Η «Αγορασμένη» Εθνική Στρατηγική: Το Υποθετικό Σενάριο της Εύας Καϊλή ως Εφιάλτης και Μάθημα Η γεωπολιτική και η Realpolitik δεν κινούνται με βάση τις δημόσιες διακηρύξεις, αλλά με βάση την ωμή ισχύ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις Βρυξέλλες, δραστηριοποιείται επίσημα μια ολόκληρη βιομηχανία επιρροής με περισσότερους από 30.000 λομπίστες.

Όταν δίπλα στα θεσμικά όργανα κυκλοφορεί ένας τέτοιος στρατός συμφερόντων με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, η εξαγορά συνειδήσεων, πολιτικών γραμμών και εθνικών συμφερόντων μετατρέπεται από απλή απειλή σε καθημερινή πραγματικότητα.

Η υπόθεση του Qatargate συγκλόνισε την Ευρώπη, όμως αν εξετάσουμε ένα υποθετικό σενάριο όπου η δράση της Εύας Καϊλή δεν είχε αποκαλυφθεί ποτέ από τη βελγική δικαιοσύνη, αποκαλύπτεται ανάγλυφα ο μηχανισμός με τον οποίο οι περιφερειακοί αναθεωρητές μπορούν να αλώσουν μια χώρα εκ των έσω, χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα. Το Σενάριο της «Ωραίας Ελένης» της Ελληνικής Πολιτικής Αν το Qatargate είχε παραμείνει στο σκοτάδι, η πορεία της πρώην Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς την εγχώρια πολιτική σκηνή ήταν de facto προδιαγεγραμμένη.

Με το στάτους ενός λαμπερού, διεθνούς στελέχους της κεντροαριστεράς με εθνικά «συντηρητικό» προφίλ, οι συζητήσεις για την ένταξή της στη Νέα Δημοκρατία θα είχαν καρποφορήσει, παρουσιαζόμενες ως μια τεράστια πολιτική μεταγραφή.

Η επιστροφή της στην Αθήνα θα συνοδευόταν αναπόφευκτα από έναν κρίσιμο υπουργικό θώκο —είτε στην Ανάπτυξη, είτε στην Ψηφιακή Διακυβέρνηση, είτε ακόμη και ως αναπληρώτριας Υπουργού Εξωτερικών—. Με αυτόν τον τρόπο, ένα πρόσωπο ελεγχόμενο από ξένα κέντρα θα αποκτούσε απευθείας πρόσβαση στον σκληρό πυρήνα λήψης αποφάσεων της ελληνικής δημοκρατίας. Ο Γεωπολιτικός Άξονας και η Αγορασμένη Αρθρογραφία Η σύνδεση της υπόθεσης με τα εθνικά μας θέματα γίνεται ξεκάθαρη αν αναλογιστούμε τη Realpolitik της περιοχής. Η Τουρκία και το Κατάρ αποτελούν έναν αδιάσπαστο στρατηγικό, ιδεολογικό και οικονομικό άξονα. Η Ντόχα χρηματοδοτεί την τουρκική πολεμική βιομηχανία και στηρίζει διαχρονικά την επεκτατική ατζέντα της Άγκυρας.

Σε αυτό το υποθετικό αλλά απόλυτα ρεαλιστικό σενάριο, η παρέμβαση στην ελληνική εξωτερική πολιτική θα γινόταν με το προπέτασμα καπνού της «προοδευτικής διπλωματίας» 1. Θα βλέπαμε συστηματική αρθρογραφία από υψηλόβαθμα στελέχη που θα μιλούσαν για την ανάγκη «να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος», να βρούμε «συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο» και να υποχωρήσουμε στο θέμα της ΑΟΖ για χάρη της «περιφερειακής σταθερότητας» 2. Ως υπουργός, θα μπορούσε να παρουσιάσει «μεγάλες καταριανές επενδύσεις» στην Ελλάδα, οι οποίες στην πραγματικότητα θα λειτουργούσαν ως το οικονομικό αντίτιμο για να καταπιεί η Αθήνα τις τουρκικές αξιώσεις.

Το επικίνδυνο είναι ότι η κοινή γνώμη θα πίστευε ότι ακούει μια εγχώρια πρόταση για «ήρεμα νερά». Στην πραγματικότητα, όμως, το κείμενο της εθνικής υποχώρησης θα είχε γραφτεί στην Άγκυρα, θα είχε πληρωθεί από την Ντόχα και θα διαβαζόταν στην Αθήνα. Η Επιτακτική Ανάγκη για Θεσμικές Ασφαλιστικές Δικλείδουσες Αυτό το παράδειγμα, σε συνδυασμό με άλλες διεθνείς αποκαλύψεις —όπου ακόμη και στην πανίσχυρη Μεγάλη Βρετανία διαπιστώθηκε η συστηματική προσπάθεια του Πεκίνου να ασκήσει υπόγεια επιρροή στα ανώτατα κλιμάκια εξουσίας κατά την πρωθυπουργία της Τερέζα Μέι, σε μια υπόθεση που αφορούσε κινεζική διείσδυση μέσα στο ίδιο το βρετανικό Κοινοβούλιο— αποδεικνύει ότι η διαφθορά δεν αφορά πλέον απλές «μίζες», αλλά την αγορά εθνικής κυριαρχίας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται βασιζόμενη στην προσωπική διακριτική ευχέρεια των πολιτικών της.

Απαιτείται η άμεση θεσμοθέτηση αυστηρών ασφαλιστικών δικλείδων .Στην Εξωτερική πολιτική, είναι απαράδεκτο η εθνική στρατηγική να μεταβάλλεται ανάλογα με τις προσωπικές επιδιώξεις ή τις ευάλωτες ισορροπίες προσώπων.

Απαιτείται η λειτουργία ενός ανεξάρτητου, υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας με θεσμοθετημένο ρόλο, το οποίο θα λειτουργεί ως φίλτρο Realpolitik και θα ελέγχει αυστηρά κάθε απόπειρα μονομερούς κατευνασμού ή νομιμοποίησης τετελεσμένων.

Το όργανο αυτό πρέπει να τελεί υπό την υψηλή θεσμοθετημένη εποπτεία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ),η οποία θα εγγυάται τη συνεχή ροή διασταυρωμένων πληροφοριών ασφαλείας, θωρακίζοντας τη λήψη αποφάσεων από ξένες επιρροές, υπόγειο lobbying και εγχώριες πολιτικές σκοπιμότητες. Συμπέρασμα Το ηθικό καθήκον των σκεπτόμενων ανθρώπων είναι να βλέπουν πίσω από τις λέξεις.

Όταν πολιτικοί επιμένουν σε θεωρίες που de facto απομειώνουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναζητάμε είναι ποιος κερδίζει πίσω από το σκοτεινό δωμάτιο.

Η κυριαρχία και η εθνική αξιοπρέπεια δεν εξαγοράζονται, ούτε χαρίζονται,επιβάλλονται με όρους ισχύος, αποτροπής και θεσμικής θωράκισης απέναντι σε κάθε εγχώριο ή διεθνή δούρειο ίππο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους