Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΑΛΛΑ ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ Στο βιβλίο του «Λάζαρος Παυλίδης – ο συγγραφέας και άνθρωπος» ο αείμνηστος Μανόλης Γκαράνης σημείωνε: «Καραβάν σαράι», «Ο χρυσός νοικοκύρης», «Οι λύκοι»: μια τριλογία με τεράστια λογοτεχνική αξία όπως την αποτίμησε εύστοχα ο Αντώνης Σαμαράκης το 1984 λέγοντας του: «Αν είχα γράψει αυτά τα τρία έργα θα σταματούσα το γράψιμο». Ο Σαμαράκης, στενός φίλος του Λάζαρου -όπως και πολλοί άλλοι κορυφαίοι άνθρωποι του πνεύματος σαν τον Βασίλη Βασιλικό, τον Ιάκωβο Καμπανέλη, τον Ντίνο Χριστιανόπουλο- τον προέτρεπε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου η λογοτεχνική του διαδρομή θα ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: «Λάζαρε έλα στην Αθήνα.

Η επαρχία σκοτώνει τους συγγραφείς»: Κι αυτός του απαντούσε: «Θέλω να βλέπω το χόρτο να μεγαλώνει στον τόπο μου, Αντώνη.

Ο τόπος μου είναι ο τελευταίος που θα δω». Ο Λάζαρος, βέβαια, έγινε γνωστός στο Πανελλήνιο κυρίως μέσα από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Το «Εργοστάσιο» του Τάσου Ψαρά βασισμένο στο μυθιστόρημα του «Ο χρυσός νοικοκύρης» κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας και το Βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1981.

Έλαβε τη «Χρυσή Ομπρέλα» στο Φεστιβάλ Οριγιάκ το 1982, βραβείο που απονεμήθηκε από τον υπουργό Πολιτισμού της Γαλλίας Ζακ Λαγκ.

Αποτέλεσε, επίσης, την επίσημη συμμετοχή της χώρας μας στα Φεστιβάλ του Λοκάρνο, του Λος Άντζελες, της Μελβούρνης, της Βαλένθια, του Στρασβούργου κ.ά. Το 1984, πάλι σε σκηνοθεσία του Τάσου Ψαρά, το βιβλίο μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη σε ένα σήριαλ 13 επεισοδίων. Ο Αλέξης Δεμερτζόγλου έγραφε τότε: «είδαμε το προκαταρκτικό επεισόδιο της νέας σειράς και χωρίς υπερβολή εντυπωσιαστήκαμε.

Επιγραμματικά να πούμε ότι απ’ όλα τα ελληνικά σήριαλ που είδαμε είναι το καλύτερο με διαφορά». Ακολούθησε ένας ακόμη θρίαμβος με το «Καραβάν σαράι» στο 27ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1986.

Ακόμη και τότε που η αναγνώριση του στο Πανελλήνιο ήταν τεράστια ο Λάζαρος επέμεινε να μένει στο Κιλκίς.

Το 1985, στην τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε η ΤΕΧΝΗ για την 30χρονη πορεία του στην πεζογραφία, το συνοδευτικό φυλλάδιο έγραφε: «Να ζεις σε μια μικρή επαρχιακή ελληνική πόλη και συνάμα να δημιουργείς ό,τι και σε όποιο χώρο μπορείς και τάχτηκες, δεν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο.

Κι ο Λάζαρος Παυλίδης ζει και δημιουργεί 30 χρόνια τώρα στο Κιλκίς.

Είναι ένας μικρός άθλος.

Και μόνο γι’ αυτό το λόγο θα είχε κερδίσει το σεβασμό μας». Στην εκδήλωση εκείνη ο Λάζαρος Παυλίδης είχε πει συγκινημένος: «Μου αρκεί που με τίμησαν οι συμπατριώτες μου». Αυτό θα κάνουμε και εμείς οι συμπατριώτες του την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026. Θα τιμήσουμε το μεγαλύτερο συγγραφέα της πόλης μας για μια ακόμη φορά. Έτσι πρέπει να γίνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους