Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο άνθρωπος φοβάται ιδιαζόντως τη μοναξιά, γιατί θεωρώ ότι μέσα της καταρρέουν οι ταυτότητες και οι ρόλοι που δανείστηκε από τους άλλους.

Εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον πλήθος, φίλοι, οικείοι, συγγενείς, να τον επιβεβαιώσουν, αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να συναντήσει το αληθινό πρόσωπο ή/και το απύθμενο κενό του.

Η μοναξιά τότε γίνεται είτε μία κόλαση είτε μυστήριο. Ο Νίτσε, την είδε ως πεδίο αυτογνωσίας και αυτοδημιουργίας, ενώ οι Πατέρες της Εκκλησίας ως τόπο θεογνωσίας.

Για να περάσει κανείς στην θεογνωσία, θεωρώ ότι μόνον μέσω της αυτογνωσίας και της απαξίωσης της αυτοδικαίωσης.

Και στις δύο περιπτώσεις, κανείς δεν μπορεί να κάνει το ταξίδι για λογαριασμό μας.

Πλην αν υφίστανται ρωμαλαίοι συνοδοιπόροι/ισσες.

Πράγμα χλωμό.

Μόνο που το ερώτημα παραμένει αμείλικτα αναπάντητο και αναπάντεχο, διαισθάνομαι: όταν φθάσει εν τέλει κάποιος στην κορυφή, θα συναντήσει τον εαυτό του ή/και τον Θεό; Ή μήπως, το συναμφότερον; Του Παναγιώτη Νούνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους