Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να με Θυμάσαι Ολόκληρο Μη με θυμάσαι όπως ήμουν στις φωτογραφίες.

Οι φωτογραφίες λένε πάντα ψέματα.

Θυμήσου με όταν γύριζα το βράδυ κουρασμένος και νόμιζα πως δεν με έβλεπες, κι όμως εσύ καταλάβαινες από τον τρόπο που άφηνα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι, αν εκείνη η μέρα είχε νικήσει ή είχε χάσει.

Θυμήσου με όταν προσπαθούσα να είμαι δυνατός.

Όχι γιατί ήμουν.

Αλλά γιατί φοβόμουν πως αν λυγίσω, θα λυγίσει μαζί μου ολόκληρος ο κόσμος σου.

Κι εσύ... χωρίς να πεις τίποτε, έβαζες λίγο περισσότερο καφέ, λίγο περισσότερο φως, λίγη περισσότερη σιωπή στο σπίτι.

Και ξαφνικά η ζωή γινόταν πάλι υποφερτή.

Κι εγώ, μη νομίζεις, σε έβλεπα.

Σε έβλεπα όταν έκλεινες την πόρτα του μπάνιου για να κλάψεις χωρίς να σ' ακούσει κανείς.

Σε έβλεπα όταν χαμογελούσες στα παιδιά, ενώ μέσα σου μάζευες θραύσματα.

Σε έβλεπα να γερνάς χωρίς ποτέ να παραπονιέσαι.

Και κάθε καινούρια ρυτίδα σου δεν μου έπαιρνε την ομορφιά σου.

Μου αποκάλυπτε πόσο πολύ είχες αγαπήσει.

Ξέρεις πότε κατάλαβα ότι ο Θεός κατοικεί μέσα στους ανθρώπους; Όχι όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μας.

Ούτε όταν κρατηθήκαμε όρθιοι στις δύσκολες μέρες.

Το κατάλαβα ένα απόγευμα, χωρίς λόγο.

Όταν πέρασες δίπλα μου, ακούμπησες το χέρι σου στον ώμο μου για ένα μόνο δευτερόλεπτο, και συνέχισες τη δουλειά σου.

Εσύ το είχες ήδη ξεχάσει.

Εγώ όμως... εκείνο το άγγιγμα το κουβαλώ ακόμη.

Γιατί υπάρχουν χάδια που δεν αγγίζουν το σώμα.

Αγγίζουν την απόφαση ενός ανθρώπου να συνεχίσει να ζει.

Και όταν έρθει εκείνη η μέρα... που ένας από τους δυο θα μείνει να μιλά μόνος του μέσα στο σπίτι... μην κλάψεις γιατί έφυγα.

Κλάψε μόνο αν ξεχάσεις πόσο πολύ αγαπηθήκαμε.

Γιατί τότε θα πεθάνω για δεύτερη φορά.

Κι αν κάποτε σταθείς μπροστά στον καθρέφτη και δεις μια ηλικιωμένη γυναίκα με λευκά μαλλιά, μην τρομάξεις.

Εγώ θα βλέπω ακόμη εκείνο το κορίτσι που χαμήλωσε τα μάτια την πρώτη φορά που της είπα «έλα». Γιατί η αγάπη δεν μετρά ρυτίδες.

Μετρά θαύματα.

Κι όταν συναντηθούμε ξανά, όπου κι αν μας οδηγήσει ο Θεός, δεν θα σε ρωτήσω αν ήσουν ευτυχισμένη.

Δεν θα σε ρωτήσω αν με συγχώρεσες για όλα όσα δεν κατάφερα.

Θα σου πάρω πάλι το χέρι.

Όπως τότε.

Και θα σου πω το μοναδικό πράγμα που άξιζε τελικά να ειπωθεί: «Σ' ευχαριστώ... γιατί με αγάπησες ολόκληρο.

Ακόμη κι εκείνα τα κομμάτια μου που ούτε εγώ δεν είχα μάθει να αγαπώ». ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους