Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🔚 Επιλογικόν 🌱 Ο Αγροτικός Τομέας Ουφ επιτέλους τελείωσε αυτή η σειρά αναρτήσεων.

Είναι ίσως η πιο δύσκολη που έχω κάνει.

Χρειάστηκε να επιλέξω και να συνοψίσω ένα μέρος από όλα όσα έχω διαβάσει και παρατηρήσει για τον αγροτικό τομέα.

Ξέρω ότι πολλά πράγματα έμειναν εκτός και σε όσα μπήκαν δεν κατάφερα (και δεν θέλησα) να τα απαλλάξω πλήρως από την προσωπική μου οπτική στα πράγματα.

Εδώ και καιρό γνωστοί και φίλοι με ρωτούν «γιατί ασχολείσαι ακόμα με αυτούς;». Και έχουν δίκιο.

Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Πραγματικά έχω γνωρίσει ανθρώπους που μπορεί να μην συμφωνούμε σε τίποτα, αλλά μπορώ να αναγνωρίσω ότι δουλεύουν υπερβολικά σκληρά και επιβιώνουν στο επίπεδο που θα έπρεπε να θεωρούμε ότι είναι η φτώχεια σε ένα «αναπτυγμένο» κράτος.

Ειλικρινά πιστεύω ότι κάποιος μικρομεσαίος μπορεί να ζήσει από τον αγροτικό τομέα όχι απλώς καλά αλλά και με ένα βιωτικό επίπεδο άνω του μετρίου.

Καταλαβαίνω επίσης ότι ο τομέας, ως ο παλαιότερος παραγωγικός της χώρας, κουβαλάει μαζί του όλη την ιστορία και τις στρεβλώσεις της Ελλάδας.

Ό,τι έχουμε κάνει λάθος σαν κράτος και σαν κοινωνία θα το αναγνωρίσεις μέσα στον αγροτικό τομέα.

Έτσι ακόμα και αν αναλάβει να μεταρρυθμίσει τον τομέα ο πιο ειλικρινής και κρυστάλλινος θεσμικός παράγοντας, το έργο του θα βρει αντίσταση από το σύνολο του ελληνικού κράτους (πολιτεία, θεσμοί, επιχειρηματίες, αγρότες…όλους). Πράγμα που σημαίνει ότι αν καταφέρει να ολοκληρωθεί οποιαδήποτε ουσιαστική μεταρρύθμιση θα μας πάρει πολύ περισσότερα χρόνια από αυτά που έχουμε διαθέσιμα.

Μας έχει ξεπεράσει ήδη η εποχή μας.

Το ίδιο βέβαια θα συνέβαινε και σε οποιονδήποτε τομέα στην Ελλάδα για να είμαστε ειλικρινείς.

Για αυτό πάντα θα εμπιστεύομαι και θα ελπίζω μόνο στους ανθρώπους που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Που δεν περιμένουν κανέναν να αλλάξει τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας ενός τομέα.

Βλέπουν και σκέφτονται σε διεθνές επίπεδο, αλλά δρουν τοπικά, υπερβαίνοντας και οριακά αγνοώντας τα στεγανά ενός αποτυχημένου και δυσκίνητου συστήματος.

Και στην πραγματικότητα με αυτή την πρακτική και στάση τους τον αλλάζουν.

Αυτή η επαιτεία και ο τρόπος διαμαρτυρίας, στα οποία έχουμε συνηθίσει, δεν διεκδικούν την βελτίωση αλλά την επιβίωση, καθιστώντας μας έρμαια εύκολων και ψηφοθηρικών λύσεων.

Όταν χρειάζεται να διεκδικείς τα αυτονόητα όπως μια αποζημίωση για μία καταστροφή και λες «ευχαριστώ», λες και σου έκαναν χάρη, δεν έχεις πετύχει τίποτα.

Σέρνεσαι απλώς πίσω από αδιέξοδα. Θα κλείσω όπως ξεκίνησα: Ελπίζω ότι θα είμαι λάθος σε όλα όσα έγραψα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους