Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Μια φωτογραφία από τα περασμένα… Ο Σήφης ο Βαρδινογιάννης είναι.. Ποτέ αυτός ο άνθρωπος δεν επιζήτησε φωτογραφίσεις και δημοσιότητες! Επιτρέψτε μου να ξέρω αυτόν τον άνθρωπο ως πατέρα μου! … Έχω αυτό το δικαίωμα! .. Έχω και εγώ -μην τα πάρω στο κρανίο- εξυπηρετηθεί με ρουσφέτι στη ζωή μου!... Και το ομολογώ λοιπόν σήμερα!... | Στη φωτογραφία είναι ο Σήφης Βαρδινογιάννης, με γυρνάει πίσω αγαπημένα χρόνια αυτή η φωτογραφία, , δίπλα είναι ο Πέτρος Νικολακάκης, είναι ο άνθρωπος που μια ζωή ήταν η σκιά του Σήφη, και πολύ σωστά ο δικηγόρος και στιχουργός Κωστής Καλλέργης, έχει γράψει ότι: Ο Σήφης με τον Πέτρο για να επικοινωνήσουν και να συνεννοηθούν δεν χρειαζόταν να μιλήσουν, δεν χρειαζόταν λέξεις, μιλούσαν με τα μάτια! Αυτό το βεβαιώνω και εγώ! ● Πάμε τώρα πίσω στο χρόνο: Το Δημοτικό στο χωριό μου τα Σακτούρια το τέλειωσα το έτος 1977.

Υπήρχε τότε ένας κανονισμός, υπουργός Παιδείας νομίζω ήταν ο Ράλλης, που όριζε ότι τα παιδιά από τα Δημοτικά Σχολεία των χωριών να πηγαίνουν στο πλησιέστερο Γυμνάσιο της περιοχής τους, και κανονικά δηλαδή εγώ έπρεπε να πάω στο Γυμνάσιο Μελάμπων που είναι γειτονικό χωριό ή πολύ πολύ στο Σπήλι και όχι στο Ρέθυμνο που είναι η πρωτεύουσα και κεντρική πόλη του Ν. Ρεθύμνης.

Εγώ όμως ήθελα να έρθω στο Ρέθυμνο, αφενός γιατί είχα γοητευθεί από αυτή την πόλη στην οποία είχα έρθει δυό τρεις φορές για να πάω στον οφθαλμίατρο να βάλω γυαλιά, και επίσης ήδη από το Δημοτικό είχα αποφασίσει να γίνω δημοσιογράφος και αυτό θα μπορούσε να γίνει πιο γρήγορα αν είμαι στο Ρέθυμνο και όχι στις Μέλαμπες και το Σπήλι.

Έτσι νόμιζα τότε.

Στην επιθυμία μου αυτή συμμάχους είχα τους γονείς μου και ο πατέρας μου θυμάμαι που έλεγε: Τα όρη κάνουνε πρόβατα και η χώρα κάνει ανθρώπους! (Βέβαια σ’ αυτό δεν είχε κι απόλυτο δίκιο αλλά ας μην το κάνουμε θέμα τώρα… Εμένα τότε με συνέφερε που το έλεγε…). Βάζει λοιπόν ο πατέρας μου “μέσον” τον πολιτικό Παύλο Βαρδινογιάννη με τον οποίον ήταν αδερφικοί φίλοι από την πρώτη στιγμή που ο Παύλος μπήκε στην πολιτική και -κατά παρέκκλιση ή υπέρβαση των κανονισμών- εγγράφηκα στο Α’ Γυμνάσιο Αρρένων Ρεθύμνου με “κηδεμόνα” μου στο Ρέθυμνο καθώς και αυτό έπρεπε να δηλωθεί, τον Βαγγέλη Σταυριδάκη ο οποίος ήταν αδερφός του νονού μου, του ανθρώπου που με βάφτισε, Γρηγόρη Σταυριδάκη, και σημείο κατοικίας μου στο σπίτι που διέμενα ως “οικότροφος” στην οδό Επιμενίδη Μαρούλη.

Έγινε λοιπόν το “ρουσφέτι” ήρθα στο Γυμνάσιο Ρεθύμνου αλλά εκεί υπήρξε ένα θέμα: Σχεδόν όλα τα παιδιά στην τάξη ήταν από την πόλη, γνωριζόταν από το Δημοτικό, χτυπά πρώτη ώρα το κουδούνι κάνουμε διάλειμμα, όλα τα παιδιά παίζουν κι εγώ κάθομαι σαν τον κακομοίρη στη γωνία.

Με εντοπίζουν τρία παιδιά, την ίδια τάξη που έχουν καταγωγή από τα Σακτούρια αλλά δεν έχουν μεγαλώσει εκεί. Ο Δημήτρης Μακρυμανωλάκης, ο Θρασύβουλος Πατεράκης, ο Γιάννης Ρυακιωτάκης.

Οι πατεράδες και των τριών, αδερφικοί φίλοι του πατέρα μου. Ο Αντώνης, ο Στρατής, ο Μανώλης.

Στο δεύτερο διάλειμμα η κατάσταση αλλάζει! Οι συμμαθητές μου με περιβάλλουν με αγάπη που δυσκολεύομαι να περιγράψω!... Ποια ονόματα να πρωτοπώ; Πραγματικά υπέροχα παιδιά! Ο Γιάννης Ψωμάς, ο Γιώργης Γιακουμάκης, ο Μανώλης Δερμιτζάκης, ο Παναγιώτης Δαβαρίας, ο Αντώνης Ξυδάκης, ο Γιάννης Σπαντιδάκης (Ζουρίδι), ο Γιάννης Πετράκης (Γεράνι), Τόσοι πολλοί τόσοι αγαπημένοι!... Δυστυχώς κάποιοι λείπουν σήμερα… Έφυγαν πολύ νωρίς ρε γαμώ το!... ο Μιχάλης Κοκονάς, ο Μανώλης Πελτέκης, ο Μανώλης Σταματογιαννάκης, Κορίτσια δεν είχαμε στο σχολειό! Τα μικτά έγιναν αργότερα…. Αυτά τα χρόνια ζω τους προεφηβικούς θριάμβους μου στο Ρέθυμνο! Όμως: Τελειώνοντας την Γ’ Γυμνασίου, επανενεργοποιείται η παλιά διάταξη και μου λένε ότι πρέπει να φύγω από τα σχολεία του Ρεθύμνου και να πάω στο Σπήλι! Εγώ αυτό δεν το δέχομαι! Είμαι έτοιμος να αφήσω το Λύκειο και να πάω να δουλέψω σε εφημερίδες.

Διαμένω τότε, οικότροφος, σε ένα δωμάτιο στο σπίτι του κουρέα Κωστή Αγγελιδάκη, κομμουνιστής και αγαπημένος μου άνθρωπος, στην οδό Βιβυλάκη, η γυναίκα του αδερφή του νονού μου και κουνιάδα του η Αναστασία Ηλιάκη το γένος Σταυριδάκη.

Λέω το πρόβλημα μου… (Στον πατέρα μου δεν είπα τίποτα! Λέω μέσα μου: Τα προβλήματα μου θα τα λύνω μόνος μου!...) ● Ο Παύλος Βαρδινογιάννης έχει γραφείο στο Ρέθυμνο αλλά λείπει. (Εκείνη την εποχή κινητά κ.λπ. δεν είχαμε…)… Είναι Παρασκευή και μου έχουν πει ότι έχω διαγραφεί από το σχολείο και την Δευτέρα πρέπει να πάω Λύκειο Σπηλίου.

Ξέρω ότι στο Ρέθυμνο υπάρχει ο Σήφης! Θα τα καταφέρω! Ο Σήφης διέμενε πολλές φορές τότε στο ξενοδοχείο “ΟΛΥΜΠΙΚ” και συνήθως τα βράδια πήγαινε στην “Λέσχη του Κάρταλη” στην παραλία. … Πάμε παρακάτω… -Δ.Τζ

||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους