Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η συμβατότητα βρίσκεται στα κοινά ενδιαφέροντα, στις ίδιες προτιμήσεις ή στις κοινές εμπειρίες.

Δεν βρίσκεται εκεί.

Η πραγματική συμβατότητα φαίνεται στο τι συμβαίνει όταν συναντιούνται οι πληγές δύο ανθρώπων.

Αν μεγάλωσες χωρίς να ακούγεσαι και ο άνθρωπος που επιλέγεις αδυνατεί να σε ακούσει πραγματικά, η ψυχή σου θα συνεχίσει να νιώθει μόνη, ακόμη κι αν μοιράζεστε τα ίδια όνειρα.

Αν η κριτική τραυμάτισε την αυτοεκτίμησή σου και ο άλλος επικοινωνεί μέσα από διαρκή επίκριση, κάθε διαφωνία θα μοιάζει με επιστροφή στο ίδιο παλιό δωμάτιο.

Αν βίωσες εγκατάλειψη ή συναισθηματική παραμέληση και ο άνθρωπος απέναντί σου αποφεύγει τη συναισθηματική εγγύτητα, η ανασφάλεια θα γίνει ο μόνιμος συγκάτοικός σου.

Αν μεγάλωσες μέσα στην ανευθυνότητα και την ασυνέπεια και ο άλλος αδυνατεί να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί στη σχέση, δεν θα ζεις μόνο με θυμό.

Θα ζεις σε μια μόνιμη επιφυλακή, προσπαθώντας να προβλέψεις την επόμενη απογοήτευση.

Αν οι ανάγκες σου έμεναν χωρίς ανταπόκριση και σήμερα βρίσκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που συνεχίζει να τις αγνοεί, το παιδί μέσα σου θα περιμένει ακόμη αυτό που δεν ήρθε ποτέ.

Η αληθινή συμβατότητα δεν είναι η απουσία διαφορών.

Είναι η παρουσία ασφάλειας.

Το τραύμα δεν εξαφανίζεται με έναν μαγικό τρόπο.

Θεραπεύεται αρκετά ώστε να μη σε κυβερνά, αλλά κάποιες ευαισθησίες του παραμένουν.

Γι' αυτό χρειάζεται να γνωρίζεις τον εαυτό σου.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη παγίδα.

Πολύ συχνά μας ελκύουν ακριβώς οι άνθρωποι που επιβεβαιώνουν την πιο οικεία μας πληγή.

Όχι επειδή μας κάνουν καλό.

Επειδή μας είναι γνώριμοι.

Ο ψυχισμός πολλές φορές μπερδεύει το γνώριμο με το ασφαλές.

Δεν είναι.

Το ότι κάτι σου θυμίζει το σπίτι σου, δεν σημαίνει ότι ήταν σπίτι.

Μπορεί να ήταν απλώς το μέρος όπου έμαθες να επιβιώνεις.

Γι' αυτό χρειάζεται να σταματήσεις να εμπιστεύεσαι μόνο τη χημεία.

Η χημεία δεν είναι πάντα ένδειξη υγείας.

Μερικές φορές είναι απλώς το τραύμα που αναγνωρίζει έναν παλιό του γνώριμο.

Θυμήσου τους ανθρώπους που αγαπάς πραγματικά και σε αγαπούν πραγματικά.

Αν βίωσες ανευθυνότητα, εκείνοι είναι συνεπείς.

Δεν χρειάζεται να τους κυνηγήσεις για να κάνουν το αυτονόητο.

Αν βίωσες απουσία, εκείνοι είναι παρόντες.

Όχι επειδή το ζητάς συνεχώς, αλλά επειδή αυτή είναι η ποιότητα του χαρακτήρα τους.

Αν βίωσες απόρριψη, εκείνοι σε αποδέχονται.

Όχι επειδή το απαιτείς.

Αλλά επειδή αναγνωρίζουν σε εσένα κάτι αληθινό, ζωντανό και υγιές κάτι που δεν τους απειλεί, αλλά τους εμπνέει να γίνουν κι εκείνοι πιο καθαροί, πιο ώριμοι, πιο γενναιόδωροι.

Αν βίωσες ότι δεν ακουγόσουν, σε ακούν για να καταλάβουν, όχι για να απαντήσουν.

Οι ασφαλείς άνθρωποι δεν θεραπεύουν το τραύμα σου.

Δεν το συντηρούν.

Και αυτή είναι μια τεράστια διαφορά.

Η αγάπη δεν είναι να βρεις κάποιον που θα σε κάνει να μην πονάς ποτέ.

Η αγάπη είναι να βρεις έναν άνθρωπο που, όταν πονάς, δεν γίνεται ο λόγος που πονάς περισσότερο.

Και κάπου εδώ χρειάζεται η πιο τίμια ερώτηση: ποιος επιλέγει τελικά; Εσύ ή το τραύμα σου; Γιατί, αν κάθε φορά που εμφανίζεται ένας άνθρωπος ήρεμος, σταθερός και διαθέσιμος σου φαίνεται «λίγος», ενώ αυτός που σε αγνοεί, δεν σε ακούει, σε μπερδεύει ή σε κρατά σε αγωνία σου φαίνεται «μοιραίος», ίσως δεν μιλάει η καρδιά σου.

Ίσως μιλάει η πληγή σου.

Και η πληγή, όσο ποιητική κι αν ντύνεται, δεν είναι πάντα ειδικός στις επιλογές.

Μερικές φορές έχει γούστο… παλιό, γνώριμο και ελαφρώς καταστροφικό. Οπότε πρόσεξε. Όχι μόνο ποιον/α επιλέγεις. Αλλά και ποιο κομμάτι σου επιλέγει. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους