκληρες με την ευκολία ενός σχολίου στο διαδίκτυο.

Νομίζουν ότι το να λάβουν ουσιαστική βοήθεια είναι κάτι απλό.

Πόσοι είναι αυτοί που ξεκινούν συνεδρίες και σταματάνε στην πρώτη ή στην πέμπτη συνεδρία γιατί "δεν έβλεπαν βελτίωση" ή "δεν τους ταίριαξε ο θεραπευτής". Πόσοι είναι έτοιμοι να εξιδανικεύσουν ή να απαξιώσουν ψυχιάτρους και ψυχολόγους με το παραμικρό; Πόσο είναι έτοιμοι να καταλάβουν ότι ναι μεν ξέρουμε περισσότερα για εγκέφαλο και ψυχισμό στις μέρες μας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ακόμα ξέρουμε πολλά, ούτε μπορούν οι ειδικοί να εγγυηθούν την εξάλειψη κάθε πόνου και μάλιστα γρήγορα; Πόσοι είναι έτοιμοι να καταλάβουν ότι ναι μεν ο θεραπευτής έχει εκπαίδευση και εφόδια, αλλά μπορεί να έχει κι αυτος τις δικές του αδυναμίες από τις οποίες δεν προστατεύεται αυτόματα και οπωσδήποτε; Πόσοι αντιλαμβάνονται ότι οι θεραπευτές σηκώνουν συχνά το διπλό βάρος να φαίνονται οπωσδήποτε υγιείς και λειτουργικοί; Πόσοι αντιλαμβάνονται την ενέργεια και τη συγκρότηση που χρειάζονται οι ειδικοί της ψυχικής υγείας για να ανταπεξέρχονται επί χρόνια στις απαιτήσεις της δουλειάς αυτής; Ένα "τι ακούτε κι εσείς" και χαίρετε.

Η κόπωση του θεραπευτή είναι πραγματικό φαινόμενο.

Οι θεραπευτές δεν είναι ούτε αψεγάδιαστοι, ούτε ρομπότ, ούτε μάγοι, όσο και αν κάποιοι θέλουν να παρουσιάζονται έτσι.

Οι θεραπευτές χρειάζονται και αυτοί ξεκούραση και ανάσες για να συνεχίσουν να προσπαθούν να βοηθάνε.

Όλα αυτά δεν τα γράφω ως εξήγηση για τον Victor Yalom.

Δεν γνωρίζουμε τι συνέβη στη δική του ζωή και δεν έχουμε δικαίωμα να την ερμηνεύουμε πρόχειρα.

Τα γράφω για το δάχτυλο που σηκώνεται πάντα πολύ γρήγορα.

Η αυτοκτονία είναι από τα πιο σύνθετα και πολυπαραγοντικά φαινόμενα που καλείται να μελετήσει η ψυχιατρική και η ψυχολογία και δεν πρέπει να ερμηνεύεται βιαστικά. Ας είμαστε φειδωλοί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους