Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μη μου λέτε ψέματα. Και οι άλλοι τα ίδια έλεγαν.» Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που είπα όταν με πήγαν στο σπίτι τους.

Το θυμάμαι καθαρά, γιατί η κοινωνική λειτουργός με κοίταξε λίγο άβολα και η γυναίκα που θα γινόταν μετά η μητέρα μου δεν είπε τίποτα αμέσως.

Μόνο μου απάντησε ήρεμα: «Εντάξει.

Μη μας πιστέψεις τώρα.

Μόνο μείνε λίγο να μας δεις.» Εγώ τότε ήμουν παιδί που είχε μάθει να μην κάθεται με την ψυχή ανοιχτή πουθενά.

Είχα περάσει από δομή παιδικής προστασίας και πριν από αυτό από πράγματα που ούτε ήθελα να πω ούτε μπορούσα εύκολα.

Κάθε φορά που άκουγα «όλα θα πάνε καλά», στο τέλος κάτι γινόταν και πάλι έμενα απέξω.

Οπότε όταν μου είπαν ότι θα πάω σε ανάδοχη οικογένεια, δεν χάρηκα. Θύμωσα.

Στο δρόμο για το σπίτι τους δεν μιλούσα.

Όταν φτάσαμε, ο άντρας της οικογένειας πήγε να μου πάρει την τσάντα και του είπα απότομα: «Μην την ακουμπάς.» Δεν θύμωσε.

Μόνο είπε: «Όπως θέλεις.» Αυτό με εκνεύρισε ακόμα πιο πολύ, γιατί περίμενα να μου φωνάξει.

Τις πρώτες εβδομάδες ήμουν δύσκολος.

Δεν το λέω τώρα για να με λυπηθεί κανείς.

Ήμουν όντως δύσκολος.

Έκρυβα φαγητό στο δωμάτιο, παρότι το ψυγείο ήταν γεμάτο.

Έπαιρνα το κινητό της μητέρας μου από το τραπέζι και το έψαχνα, λες και θα έβρισκα μήνυμα που να λέει «δεν τον αντέχω, να φύγει». Μια φορά πήρα και λίγα χρήματα από το πορτοφόλι της.

Όχι γιατί τα είχα ανάγκη ακριβώς.

Ήθελα να δω αν θα πουν «ως εδώ». Το είπαν, αλλά όχι όπως περίμενα.

Ο πατέρας μου με κάθισε στην κουζίνα και μου είπε: «Τα χρήματα τα πήρες εσύ;» Του είπα: «Και αν τα πήρα; Θα με στείλετε πίσω;» Έμεινε λίγο σιωπηλός και μετά είπε: «Δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι εδώ πρέπει να λέμε την αλήθεια, ακόμα κι όταν είναι άσχημη.» Εγώ τότε του φώναξα: «Δεν υπάρχει “εδώ”. Προσωρινά είμαι.» Η μητέρα μου είχε βουρκώσει, αλλά δεν έκανε σκηνή.

Μου είπε μόνο: «Μπορεί εσύ να νιώθεις προσωρινός.

Εμείς δεν σε βλέπουμε έτσι.» Δεν την πίστεψα.

Στο σχολείο επίσης ήμουν χάλια.

Είχα αλλάξει περιβάλλον, είχα νεύρα, δεν εμπιστευόμουν κανέναν.

Μια μέρα έγινε φασαρία με έναν συμμαθητή και κάλεσαν τον πατέρα μου.

Εγώ ήμουν σίγουρος ότι εκεί θα τελείωναν όλα.

Στο γραφείο της διευθύντριας καθόμουν και έλεγα μέσα μου «τώρα θα ακούσω το γνωστό, ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση». Αντί γι’ αυτό, ο πατέρας μου είπε: «Δεν λέω ότι δεν έκανε λάθος. Έκανε.

Αλλά θα το περάσουμε μαζί.» Η λέξη «μαζί» μου κάθισε περίεργα.

Δεν αντέδρασα εκείνη τη στιγμή, αλλά την άκουσα.

Το πιο δύσκολο όμως έγινε λίγους μήνες μετά, όταν άκουσα τυχαία μια συζήτηση για τα χαρτιά της αναδοχής και την πιθανότητα να προχωρήσει η διαδικασία για υιοθεσία.

Δεν άκουσα όλη τη συζήτηση, μόνο κομμάτια. «Θέλει χρόνο», «φοβάται», «δεν πιέζουμε». Εγώ το μετέφρασα όπως ήξερα: ότι συζητούσαν αν αξίζω ή όχι να με κρατήσουν.

Έκλεισα την πόρτα του δωματίου, μάζεψα τα πράγματά μου σε μια σακούλα και είπα ότι θα φύγω.

Η μητέρα μου ήρθε απ’ έξω και μου είπε: «Άνοιξε, σε παρακαλώ.» Της φώναξα: «Αφού το σκέφτεστε ακόμα! Πείτε το καθαρά.» ⬇️Όταν μπήκα σε νέο ανάδοχο σπίτι, ήμουν σίγουρος πως ήταν θέμα χρόνου να φύγω πάλι.

Κρατούσα όλους σε απόσταση, μέχρι που μια μικρή στιγμή με έκανε να δω αλλιώς αυτούς τους ανθρώπους… 😔🏠❤️ Διάβασε παρακάτω τι έγινε και πώς άλλαξαν όλα.⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους