«Η αληθινή μαεστρία δεν είναι να μη πέφτεις ποτέ» Ξέρεις ποιο είναι το πιο ύπουλο πράγμα στην πνευματική πορεία; Ότι κάποια στιγμή αρχίζεις να πιστεύεις πως επειδή διάβασες, επειδή διαλογίζεσαι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ότι εσύ τώρα είσαι «πιο συνειδητός». Πιο ώριμος.

Πιο καθαρός.

Πιο ξύπνιος από πριν.

Και τότε… πέφτεις ακριβώς εκεί που νόμιζες πως το έχεις ξεπεράσει. Ξαναθυμώνεις. Ξανακρίνεις. Ξαναπαρεξηγείς.

Ξαναμιλάς από εγωισμό.

Ξαναπληγώνεις ή πληγώνεσαι για τους ίδιους λόγους που ορκιζόσουν ότι έχεις αφήσει πίσω σου.

Και εκεί είναι που πολλοί αναζητητές μπερδεύονται.

Λένε: «Άρα δεν προχώρησα.» «Άρα όλη αυτή η δουλειά πήγε χαμένη.» «Άρα δεν αλλάζω ποτέ.» Όχι.

Η πτώση δεν είναι πάντα έξοδος από το μονοπάτι.

Πολλές φορές είναι μέρος του ίδιου του μονοπατιού.

Γιατί το θέμα δεν είναι να φτιάξεις μια τέλεια εικόνα για τον εαυτό σου.

Το θέμα δεν είναι να παριστάνεις τον ήρεμο, τον πνευματικό, τον σοφό, τον «δουλεμένο». Το θέμα είναι να μπορείς, όταν σε καταπίνει ξανά η παλιά σου φύση, να το δεις.

Να πεις: «Ναι.

Εδώ μίλησε ο φόβος μου.» «Εδώ μίλησε η ανασφάλειά μου.» «Εδώ δεν είδα καθαρά.» «Εδώ έσφαλα.» Και πίστεψέ με… αυτό θέλει πολύ μεγαλύτερη δύναμη από το να βγεις σωστός σε έναν καβγά.

Γιατί ο αμύητος θέλει να νικήσει.

Ο εγωισμός θέλει να δικαιωθεί.

Θέλει να αποδείξει ότι έχει δίκιο.

Θέλει να κρατήσει την εικόνα του ανέπαφη.

Η συνείδηση όμως θέλει κάτι άλλο.

Θέλει αλήθεια.

Και η αλήθεια πολλές φορές είναι άβολη.

Γιατί σου λέει: «Όχι, δεν ήσουν τόσο καθαρός όσο νόμιζες.» «Όχι, εκεί δεν μίλησε η σοφία σου.

Μίλησε η πληγή σου.» «Όχι, εκεί δεν υπερασπίστηκες την αλήθεια.

Υπερασπίστηκες το εγώ σου.» Αυτό είναι το δύσκολο σημείο.

Να μπορείς να δεις ότι πολλές φορές η υπερηφάνεια ντύνεται σοφία.

Η κρίση ντύνεται “διάκριση”. Η πνευματική έπαρση ντύνεται “γνώση”. Και η ανάγκη να έχεις δίκιο ντύνεται “υπεράσπιση της αλήθειας”. Εκεί αρχίζει η πραγματική δουλειά.

Όχι όταν μιλάς ωραία για συνείδηση.

Όχι όταν ανεβάζεις βαθιά quotes.

Όχι όταν λες ότι θεραπεύτηκες, αφυπνίστηκες ή κατάλαβες.

Η πραγματική δουλειά αρχίζει όταν, μέσα στη στιγμή της ασυνειδησίας σου, κάτι μέσα σου ξυπνάει και λέει: «Σταμάτα.

Κοίτα τι κάνεις.

Μην συνεχίζεις να χτίζεις ψέμα πάνω στο λάθος.» Αυτό είναι μαεστρία.

Όχι να μη θυμώνεις ποτέ.

Όχι να μη σφάλλεις ποτέ.

Όχι να μη μπερδεύεσαι ποτέ.

Μαεστρία είναι να επιστρέφεις.

Να μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη χωρίς να μικραίνεις.

Να μπορείς να αλλάξεις γνώμη χωρίς να νιώθεις ότι χάνεις αξία.

Να μπορείς να διορθώσεις τον εαυτό σου χωρίς να γκρεμίζεται η εικόνα που έχεις γι’ αυτόν.

Γιατί η συγγνώμη δεν είναι αδυναμία.

Η διόρθωση δεν είναι ήττα.

Η αναγνώριση του λάθους δεν είναι ταπείνωση με την αρνητική έννοια.

Είναι εξευγενισμός.

Είναι το σημείο όπου η ψυχή σταματά να προστατεύει το προσωπείο και αρχίζει να υπηρετεί την αλήθεια.

Και τελικά αυτό είναι όλο το παιχνίδι.

Να παίρνεις το ακατέργαστο υλικό του εαυτού σου — τον θυμό σου, τη ζήλια σου, την παρόρμησή σου, την αλαζονεία σου, την ανάγκη σου να έχεις δίκιο — και αντί να το κρύβεις ή να το βαφτίζεις “ανώτερη γνώση”, να το μεταστοιχειώνεις σε επίγνωση.

Αυτό είναι η αληθινή αλχημεία.

Όχι να φαίνεσαι φωτεινός.

Αλλά να μπορείς να μπαίνεις στο σκοτάδι σου και να βγαίνεις από εκεί λίγο πιο αληθινός.

Γι’ αυτό να το θυμάσαι.

Η πνευματική πορεία δεν σε κάνει αλάνθαστο.

Σε κάνει — αν την πάρεις στα σοβαρά — πιο ειλικρινή απέναντι στα λάθη σου.

Και ίσως η αληθινή μαεστρία να μην είναι να μη πέφτεις ποτέ.

Ίσως η αληθινή μαεστρία να είναι ότι κάθε φορά που πέφτεις, δεν σηκώνεσαι πιο σκληρός, ούτε πιο αμυντικός, ούτε πιο βέβαιος ότι φταίνε οι άλλοι… Αλλά σηκώνεσαι λίγο πιο συνειδητός.

Λίγο πιο ταπεινός.

Λίγο πιο καθαρός.

Λίγο πιο αληθινός.

Γιατί τελικά δεν είναι σοφός αυτός που δεν έπεσε ποτέ.

Σοφός είναι εκείνος που κάθε φορά που έπεσε, βρήκε το θάρρος να αφήσει πίσω του έναν παλιό εαυτό και να επιστρέψει στο φως… χωρίς ψέμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους