Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επειδή εγώ ο Μιχαλης Χαραλαμπίδης προσωπικά θεωρώ πως δεν είμαι πολιτικός φελλός και επειδή ξαναζώ σε απολυταρχικό καθεστώς που αυτή τη φορά το επιβάλλει η εγκληματική οργάνωση του Μαξίμου δια της φαρμακείας των εξαγορών, ενώ την προηγούμενη το είχε επιβάλλει με τα τανκς μια χούφτα συνταγματαρχών, κρίνω πως στις εκλογές που έρχονται η ενδεχόμενη αλλαγή στα πρόσωπα και στα κόμματα δεν αρκεί.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλώς διαχειριστικό.

Είναι βαθιά συστημικό.

Το αποτυπώνει εύγλωττα και η φωτογραφία της ανάρτησης.

Το πολιτικό σύστημα έχει δομηθεί έτσι ώστε ο πολίτης να παραμένει ουσιαστικά ανίσχυρος.

Να συμμετέχει τυπικά μία μέρα στις εκλογές και έπειτα να επιστρέφει στον ρόλο του θεατή, ενώ άλλοι αποφασίζουν για τη ζωή του.

Αυτό δεν είναι πραγματική Δημοκρατία.

Είναι μια μορφή εκλεγμένης ολιγαρχίας που φορά το προσωπείο της δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Επομένως σας ρωτώ πόσο τραγικό είναι να εξακολουθείς να εγκλωβίζεσαι σε ιδεολογικές ταμπέλες που εδώ και χρόνια έχουν χάσει το πραγματικό τους περιεχόμενο; Πόσο στραβός μπορεί να είσαι και να μη βλέπεις πως λέξεις που κάποτε εξέφραζαν κοινωνικά οράματα όπως Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο, προοδευτικοί, συντηρητικοί, σήμερα χρησιμοποιούνται ως διαφημιστικές ταμπέλες πολιτικού μάρκετινγκ; Δυστυχώς σήμερα πίσω από τις ιδεολογικές συγκρούσεις κρύβονται τα ίδια οικονομικά συμφέροντα, οι ίδιες εξαρτήσεις, οι ίδιοι μηχανισμοί εξουσίας.

Οι ιδεολογίες κατέληξαν να λειτουργούν σαν ψυχολογικά στρατόπεδα που διαιρούν τους πολίτες, ενώ το ίδιο το σύστημα παραμένει ανέγγιχτο.

Ο ένας κατηγορεί τον άλλον, οι πολίτες διχάζονται, τα κόμματα εναλλάσσονται και η πραγματική εξουσία μένει σχεδόν πάντα στο απυρόβλητο.

Γι’ αυτό η εποχή μας δεν χρειάζεται απλώς το φύγε εσύ έλα εσύ.

Δεν χρειάζεται έναν νέο «σωτήρα». Είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για ένα ζωντανό κύτταρο δημοκρατικής συμμετοχής, συνείδησης και συλλογικής ευθύνης, που θα προτάσσει την πολιτική κάθαρση.

Χρειαζόμαστε μια στρατηγική πολιτικής κάθαρσης με διεκδίκηση ουσιαστικών θεσμικών αλλαγών, δηλαδή πραγματική διάκριση των εξουσιών, κατάργηση ασυλιών, δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία, διαφάνεια, λογοδοσία και συνεχή έλεγχο της εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες.

Βέβαια ούτε αυτό αρκεί από μόνο του.

Γιατί ακόμα και οι καλύτεροι θεσμοί μπορούν να διαφθαρούν όταν οι άνθρωποι λειτουργούν με φόβο, απληστία, φανατισμό και παθητικότητα.

Η αληθινή κάθαρση δεν είναι μόνο πολιτική.

Είναι και υπαρξιακή.

Ένας άνθρωπος εσωτερικά εξαρτημένος θα ψάχνει πάντα εξωτερικούς σωτήρες.

Ένας άνθρωπος φοβισμένος θα θυσιάζει εύκολα την ελευθερία του για λίγη ασφάλεια.

Ένας άνθρωπος χωρίς αυτογνωσία γίνεται εύκολη λεία της προπαγάνδας, του φανατισμού και της χειραγώγησης.

Γι’ αυτό το μεγάλο στοίχημα της εποχής μας δεν είναι μόνο η πολιτική αφύπνιση.

Είναι η αφύπνιση της ίδιας της συνείδησης.

Είναι η δημιουργία πολιτών που σκέφτονται, αμφισβητούν, συνεργάζονται, συμμετέχουν και αναλαμβάνουν προσωπική ευθύνη.

Πολιτών που δεν θα λειτουργούν ως οπαδοί, αλλά ως ελεύθερες συνειδήσεις. Η Δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα πολίτευμα.

Είναι επίπεδο συνείδησης.

Η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι να αλλάξει ένα κυβερνητικό κόμμα από ένα άλλο.

Αλλά να πάψει ο άνθρωπος να παραδίδει τη δύναμή του.

Όταν οι πολίτες ξυπνούν, τότε τα συστήματα αλλάζουν.

Όταν όμως οι πολίτες κοιμούνται, ακόμα και τα πιο όμορφα συνθήματα γίνονται απλώς καινούργιες μάσκες πάνω στο ίδιο παλιό πρόσωπο της εξουσίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους