Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και τώρα σοβαρευόμαστε. Το “Redcliffe” στο Southwark Playhouse είναι μακράν ό,τι πιο συγκινητικό, ευαίσθητο, δυνατό και ουσιαστικά πολιτικό έχω δει τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο.

Με έκανε να κλάψω με κανονικά, απενοχοποιημένα, ολόδικά του δάκρυα και μαγκιά του.

Σε ένα ανήσυχο Οff West End ξύλινο πατάρι, o Jordan Luke Gage με αφορμή μια πραγματική ιστορία του 1752 φτιάχνει και πρωταγωνιστεί με συμπαίκτη του τον δεν-έχω-λόγια-μόνο-αυτιά-και-μάτια Daniel Krikler, ένα queer μανιφέστο για το τι σημαίνει αγάπη, ορατότητα, αποδοχή, φέρνοντας ύπουλα μια ερωτική ιστορία του παρελθόντος στο σήμερα, τονίζοντας πόσα βήματα έχουμε κάνει (αλλά και πόσα ακόμα μας και τους χρωστάμε). Για μένα ο ορισμός του θεάτρου κι ένα έργο που οφείλει (και μάλλον θα το κάνει) να ταξιδέψει στο West End κι ακόμα παραπέρα.

Έξτρα μνεία στη Rebecca Lock στον πιο αβανταδόρικο ρόλο μητέρας στο βρετανικό μιούζικαλ από την εποχή των Blood Brothers.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους