Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΑΓΡΙΕΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΝΚΟΡΝΤ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΜΟΚΕΡΑΣΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΑΨΗΣ Στις 22 Ιουνίου 1853 ο Χένρι Ντέιβιντ Θορώ σημείωνε στο ημερολόγιό του ότι οι άγριες φράουλες είναι ο καρπός της άνοιξης.

Ένας μαλακός καρπός, έγραφε, που χρωστά την ύπαρξή του στη δροσιά και την υγρασία των προηγούμενων μηνών.

Τις φανταζόταν σαν ένα είδος μάνα που πέφτει τον Ιούνιο στα λιβάδια της Νέας Αγγλίας και κρύβεται «στις σκιερές ρίζες των χόρτων». Δεν γνωρίζω αν ο Θορώ θα καταλάβαινε τη λέξη «χαμοκέρασο». Πιθανότατα όχι.

Όμως θα αναγνώριζε αμέσως το φυτό. Στη Μεγάλη Κάψη της Φθιώτιδας, εκατόν εξήντα οκτώ χρόνια αργότερα, ανάμεσα σε φτέρες, καστανιές και χωράφια που τα ξαναπαίρνει σιγά σιγά το δάσος, τα χαμοκέρασα φυτρώνουν με τον ίδιο τρόπο που φύτρωναν οι άγριες φράουλες στα λιβάδια του Κόνκορντ.

Χαμηλά στο έδαφος, σχεδόν κρυμμένα.

Πρέπει να σκύψεις για να τα δεις.

Να γονατίσεις για να τα μαζέψεις.

Να έχεις το μάτι του ανθρώπου που περπατά αργά και παρατηρεί.

Πριν από λίγα χρόνια, παλεύοντας με τις φτέρες που είχαν πνίξει τα παλιά οικογενειακά χωράφια, πρόσεχα να μη συνθλίψω αυτούς τους μικρούς κόκκινους καρπούς.

Η δουλειά ήταν σκληρή.

Οι φτέρες έφταναν σχεδόν το ύψος ανθρώπου.

Ο ήλιος έκαιγε.

Και ήταν η εποχή που τα φίδια κυκλοφορούν παντού.

Όμως ανάμεσα στα χόρτα και στις σκιές των φυτών ξεχώριζαν οι κόκκινες κουκκίδες των χαμοκέρασων, σαν μικρές υπογραφές της εποχής.

Ίσως αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο στη σημείωση του Θορώ.

Δεν γράφει απλώς για έναν καρπό.

Γράφει για μια ακολουθία εποχών.

Οι άγριες φράουλες προηγούνται των μύρτιλων και τα μύρτιλα προηγούνται των καρπών με το σκληρό κέλυφος.

Κάθε καρπός έχει τον χρόνο του.

Κάθε είδος φέρει μέσα του την ιστορία των μηνών που προηγήθηκαν.

Το ίδιο συμβαίνει και στα ελληνικά βουνά.

Τα χαμοκέρασα δεν είναι μόνο μια γεύση.

Είναι η μνήμη της ανοιξιάτικης βροχής, της πρωινής δροσιάς, της σκιάς που κράτησαν οι φτέρες και τα χόρτα.

Είναι ένα ημερολόγιο γραμμένο όχι με λέξεις αλλά με αρώματα.

Και όπως γνώριζε ο Θορώ, έτσι γνωρίζουν και οι άνθρωποι των χωριών.

Τα χαμοκέρασα δεν ανήκουν μόνο σε εμάς.

Τα αναζητούν τα πουλιά, τα τσιμπολογούν τα μικρά ζώα, τα παρακολουθούν οι αλεπούδες.

Ακόμη και τα φίδια φαίνεται να γνωρίζουν πως εκεί όπου συγκεντρώνονται οι καρποί συγκεντρώνεται και η ζωή.

Ένας μικρός κόκκινος καρπός γίνεται έτσι το κέντρο μιας ολόκληρης κοινότητας πλασμάτων.

Η φωτογραφία από τα χωράφια της Μεγάλης Κάψης θα μπορούσε να είχε τραβηχτεί για να συνοδεύσει εκείνη τη σελίδα του ημερολογίου του 1853.

Τα χαμοκέρασα λουφάζουν ανάμεσα στα χόρτα ακριβώς όπως τα περιέγραψε.

Η ίδια στάση, η ίδια κρυψώνα, η ίδια σεμνότητα.

Δεν είναι καρπός της επίδειξης ούτε της αφθονίας.

Είναι καρπός της προσοχής.

Γι' αυτό ίσως τα ημερολόγια της φύσης μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους.

Αλλάζουν οι χώρες, οι γλώσσες και οι αιώνες, αλλά όχι οι εποχές.

Ο ίδιος Ιούνιος που έκανε τον Θορώ να σκύψει πάνω από τις άγριες φράουλες της Νέας Αγγλίας με κάνει κι εμένα να σταματώ τη δουλειά μέσα στις φτέρες της Δυτικής Φθιώτιδας για να κοιτάξω λίγους κόκκινους καρπούς κρυμμένους στο χορτάρι.

Και τότε η απόσταση ανάμεσα στο Κόνκορντ και τη Μεγάλη Κάψη, ανάμεσα στο 1853 και στο σήμερα, μοιάζει ξαφνικά πολύ μικρή. Σχεδόν όσο η απόσταση ανάμεσα σε ένα χέρι και ένα χαμοκέρασο.#Thoreau Δημιουργία εικόνας: ChatGpt

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους