Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τό λευκό τ' αστέρι πού τού κρατούσα είκοσι αιώνων λάτρεμα, κατέρρευσε καί σκόρπισε πάνω στά καστροβούνια.

Φύτευε από εκεί τίς δέσμες του σάν φάρος, σέ όσα κορμιά μένανε ακόμη παρθένα κι αψηλάφιστα, σέ όσα μάτια έβλεπαν νά χτυπούνε ανάερα τά αγγελικά φτερά, σέ όσα πρόσωπα αντιφεγγίζανε κίονες δωρικούς, περιπατητικές φιλοσοφίες, αγάλματα χρωματισμένα.

Έτσι μετρίασα τήν πείνα μου γιά τούς θερμούς νοτιάδες, τή δίψα μου γιά ένα πειραχτήρι απομεσήμερο.

Πόσο μού λείψανε τά σεβαστικά γιασεμιά τού πρωινού! Πόσο πολύ τ' απόκρυφα νυχτολούλουδα τό βράδυ! Καί πόσο θά ήθελα νά ήτανε τού Αη Γιαννιού τού Ριγανά απόψε, τό θερινό λιοστάσι τό παρήγορο Νά έβλεπα τό τελευταίο τζιτζίκι τό δέρμα του ν' αλλάζει, νά μέ λυγάει σάν σίδερο τό καφτερό σου χάδι καί νά πιστεύω -όπως πάντοτε- ότι ακόμη μέ πιστεύεις. ⭐️ Τό τέλος τού ποιήματος: "Καλοκαίρι 2020" ☆ Χτές... οι φωτιές τού Ριγανά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους