Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Από τον περιττό λαό στο περιττό κράτος» (G.Bensoussan) (https://www.jforum.fr/du-peuple-en-trop-a-letat-en-trop-g-bensoussan.html) Ο αντισημιτισμός συνιστά μία ψυχολογική διαταραχή και είναι μία μορφή συλλογικής παράνοιας.

Ο αντισημιτισμός δεν εξαφανίστηκε ποτέ.

Ο αντισημιτισμός στη βάση της φυλής έχει γίνει σήμερα αντισιωνισμός και απόρριψη του κράτους του Ισραήλ.

Η κατηγορία για «θεοκτονία» έχει μετατραπή σε κατηγορία για «γενοκτονία» και ο «ιεροτελεστικός φόνος» παιδιών εμφανίζεται ως φόνος των παιδιών της Γάζας. Ο Εβραίος αγαπιέται μόνο ως θύμα.΄Όταν γίνεται κυρίαρχος και ισχυρός δεν γίνεται με τίποτα αποδεκτός.

Πρέπει να κάτση στη θέση του.

Ο αντισημιτισμός έχει μπροστά του ημέρες δόξης λαμπρές.

----------------------- «Από τον περιττό λαό στο περιττό Κράτος, ο αντιεβραϊκός λόγος απελευθερώθηκε.

Ο ιστορικός και ερευνητής Georges Bensoussan, ειδικός στην πολιτισμική ιστορία της Ευρώπης από τον 19ο μέχρι τον 21ο αιώνα, έδωσε πρόσφατα μία διάλεξη στο Στρασβούργο, η οποία απ’ ό,τι φαίνεται θα αφήση εποχή, Εξήγησε πολύ συγκεκριμένα τη γένεση του αντισημιτισμού και του αντι-ιουδαϊσμού, που συνιστούν «μία ψυχολογική διαταραχή», μία φοβία που αγγίζει αρκετούς Γάλλους, ακόμη και μεταξύ των ελίτ της χώρας.

Προτείνει την αποφλοίωση της ιστορικής πορείας του αντισημιτισμού καθ’ όσον ο σύγχρονος αντισημιτισμός χρησιμοποιεί τα ίδια στοιχεία με εκείνα του προγονικού αντισημιτισμού.Τα στερεότυπα φαίνεται ότι έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής.

Η κεντρική ιδέα του Bensoussan είναι ότι ο αντισημιτισμός δεν εξαφανίστηκε ποτέ.

Αναφέρει τον Léon Pinsker, o οποίος, ήδη από τον 19ο αιώνα, τον όριζε ως μία «μορφή συλλογικής παράνοιας». Μετά το Άουσβιτς, το μίσος κατά των Εβραίων δεν μπορούσε να εκφρασθή με αναφορά στην φυλή (ράτσα). Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθή να ταυτισθή με την ναζιστική ιδεολογία.

Έτσι, άρχισε να μεταμορφώνεται και σήμερα καταλήγει να εκφράζεται μέσω της απορρίψεως του σιωνισμού και του Ισραήλ.

Όμως, οι αντισημιτικές διαδρομές είναι ακριβώς οι ίδιες, όπως και πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Georges Bensoussan αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της παρέμβασής του για να καταδείξη ότι οι κατηγορίες που απευθύνονται κατά του Ισραήλ μετά την σφαγή της 7ης Οκτωβρίου 2023 είναι στην πραγματικότητα σύγχρονες εκδοχές αντι-εβραϊκών θεμάτων πολύ αρχαίων.

Έτσι, ο «Εβραίος δολοφόνος παιδιών», θέμα που υιοθετείται ξανά και ξανά από τον μεσαίωνα και μετά, μεταβάλλεται σε «Ισραήλ που κατηγορείται για εκούσιους φόνους παιδιών στη Γάζα». Ο «μεσαιωνικός ιεροτελεστικός φόνος» γίνεται «κατηγορία για γενοκτονία». Ο «συνωμότης εβραίος» γίνεται «η Μοσάντ, υπεύθυνη για όλα τα γεγονότα του κόσμου». «Ο Εβραίος, υποκινητής των πολέμων (ένα θέμα που άρεσε πολύ στον Χίτλερ, γίνεται σήμερα «το Ισραήλ υπεύθυνο για την αταξία πού επικρατεί στον κόσμο». Υπάρχουν και άλλες λέξεις και φράσεις, οι οποίες, σε κάθε περίπτωση, δείχνουν ακριβώς τους ίδιους πληθυσμούς: τους Εβραίους, Ένα μεγάλο τμήμα της διαλέξεως αφιερώθηκε στην κατηγορία της «γενοκτονίας». Σύμφωνα με τον ομιλητή, η γενοκτονία είναι σήμερα «το σύγχρονο ισοδύναμο της μεσαιωνικής μομφής για θεοκτονία». Εξηγείται: «παλαιά οι Εβραίοι κατηγορούντο ως αυτοί που σκότωσαν τον Χριστό.

Σήμερα, το Ισραήλ κατηγορείται ότι «διαπράττει γενοκτονία». Και στις δύο περιπτώσεις, ο Bensoussan βλέπει τον ίδιο μηχανισμό: ένα μηχανισμό που αποβλέπει στο να καταστήση τους Εβραίους ή το Εβραϊκό Κράτος μία οντότητα «παρία», τοποθετημένη έξω από την «κανονική ανθρωπινότητα» Ο ιστορικός υποστηρίζει επίσης ότι «η μομφή της γενοκτονίας επιτρέπει στη Δύση να απελευθερωθή συμβολικά από την ενοχή της για το Ολοκαύτωμα»· και τούτο διότι, εάν οι Εβραίοι γίνουν μα τη σειρά τους κι’ αυτοί γενοκτόνοι, παύουν αμέσως να είναι τα ιδιαίτερα θύματα Για να εξηγήση το μίσος κατά των Εβραίων, ο Georges Bensoussan προωθεί ένα ανθρωπολογικό επιχείρημα: Το Ισραήλ επαναδραστηριοποιεί μέσα στο συλλογικό φαντασιακό των δυτικών και των μουσουλμάνων τη θέση του Εβραίου ο οποίος πρέπει να είναι απολύτως υποταγμένος.

Στον χριστιανικό κόσμο αυτό παραπέμπει στους αιώνες του μίσους κατά των Ιουδαίων ως θεοκτόνων. ΟΙ Εβραίοι δεν είχαν εθνικότητα, ήσαν αποκλεισμένοι από διάφορα επαγγέλματα και από κάποια δικαιώματα.

Δεν ήσαν παρά ένας λαός που τον ανέχονταν.

Στον μουσουλμανικό κόσμο η κατάσταση αυτή παραπέμπει στην ανάμνηση του καθεστώτος των ντίμι και της υποταγμένης μειονότητας.

Σήμερα, ο Εβραίος ο οποίος έχει γίνει πλέον κυρίαρχος και ισχυρός, συγκροτεί πλέον μία ιστορική συμβολική τομή με το παρελθόν του, τομή που είναι δύσκολο να γίνη αποδεκτή από μία παράδοση και ένα συλλογικό αφήγημα που βαστάει εδώ και 3000 χρόνια. Ο Εβραίος αγαπιέται μόνο όταν είναι θύμα. Πρέπει να κάτση στη θέση του αυτήν. Ο αντισημιτισμός έχει λαμπρές ημέρες μπροστά του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους