Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έξι μήνες χωρίς τον Θανάση και τη Δώρα... Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και δεν βλέπω μόνο ένα φαράγγι.

Βλέπω μια ιστορία. Ο Θανάσης είναι μπροστά.

Όπως ήταν σχεδόν πάντα.

Ένα βήμα πιο μπροστά στο μονοπάτι, ένα βήμα πιο κοντά στη στροφή που δεν είχαμε ακόμη δει.

Κι εγώ πίσω, να ακολουθώ, με τη σιγουριά ότι όπου κι αν οδηγούσε η διαδρομή, θα τον έβλεπα εκεί μπροστά.

Ποιος να φανταζόταν ότι κάποτε εκείνο το ένα βήμα θα γινόταν η απόσταση ανάμεσα σε δύο κόσμους... Έξι μήνες τώρα κοιτάζω μπροστά και δεν είναι εκεί.

Τα βουνά στέκουν ακόμη στις θέσεις τους.

Τα φαράγγια εξακολουθούν να ανοίγουν τις πέτρινες πύλες τους στους περαστικούς.

Ο άνεμος συνεχίζει να σφυρίζει ανάμεσα στους βράχους όπως τότε.

Μόνο που τώρα η σιωπή είναι βαρύτερη.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι απλώς μέλη μιας παρέας.

Γίνονται κομμάτι του τοπίου της ζωής σου.

Και όταν φύγουν, δεν αδειάζει μόνο μια θέση στην ομάδα.

Αδειάζει ένα κομμάτι του ορίζοντα. Ο Θανάσης και η Δώρα δεν λείπουν μόνο από τις φωτογραφίες.

Λείπουν από τα γέλια πριν την εκκίνηση.

Από τις κουβέντες στις στάσεις.

Από εκείνη τη μοναδική αίσθηση πως ό,τι κι αν φέρει η διαδρομή, θα το μοιραστούμε μαζί.

Και όμως... Καθώς κοιτάζω ξανά αυτή τη φωτογραφία, θέλω να πιστεύω πως ο Θανάσης είναι ακόμη εκεί μπροστά.

Όχι πια στο φαράγγι, αλλά σε ένα άλλο μονοπάτι που εμείς δεν μπορούμε ακόμη να δούμε.

Ένα μονοπάτι που άνοιξε πρώτος, όπως πάντα έκανε.

Κι εμείς μείναμε πίσω.

Όχι για να τον ξεχάσουμε.

Αλλά για να συνεχίσουμε να περπατάμε με τη μνήμη του.

Να ανεβαίνουμε κορυφές που θα αγαπούσε.

Να διασχίζουμε φαράγγια που θα τον ενθουσίαζαν.

Να λέμε το όνομά του εκεί που αντηχούν οι φωνές των ανθρώπων που άφησαν αποτύπωμα στην ψυχή μας.

Έξι μήνες χωρίς τον Θανάση και τη Δώρα.

Κι αν ο χρόνος μετριέται σε ημέρες, έχουν περάσει μόνο έξι μήνες.

Αν όμως μετριέται σε αναμνήσεις, σε χαμόγελα που δεν θα ξαναδούμε και σε βήματα που δεν θα ξανακούσουμε δίπλα μας, μοιάζει σαν μια ολόκληρη ζωή.

Κάποτε ήσουν ένα βήμα μπροστά μου στο μονοπάτι, φίλε μου.

Σήμερα εξακολουθείς να είσαι. Κι εγώ, όπως τότε, ακολουθώ κοιτάζοντας μπροστά... εκεί που κάποτε συναντιούνται ξανά όλοι οι δρόμοι. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους