(English translation follows) Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, 1925-27 -- Greek refugees from Asia Minor, 1925-27. ''Δύο από τους παππούδες μου γεννήθηκαν ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γενέτειρά μου, τα Ιωάννινα, στη βορειοδυτική Ελλάδα, είχε περιέλθει στην κυριαρχία των Οθωμανών ακόμη και πριν από την Κωνσταντινούπολη, το 1430.

Σχεδόν 500 χρόνια αργότερα, το 1913, απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό και ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος.

Κατά τη διάρκεια των αιώνων, υπήρξαν αρκετές εξεγέρσεις κατά της οθωμανικής κυριαρχίας, αλλά ήταν ανεπιτυχείς.

Οδήγησαν σε μεγαλύτερη καταστολή, η οποία, με τη σειρά της, τροφοδότησε την αποφασιστικότητα των κατεχομένων.

Η πόλη μου είχε ένα ισχυρό πολυπολιτισμικό υπόβαθρο - χριστιανικό, μουσουλμανικό και εβραϊκό.

Γεννήθηκα το 1970, πολύ αργά για να το δω, αν και τα ίχνη του βρίσκονται παντού.

Το σπίτι μου σήμερα βρίσκεται 200 μέτρα μακριά είτε από το μουσουλμανικό είτε από το εβραϊκό νεκροταφείο.

Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι που ζούσαν σε ελληνικό έδαφος αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μετακομίσουν στην Τουρκία, μια χώρα που δεν γνώριζαν, ένα μέρος που δεν σήμαινε τίποτα γι' αυτούς, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923.

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζούσαν στην Τουρκία αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Ελλάδα.

Φίλοι και γείτονες χωρίστηκαν για πάντα και πέρασα τα παιδικά μου χρόνια φοβούμενος τους Τούρκους.

Ο τελευταίος μουσουλμάνος των Ιωαννίνων πέθανε τη δεκαετία του 2000, ενώ η εβραϊκή κοινότητα, που σχεδόν εξαφανίστηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αριθμεί σήμερα περίπου 50 άτομα.

Η πρώτη και τελευταία φορά που μπήκα στη Συναγωγή της πόλης μου -καθώς είναι σχεδόν πάντα κλειστή- ήταν το 1993, για τον εορτασμό της 50ής επετείου από την απέλαση των Εβραίων των Ιωαννίνων στο Άουσβιτς.

Το άτομο που καθόταν δίπλα μου εκείνη την ημέρα έκλαιγε ήσυχα σε όλη την τελετή.

Ήταν εκείνη τη στιγμή, στις αρχές της δεκαετίας των 20, που συνειδητοποίησα ότι η Ιστορία είναι πολύ περισσότερο από γεγονότα και ημερομηνίες στα βιβλία μου, όπως συνήθως διδάσκεται στα σχολεία, ακόμη και στα πανεπιστήμια.

Η ιστορία είναι οι άνθρωποι που την δημιούργησαν και οι άνθρωποι που ζουν τις συνέπειές της, τόσο δημόσια πρόσωπα όσο και, ιδιαίτερα, ανώνυμα άτομα.

Κάθε φορά που ταξιδεύω, επισκέπτομαι πάντα τα Εβραϊκά Μουσεία ή εκθέσεις για το Ολοκαύτωμα σε διάφορες πόλεις, όταν υπάρχουν.

Έχω δει μερικές πολύ καλές (Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο, Λονδίνο· Το Μνημείο του Στρατοπέδου Συγκέντρωσης Νταχάου στο Μόναχο, το Εβραϊκό Ιστορικό Μουσείο στο Άμστερνταμ, το Εβραϊκό Μουσείο στη Βιέννη, το Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσινγκτον), μερικά όχι και τόσο καλά, από άποψη μουσειογραφίας, αλλά παρόλα αυτά ενδιαφέροντα λόγω του θέματος (Εβραϊκό Μουσείο Βερολίνου, Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας, Αθήνα), ενώ ανυπομονώ πραγματικά για την ευκαιρία να επισκεφτώ μερικά ακόμη, όπως το Νοτιοαφρικανικό Εβραϊκό Μουσείο στο Κέιπ Τάουν.

Μέσα από αυτές τις επισκέψεις επιστρέφω στην Ιστορία ενός Λαού περήφανου για την καταγωγή του, που σέβεται και διατηρεί τις παραδόσεις του, ανεξάρτητα από το μέρος του κόσμου που ζει και, πάνω απ' όλα, παρά τους διωγμούς που έχει υποστεί έκτοτε... λοιπόν, πάντα.

Νιώθω βαθύ σεβασμό και θαυμασμό γι' αυτούς και δεν φαίνεται να χορταίνω να ακούω την ιστορία ξανά και ξανά, τόσο τα καλά όσο και τα κακά μέρη.

Προφανώς, δεν εκτιμούμε την ανθρώπινη ζωή εξίσου, επομένως όλες οι ευρωπαϊκές χώρες στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών μπορούν να απόσχουν (όλες τους!) από την ψηφοφορία για την έναρξη έρευνας σχετικά με φερόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Γάζα.

Προφανώς, ορισμένες καταστάσεις «ποτέ ξανά» είναι δικαιολογημένες, επομένως οι κυβερνήσεις μας μπορούν να συνεχίσουν να υποστηρίζουν και να πωλούν όπλα στην ισραηλινή κυβέρνηση.

Προφανώς, κάθε περίπτωση είναι μια περίπτωση και όλα εξαρτώνται από αυτό, επομένως υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις «ποτέ ξανά» όπου εμείς, οι απλοί πολίτες, μπορούμε να διατηρήσουμε το δικαίωμα να είμαστε πιο «ισορροπημένοι» ή ουδέτεροι.

Προφανώς, δεν διδασκόμαστε από όσα μπορεί να μας μάθει η Ιστορία — ουσιαστικά, ότι η κατοχή, η ταπείνωση και ο εκφοβισμός ενός λαού δεν διατήρησαν ποτέ τους θύτες στην εξουσία για πάντα και, πάνω απ' όλα, δεν έφεραν ποτέ ειρήνη.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο''. ΦΩΤΟ: Nelly´s, Nelly´s, Greek refugees from Asia Minor, 1925-27. Two of my grandparents were born Ottoman subjects.

My hometown, Ioannina, in the north west of Greece, had fallen to the Ottomans even before Constantinople, in 1430.

Almost 500 years later, in 1913, it was liberated by the Greek Army and became part of the Greek State.

Along the centuries, there had been a number of uprisings against Ottoman rule, but they were unsuccessful.

They resulted in greater repression, which, in turn, fed the determination of the occupied.

My hometown had a strong multicultural background – Christian, Muslim and Jewish.

I was born in 1970, too late to witness it, although its traces are found all around.

My house today stands 200 metres away from either the muslim or jewish cemetary.

Most muslims living on Greek territory had to abandon their homes and move to Turkey, a country they didn´t know, a place that meant nothing to them, following the Treaty of Lausanne in 1923. Orthodox Christians living in Turkey were forced to move to Greece.

Friends and neighbours were separated for ever and I spent my childhood dreading the Turks.

The last Muslim of Ioannina died in the 2000s, while the jewish community, almost totally annihilated during the Nazi occupation of Greece in World War II, numbers today about 50 people.

The first and last time I entered my town´s Synagogue - as it is almost always closed - was in 1993, for the commemoration of the 50th anniversary of the deportation of the Ioannina Jews to Auschwitz.

The person who sat next to me that day quietly cried through the whole ceremony.

It was at that moment, in my early 20s, that I realized that History is much more than facts and dates in my books, as usually taught at schools and even at universities.

History is the people that made it and the people that live its consequences, both public figures and, especially, anonynous individuals. Whenever I travel, I always visit the Jewish Museums or exhibitions on the Holocaust in various cities, when there is one.

I´ve seen some really good ones (Imperial War Museum, London; the Dachau Concentration Camp Memorial Site, Munich; Jewish Historical Museum, Amsterdam; Jewish Museum, Vienna; The United States Holocaust Memorial Museum, Washington), some not so good, in terms of museography, but nevertheless interesting because of the subject (Jewish Museum Berlin; Jewish Museum of Greece, Athens), while I really look forward to the opportunity of visiting some more, like the South African Jewish Museum in Cape Town.

Through these visits I go back to the History of a People proud of their origins, who respect and preserve their traditions, no matter in which part of the world they live and, most of all, despite the persecutions they have suffered since... well, always.

I feel deep respect and admiration for them and I don´t seem to have enough of listening to the story again and again, both the good and bad parts.

Quiet often in these visits we are faced with the “Never again” lesson.

This is, of course, one of the purposes of telling the story, the fact that History is repeated and that we need to learn from the past. The United States Holocaust Memorial Museum actually takes a step further from the “Never Again” statement.

It actively invests in studying, denouncing and preventing genocide around the world.

It´s that museum that helped me come to terms with my feeling small, powerless, insignificant and taught me that we can all do something to prevent genocide: learn more and share it with friends and family.

It does not mention Palestine, though.

And this is an actually bigger lesson, the real lesson, for me. One that shows that the “Never Again” will happen - again and again and again - because once we are confronted with it, we start calculating.

We calculate the pros and cons for us personally, who we should openly support, when we would better keep silent and neutral, when we should assume a reconciliatory position.

This is exactly what many politicians and common citizens alike have been doing since the beginning of yet another Israeli assault on Gaza, one which has so far taken many – mainly civilian – lives, destroyed many homes, left terrrible marks on human beings.

Like all previous assaults.

When a carnage like this is taking place (even more, perpetuated by the regular army of a democratic state), the first thing we have to do (we, the West, defender of democracy and human rights) is not to discuss the origins of the conflict, the rights and wrongs of each side.

The first thing to do is to clearly, inequivocally, loudly condemn the assault and demand an immediate end to the carnage.

Then we may, and must, converse.

It hasn´t happened, though.

Apparently, we don´t value human life equally, so all European countries in the United Nations Human Rights Council may abstain (all of them!) from the vote to open an enquiry regarding alleged violations of human rights in Gaza; apparently, some “never again” situations are justified, so our governments may continue supporting and selling arms to the Israeli government; apparently, each case is a case and everything depends, so there are some “never again” cases where we, common citizens, may reserve the right to be more “balanced” or neutral.

Apparently, we don´t learn from what History can teach us, basically, that occupying, humiliating, terrorizing a People has never kept the perpetrators in power for ever and, most of all, it has never brought peace. Until September. PHOTO: Nelly´s,

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους