Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρθρο μου στα σημερινά ΝΕΑ στο πλαίσιο αφιερώματος για τη νεολαία και την πολιτική της συμμετοχή.

Οι νέοι εμπιστεύονται την Αριστερά όταν αυτή παράγει συγκρούσεις Ας κάνουμε μια άσκηση.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα με τα μάτια ενός «μέσου» εν δυνάμει ψηφοφόρου ηλικίας 20 ετών.

Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα -και μαζί της η πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων- η ηλικία του δεν ξεπερνούσε τα πέντε έτη.

Στη συνέχεια, ο εν λόγω ψηφοφόρος κατά την εφηβεία και την ενηλικίωση του είδε το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του να «τα φέρνει δύσκολα πέρα», αλλά και τον ίδιο να υφίσταται περιορισμούς πρωτοφανείς κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Σήμερα βιώνει ξανά έναν νέο κύκλο οικονομικών δυσκολιών, αυτή τη μορφή με τη μορφή της ακρίβειας σε όλους τους τομείς, από τα προϊόντα μέχρι τα ενοίκια.

Δεν είναι παράλογο να ισχυριστούμε πως οι σημερινοί νέοι και οι νέες στην Ελλάδα -αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη- αντελήφθησαν τον κόσμο ιδωμένο μέσα από καταναγκασμούς και μονοδρόμους, που συνήθως παρουσιάζονταν από τις κάθε λογής εξουσίες ως αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων.

Είτε επρόκειτο για τους δανειστές είτε για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το επιχείρημα ήταν πάντα το ίδιο: «Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Ωστόσο οι νέοι και οι νέες αναζητούν διέξοδο.

Μπροστά σε ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον ανασφάλειας μεγάλα τμήματα των νεότερων γενιών αντιλαμβάνονται πως μόνο με κάποιου είδους σύγκρουση μπορεί να προκύψει λύση.

Μπροστά στην βεβαιότητα πως η ζωή τους θα είναι χειρότερα από εκείνη των γονιών τους, αναζητούν τις πολιτικές προτάσεις που θα προκαλέσουν ρήγμα στην «μοίρα» τους.

Κάποια τμήματα αφομοιώνουν αφηγήματα βασισμένα στον κοινωνικό αυτοματισμό, δηλαδή πολιτικές εκφωνήσεις της Ακροδεξιάς που στοχοποιούν ευάλωτες μειοψηφίες και που εκτραχύνουν τα ιδεώδη του νεοφιλελευθερισμού.

Άλλα τμήματα στρέφονται στην Αριστερά και ενστερνίζονται το όραμα μιας άλλης κοινωνίας και μιας άλλης οικονομίας στο σήμερα.

Η νεολαία δηλαδή ενδιαφέρεται για την πολιτική και μάλιστα σε βαθμό που ίσως εντυπωσιάσει τους πολίτες μεγαλύτερων ηλικιών.

Ιδιαίτερα η Gen Z, πολιτικοποιείται με διαφορετικούς όρους από τις προηγούμενες γενιές.

Ενεργοποιείται γύρω από επιμέρους ζητήματα όπως η κλιματική κρίση, τα δικαιώματα, η κοινωνική δικαιοσύνη, ο αντιρατσισμός και το αντιπολεμικό κίνημα.

Αυτή η πολιτικοποίηση μπορεί να είναι συχνά αποσπασματική, αλλά ταυτόχρονα είναι βαθιά ριζοσπαστική.

Μια συνεκτική αφήγηση που να συνδέει τις επιμέρους διεκδικήσεις σε ένα συνολικό όραμα κοινωνικής αλλαγής, ένα νήμα που ενώνει τους κόσμους της αμφισβήτησης, μοιάζει πειστική.

Από την πλευρά της Αριστεράς η πρόκληση είναι σαφής.

Η νεολαία δεν κινητοποιείται από τη διαχείριση, δεν εμπνέεται από ξαναζεσταμένες συνταγές ούτε από τεχνοκρατικές περιγραφές του εφικτού.

Κινητοποιείται όταν ακούει το προφανές: πως πολλά -αν όχι όλα- μπορούν να αλλάξουν.

Κινητοποιείται όταν υπάρχει όραμα, καθαρές λύσεις, ρηξικέλευθες ιδέες και το θάρρος της σύγκρουσης με κατεστημένα συμφέροντα.

Τα πιο ενδιαφέροντα παραδείγματα των τελευταίων χρόνων δείχνουν ακριβώς αυτό.

Εκεί όπου η Αριστερά κατάφερε να συνομιλήσει ουσιαστικά με τη νέα γενιά, το έκανε όχι μόνο μέσα από το πρόγραμμά της, αλλά κυρίως μέσα από το ύφος και την κουλτούρα της πολιτικής της.

Το παράδειγμα του Ζόχραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη αλλά και πολλών δημοκρατικών-σοσιαλιστών στις ΗΠΑ είναι ενδεικτικό.

Η πολιτική συνείδηση της σημερινής νεολαίας βρίσκεται ακόμη υπό διαμόρφωση.

Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

Για να μπορέσει να εμπνεύσει ξανά η Αριστερά, πρέπει να μιλήσει για το παρόν και το μέλλον, να υπερασπιστεί τα εργασιακά δικαιώματα, την ισότητα, τη δημοκρατία και τις ατομικές ελευθερίες. Και να θυμίσει έμπρακτα πως τα πάντα κατακτήθηκαν απέναντι σε όσους ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους