Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν οι συγκρούσεις δεν λύνονται ποτέ εκεί που γεννιούνται Σε κάποιες οικογένειες δεν λέγονται σχεδόν ποτέ τα δύσκολα εκεί που πρέπει.

Δεν υπάρχει η φράση: «Έχω θυμώσει μαζί σου.» Υπάρχει η φράση: «Ξέρεις τι έκανε;» Η διαφορά είναι τεράστια.

Η σύγκρουση δεν πηγαίνει προς τον άνθρωπο που αφορά.

Κάνει κύκλους.

Περνά από αδέλφια, συγγενείς, φίλους, γείτονες.

Ο καθένας γίνεται αποδέκτης μιας ιστορίας που δεν του ανήκει και, σχεδόν πάντα, καλείται να πάρει θέση.

Έτσι γεννιούνται οι συμμαχίες.

Και όταν μια οικογένεια αρχίζει να λειτουργεί με συμμαχίες, κάποιος θα πρέπει αναπόφευκτα να γίνει ο «δύσκολος», ο «αχάριστος», ο «περίεργος», ο «εγωιστής». Κάθε οικογενειακό σύστημα χρειάζεται μια εξήγηση για τη δυσφορία του.

Και είναι πολύ πιο εύκολο να τη φορτώσει σε έναν άνθρωπο παρά να αναρωτηθεί τι δεν λειτουργεί στις σχέσεις του.

Το πιο παράδοξο είναι ότι όλοι δηλώνουν πως απεχθάνονται το κουτσομπολιό.

Απλώς το ονομάζουν «ανησυχία». Ή «κουβέντα». Ή «συζήτηση γιατί σε αγαπάμε». Κι έτσι, άνθρωποι που δεν έχουν μιλήσει ποτέ ανοιχτά μεταξύ τους γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια τι σκέφτεται ο ένας για τον άλλον.

Εκτός από τους ίδιους.

Η τριγωνοποίηση δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια επικοινωνίας.

Είναι ένας τρόπος να αποφεύγεται η αλήθεια.

Γιατί η αλήθεια απαιτεί να σταθείς απέναντι στον άλλον, να εκτεθείς, να ακούσεις κάτι που ίσως δεν σου αρέσει και να αναλάβεις το δικό σου μερίδιο ευθύνης.

Ενώ το να μιλάς για κάποιον είναι πολύ ασφαλέστερο από το να μιλήσεις σε κάποιον.

Και κάπως έτσι, οικογένειες που καμαρώνουν ότι είναι «δεμένες», συχνά αποτελούνται από ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να κάνουν το πιο απλό και το πιο δύσκολο πράγμα: να λένε ο ένας στον άλλον την αλήθεια.

Όχι για να νικήσουν.

Όχι για να έχουν δίκιο.

Αλλά για να υπάρχει σχέση.

Γιατί όπου η αλήθεια κυκλοφορεί μόνο από στόμα σε στόμα και ποτέ από άνθρωπο σε άνθρωπο, δεν υπάρχει πραγματική οικειότητα.

Υπάρχει μόνο μια εύθραυστη ισορροπία που συντηρείται με ψιθύρους.

Αντί να ειπωθεί: «Έχω θυμώσει μαζί σου», λέγεται: «Ξέρεις τι έκανε;» Αντί να υπάρξει συνάντηση, υπάρχει κατηγορία.

Αντί να ανοίξει ένας δύσκολος διάλογος, ανοίγει ένα παρασκήνιο.

Αυτή είναι η τριγωνοποίηση: η τέχνη να αποφεύγουν κάποιοι τον άνθρωπο που τους αφορά, χρησιμοποιώντας έναν τρίτο ως ακροατή, μάρτυρα, σύμμαχο ή δικαστή.

Και όσο πιο πολύ μιλούν όλοι για κάποιον, τόσο λιγότερο τολμούν να μιλήσουν σε αυτόν.

Γιατί η άμεση συνάντηση απαιτεί ανάληψη ευθύνης.

Η τριγωνοποίηση, αντίθετα, προσφέρει κάτι πολύ πιο βολικό: ανακούφιση χωρίς επίλυση.

Η ένταση εκτονώνεται, αλλά δεν λύνεται.

Η σχέση δεν αποκαθίσταται, απλώς συντηρείται μια εύθραυστη ισορροπία.

Και όσο αυτή η ισορροπία διατηρείται, το πρόβλημα χρειάζεται να μένει ζωντανό.

Χρειάζεται κάποιος να φταίει.

Χρειάζεται κάποιος να συζητιέται.

Χρειάζεται κάποιος να εξηγεί γιατί η οικογένεια δεν είναι καλά.

Γιατί όταν το πρόβλημα προσωποποιείται, το σύστημα δεν χρειάζεται ποτέ να αλλάξει.

Και τότε η ερώτηση παύει να είναι «ποιος φταίει;». Γίνεται πολύ πιο δύσκολη.

Τι εξυπηρετεί αυτή η δυναμική; Τι θα κατέρρεε αν σταματούσε να υπάρχει ο "ένοχος"; Τι θα αναγκαζόταν να αντικρίσει αυτή η οικογένεια, αν δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορεί; Πόσο βολικό είναι να υπάρχει πάντα κάποιος που φταίει, ώστε να μη χρειάζεται να αλλάξει κανείς; Γιατί όταν το πρόβλημα προσωποποιείται, το σύστημα δεν χρειάζεται ποτέ να αλλάξει.

Και τότε η πιο ενοχλητική ερώτηση δεν είναι "ποιος φταίει;". Είναι αυτή: Τι θα συνέβαινε σε αυτή την οικογένεια, αν δεν υπήρχε κανείς να κατηγορήσει; Η κατηγορία δεν είναι το πρόβλημα, είναι ο τρόπος με τον οποίο το σύστημα αποφεύγει να δει το πραγματικό πρόβλημα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους