Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ελληνικού αθλητισμού δεν είναι η διαιτησία, ούτε τα μπάτζετ.

Είναι η βιομηχανία της εικονικής πραγματικότητας.

Εκεί όπου η αποτυχία παρουσιάζεται ως επιτυχία, η ήττα ως επιβεβαίωση και ο χαμένος καταλήγει να αισθάνεται δικαιωμένος.

Εκεί όπου κάθε τίτλος του αντιπάλου πρέπει να υποβαθμιστεί και κάθε δική σου αποτυχία να εξηγηθεί μέχρι να πάψει να μοιάζει με αποτυχία.

Δεν πουλάνε ανάλυση.

Πουλάνε αφήγημα.

Και το αφήγημα επαναλαμβάνεται καθημερινά μέχρι να αρχίσει να μοιάζει με αλήθεια.

Το πιο θλιβερό όμως δεν είναι αυτοί που το κατασκευάζουν.

Είναι όσοι το καταναλώνουν χωρίς να αναρωτιούνται αν αυτό που τους παρουσιάζεται συμβαδίζει με όσα έγιναν μέσα στο γήπεδο.

Έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου δεν μετράνε οι τίτλοι αλλά τα δελτία Τύπου.

Δεν μετράει ποιος σήκωσε την Ευρωλίγκα, αλλά ποιος κέρδισε στο… Twitter.

Δεν μετράει ποιος πήρε το πρωτάθλημα, αλλά ποιος έχει πιο ωραίο αφήγημα. Ο Ολυμπιακός πήρε Ευρωλίγκα και πρωτάθλημα και γράφτηκαν 600 άρθρα για το γιατί τελικά ο αποτυχημένος με το μεγαλύτερο μπάτζετ στην ιστορία βγήκε… κερδισμένος.

Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.

Είναι παραγωγή αφηγήματος.

Είναι η τέχνη να παρουσιάζεις την πραγματικότητα όχι όπως συνέβη, αλλά όπως θα ήθελες να είχε συμβεί όταν έβλεπες όνειρα.

Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ένα κομμάτι του κοινού το πιστεύει.

Όχι γιατί είδε κάτι διαφορετικό στο γήπεδο, αλλά γιατί το άκουσε τόσες πολλές φορές, από τόσες πολλές φωνές, που στο τέλος άρχισε να του φαίνεται φυσιολογικό.

Το χειρότερο δεν είναι ότι υπάρχει αυτός ο μηχανισμός αφήγησης.

Το χειρότερο είναι ότι για χρόνια έμεινε και παραμένει σχεδόν αναπάντητος.

Όσο η μία πλευρά αρκείται στα αποτελέσματα και η άλλη επενδύει καθημερινά στην επιβολή της δικής της εκδοχής της πραγματικότητας, το παιχνίδι της εικόνας θα συνεχίσει να είναι μονόπλευρο.

Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτό αλλάζει με σιωπή, υπομονή ή ευγένεια, μάλλον δεν έχει καταλάβει πώς λειτουργεί ο δημόσιος διάλογος σήμερα.

Οι αφηγήσεις δεν καταρρίπτονται μόνες τους.

Αμφισβητούνται, αποδομούνται και ελέγχονται με επιχειρήματα, συνέπεια και διαρκή παρουσία.

Και πολύ χιούμορ.

Γιατί όσο μένει αναπάντητο ένα αφήγημα, τόσο περισσότερο αποκτά τη μορφή της «αυτονόητης αλήθειας». Εκείνο που ποτέ δεν έμαθαν όμως είναι η παγίδα που δημιουργεί όλη αυτή η παγιωμένη κατάσταση στην ελληνική δημοσιογραφία (τρομάρα της) Αυτό που έπαθαν στο ποδόσφαιρο δεν τους έχει διδάξει το παραμικρό και δεν είναι άλλο απ το γεγονός πως ένα μέρος των φιλάθλων τους καταλήγει να ζει περισσότερο μέσα σε αυτή την αφήγηση παρά στα αποτελέσματα του παρκέ.

Αντί να απαιτεί αυτοκριτική για τις αποτυχίες, πείθεται ότι η ομάδα του βρίσκεται διαρκώς στην κορυφή, ακόμη κι όταν οι τίτλοι λένε το αντίθετο.

Όταν αυτό επαναλαμβάνεται χρόνο με τον χρόνο, η αποτυχία παύει να θεωρείται αποτυχία. Γίνεται “πρόοδος”. Η ήττα γίνεται “ηθική νίκη”. Κι εμείς συνεχίζουνε να κατακτάμε ΤΙΤΛΟΥΣ Φιλάκια… #oly

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους