Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«"Μάστρε μου, μάστρε μου, πεθαίνω. Ζήτω η Ελλ..." Το αίμα έπνιξε τη λέξη "Ελλάς" στο λαιμό του...» ​Ξημερώματα παραμονής Πρωτοχρονιάς του 1956.

Στο ορεινό χωριό Ζωοπηγή της Πιτσιλιάς, γράφεται μια από τις πιο συγκλονιστικές, γεμάτες λεβεντιά σελίδες του απελευθερωτικού αγώνα.

Ένα 20χρονο παλικάρι από τον κατεχόμενο σήμερα Μαραθόβουνο, ο Μιχαήλ Γεωργάλλας (ο «Λιάκος» της ΕΟΚΑ), αφήνει την τελευταία του πνοή στα χέρια του ίδιου του Γρηγόρη Αυξεντίου. ​Ο Μιχάλης ήταν ένα σπάνιο κράμα πνεύματος και ψυχής.

Απόφοιτος του Παγκυπρίου Γυμνασίου, πρωτοστατούσε στις μαθητικές διαδηλώσεις της Λευκωσίας, προτού ενταχθεί στο εκτελεστικό της πρωτεύουσας.

Η δράση του έφερε τη σύλληψή του, τη φυλάκισή του και τον εγκλεισμό του στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς. ​⚡ Η ριψοκίνδυνη απόδραση: Τον Σεπτέμβριο του 1956, ο Γεωργάλλας σχεδιάζει μαζί με άλλους έξι κρατουμένους μια παράτολμη απόδραση.

Βγαίνει πρώτος μπροστά, κρύβεται πίσω από ένα σανίδι, καταφέρνει να κόψει τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα και ανοίγει τον δρόμο της ελευθερίας για όλη την ομάδα.

Καταφεύγουν στα βουνά της Πιτσιλιάς, όπου ο Μιχάλης ενσωματώνεται στην ανταρτική ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. ​🦅 «Είναι πολύ δυνατός στην ψυχή...» Παρά τα 19 του χρόνια, ο Γεωργάλλας κερδίζει αμέσως την απόλυτη εμπιστοσύνη του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ. Ο Αυξεντίου του αναθέτει το κρίσιμο κομμάτι της αντικατασκοπίας σε μια τεράστια γεωγραφική ζώνη (Καννάβια, Όμοδος, Πλάτρες, Κακοπετριά), ενώ παράλληλα ο Μιχάλης βοηθά τον Στυλιανό Λένα στην κατασκευή βομβών. ​Ο Αυξεντίου έλεγε συχνά στους υπόλοιπους αντάρτες για τον νεαρό σπουδαστή: «Μην τον βλέπετε έτσι λεπτό και αδύνατο, είναι πολύ δυνατός στην ψυχή». ​⚔️ Η προδοτική ενέδρα στη Ζωοπηγή: Τα μεσάνυχτα της 30ης προς 31ης Δεκεμβρίου 1956, η ανταρτική ομάδα του Αυξεντίου, με επικεφαλής τον ίδιο, κυκλώνεται στη Ζωοπηγή από προδότες πράκτορες των Άγγλων και Τούρκους επικουρικούς.

Ξεσπά μια άγρια, τυφλή σύγκρουση μέσα στο σκοτάδι. ​Μια σφαίρα βρίσκει τον Γεωργάλλα, τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.

Καθώς ξεψυχά, στρέφει το βλέμμα του στον αγαπημένο του Καπετάνιο και προλαβαίνει να του φωνάξει: «Μάστρε μου, μάστρε μου, πεθαίνω.

Ζήτω η Ελλ...». Το αίμα που πλημμύρισε τον λαιμό του δεν τον άφησε να ολοκληρώσει τη λέξη «Ελλάς». ​Ένας ολοκληρωμένος, θεοσεβής και ανδρείος νέος, που αρνήθηκε να γιορτάσει την Πρωτοχρονιά σε ένα ζεστό σπιτικό, προτιμώντας να υπογράψει με το ίδιο του το αίμα το συμβόλαιο της κυπριακής ελευθερίας. ​Μιχαήλ Γεωργάλλας. Αθάνατος!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους