Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου επιλέγει 25 Ιουνίου Ο μέγας Πέτρι οι οι Χιούστον καιΜπερτολουτσι και μιαέξοχη θερινές αστυνομικη ταινία «72 ώρες προθεσμία». Το φιλμ αναφέρεται σε άλλο είδος έντασης που...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 6 Ιουνίου του 1944, μια τεράστια συμμαχική αρμάδα, εκκίνησε από το Ντόβερ για μεγάλη αποβατική ενέργεια στην Νορμανδία με αρχιστράτηγο τον Αμερικανό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Επειδή ο καιρός ήταν πολύ άσχημος, 72 ώρες πριν την επιχείρηση, παρακολουθούμε τις αμφιβολίες και τα διλήμματα του αρχιστράτηγου και τις συνεχείς συζητήσεις του με τον βρετανό μαιτρ της μετεωρολογίας.

Αργόρυθμο φιλμ,εσωτερικών χώρων, με εκπληκτικό τον Μπρένταν Φρέιζερ ως Αϊζενχάουερ.

Καλογυρισμένο μεν, παλαιομοδίτικο δε. Και μεταβαίνουμε τώρα σε μια παραγωγή του Δήμου Αλίμου, που είδαμε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Είναι «Η μεγάλη σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου» του Αθανάσιου Σκλάβου.

Ένα παράξενο κινηματογραφικό συνεργείο ΛΟΑΤΚΙ+ γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για μια πυρκαγιά, που συνέβη προ ετών στο γηροκομείο της περιοχής,όπου και κάηκαν 70 (!) ηλικιωμένοι.

Με χιούμορ, ευαισθησία, ερασιτέχνες ηθοποιούς και έξυπνες λύσεις, καταλήγουμε σ΄ ένα καλό αποτέλεσμα.

Και ένα γνωστό κόμικς, ακόμα μια φορά στη μεγάλη οθόνη. «Supergirl: Η γυναίκα τουαύριο».Επιστρέφει λοιπόν η Κάρα Ζορ Ελ, που την παίζει εξαιρετικά η 26χρονη πανέμορφη Μίλι ΄Αλκολ.

Η ηρωίδα,με άλλους μαζί, που δεν συμπαθιούναι, σε ένα διαστημικό ταξίδι εκδίκησης και απονομής δικαιοσύνης, ώσπου έρχεται ένα αναπάντεχο γεγονός που όλα τα αλλάζει.

Καλογυρισμένο αμερικάνικο φιλμ για μικρά και μεγάλα παιδιά.

Και τώρα, κάτι που έχει γεύση από τα παλιά, αλλά παρά τα 56 του χρόνια θα σας συναρπάσει.

Το πολύκροτο αστυνομικό ψυχολογικό νουάρ του Έλιο Πέτρι «Υπεράνω υποψίας», πολυσυζητημένο και βραβευμένο, με Τζιάν Μαρία Βολοντέ, ΦλορίνταΜπόλκαν.

Μεταξύ των πολλών βραβείων,κέρδισε και το ξενόγλωσσο Όσκαρ (1971), το ειδικό βραβείο της επιτροπής, αλλά και των κριτικών στο φεστιβάλ Καννών 1970. Χρυσές Σφαίρες για τον Βολοντέ και ξενόγλωσση ταινία και πολλά άλλα βραβεία.Ένας, απόλυτα διεφθαρμένος, παρανοϊκός και σαδιστής ανώτατος αστυνομικός, κάνει ένα φριχτό πείραμα.

Σκοτώνει και αφήνει ίχνη, που οδηγούν σ΄ αυτόν,πεπεισμένος ότι η αστυνομία θα το παραβλέψει θεωρώντας τον έντιμο.

Με εκπληκτική φωτογραφία, εξαιρετική μουσική του Ένιο Μορικόνε, σκηνογραφία υπέροχη, αλλά πάνω απ΄ όλα με φανταστικό τον Τζιαν Μαρία Βολοντέ, ο Πέτρι χτίζει έναν καφκικό λαβύρινθο με εντονότατη κριτική, σχόλιο, για την εξουσία.

Παράλληλα, βάζει τις βάσεις για το σύγχρονο ενήλικο ψυχοπαθολογικό θρίλερ.

Αργόρυθμο μεν, αλλά σου κόβει την ανάσα.

Δεν χάνεται με τίποτα. «Fuze».Πόσο καιρό έχουμε να δούμε μια πολύπλοκη αστυνομική ποιοτική ταινία χωρίς σφαγές, προβλέψιμες καταστάσεις και κοινοτοπία.

Τώρα είναι ευκαιρία μ’ ένα φιλμ, που με ενθουσίασε και το παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα.

Σενάριο έξυπνο, πολλές υποπλοκές, εξαιρετικοί ηθοποιοί, ωραία φωτογραφία.

Στο σύγχρονο Λονδίνο σ΄ ένα εργοτάξιο βρίσκουν μια μεγάλη βόμβα 500 κιλών,που δεν έχει εκραγεί, και θωρείται ότι ανήκει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αποκλείουν άμεσα την περιοχή, εκκενώνονται πολλές κατοικίες κι αρχίζει τη δράση της η ειδική ομάδα για να πραγματοποιήσει ελεγχόμενη έκρηξη.

Παράλληλα, πιο δίπλα μια ομάδα κλέβει μια τράπεζα σπάζοντας θυρίδες και παίρνοντας πολύτιμους λίθους.

Η αστυνομία το αντιλαμβάνεται αργά και αρχίζει η καταδίωξή των ληστών.

Ανατροπές, ανεξεχνίαστες σχέσεις, εντάσεις και συμπλοκές είναι στην ημερήσια διάταξη.

Τι σχέση έχει η βόμβα με την ληστεία; Ιδού η απορία.

Παρακολούθησα το φιλμ, με έξοχο τέλος, με κομμένη την ανάσα Ξεχώρισα αρχικά τους υπέροχους ρόλους.

Σενάριο, μοντάζ, φωτογραφία, είναι υπέροχα.

Θεωρώ πως είναι ιδανική επιλογή για αξιοπρεπή θερινή ψυχαγωγία. «Ρομέρια» της Ισπανίδας Κάρλα Σιμόν.

Η ορφανή 18χρονη Μαρίνα ταξιδεύει το 2004στο παραθαλάσσιο Βίγο της Γαλικίας, ψάχνοντας την άγνωστη οικογένεια του νεκρού πατέρα της με αφορμή την έκδοση ενός πιστοποιητικού για μια υποτροφία, που να αποδεικνύει τη σχέση του μαζί του.

Στο καλοκαιρινό αυτό ταξίδι ζωής και αυτογνωσίας, οπλισμένη με μια ψηφιακή κάμερα, ανασύρει στοιχειωμένες μνήμες για τους ερωτευμένους και παθιασμένους νεαρούς γονείς της και αναζητά απαντήσεις για την αινιγματική ζωή τους μέσα από ένα παλιό ημερολόγιο της μαμές της και σκόρπιες αντικρουόμενες πληροφορίες που την μπερδεύουν.

Είναι η βιολογία πεπρωμένο; Αναρωτιέται η νεαρή ηρωίδα καθώς συναντά για πρώτη φορά άγνωστους θείους, θείες, ξαδέρφια και δυο σοκαριστικά ψυχρούς παππούδες που δεν την αναζήτησαν ποτέ.

Ο εύπορος παππούς της, ισχυρίζεται ότι αν η σύγχρονη Ισπανία «εξαφανιζόταν, ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος» και ως πάτερ φαμίλιας θα απαιτεί από τα εγγόνια του, εν είδει τελετουργίας, να παραταχθούν για να τον χαιρετήσουν, δίνοντάς τους ένα χαρτονόμισμα 50 ευρώ ως ανταμοιβή.

Μυστικά και ψέματα συνθέτουν σιγά σιγά το πορτρέτο μιας δυσλειτουργικής οικογένειας φανερώνοντας ταυτόχρονα τα ταμπού, τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις μιας ολόκληρης εποχής στη δεκαετία του ΄80, την εποχή που οι γονείς του κοριτσιού ήταν εικοσάχρονα παιδιά, λίγο μεγαλύτερα από την ίδια.

Το «Ρομέρια» είναι ένα προσκύνημα (romeria) στους, κάθε άλλο παρά, άγιους τόπους της καταγωγής της.

Μέσα από την κάμερα που κρατάει στο χέρι η έφηβη πρωταγωνίστρια, καθώς αναζητά την ταυτότητά της, αναδύεται μια γλυκόπικρη ωδή στη χαμένη οικογένεια, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά στην Ισπανία του ’80. Το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο το 1975 σηματοδότησε την έναρξη της «LaMovida»,ενός κινήματος στη Μαδρίτη που πρόσφερε μια επαναστατική και ηδονιστική διέξοδο στους νέους της Ισπανίας, οι οποίοιείχαν μεγαλώσει προηγουμένως σε μια συντηρητική, καθολική εκκλησία.

Ως αποτέλεσμα, η χρήση ναρκωτικών αυξήθηκε ραγδαία. «Η ελευθερία είχε και τη σκοτεινή της πλευρά» λέει η Κλερ Σιμόν.

Η σκηνοθέτιδα, αγαπημένη των κριτικών, διασχίζει τη μνήμη και την απώλεια σε μια ποιητική ιστορία που εντυπώνεται στο νου, με την οποία μοιάζει να ξορκίζει τα δικά της βιώματα και τους δικούς της δαίμονες, από τότε που, εξάχρονο κοριτσάκι, έχασε τους δικούς της γονείς στα τέλη της δεκαετίας 1980. «Οι ονειροπόλοι». Με μεγάλη χαρά υποδεχόμαστε την αριστουργηματική ταινία του Μπερτολούτσι σχετικά με το πώς βιώνει τον Μάη ’68 στο Παρίσι τρείς νέοι.

Έξοχη ατμόσφαιρα, πολιτικό σχόλιο και χάρμα η Εύα Γκρήν.

Δεν χάνεται. της Ασφάλτου | The Asphalt Jungle Σκηνοθεσία: John Huston Με τους: Sterling Hayden, Louis Calhern, Jean Hagen, James Whitmore, Sam Jaffe, John McIntire, Marilyn Monroe Χώρα: Η.Π.Α. 1950 Διάρκεια: 112΄ τΗ «Ζούγκλα της Ασφάλτου» του σπουδαίου κινηματογραφιστή Τζον Χιούστον.

Είναι η ταινία που έπαιξε τον πιο επιδραστικό ρόλο στην καθιέρωση του είδους στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των θεατών αλλά και η ταινία που καθιέρωσε στο πανί μια πανέμορφη ηθοποιό, 4 μόλις χρόνια μετά την διαγραφή του οικογενειακού της ονόματος Νόρμα Τζιν για να καθιερωθεί στο παγκόσμιο star system με το όνομα Μέριλιν Μονρόε.

Η πλοκή της ταινίας είναι ό,τι έχει ονειρευτεί κάποιος για μια ταινία που παρακολουθεί το στήσιμο της «τέλειας» ληστείας: Ο Ντοκ, ένας ευφυέστατος και μεθοδικός κακοποιός γερμανικής καταγωγής αποφυλακίζεται και χωρίς χρονοτριβή, πείθει τον δικηγόρο του, και μια ομάδα ληστών με υψηλή εξειδίκευση, να οργανώσουν τη ληστεία μιας συλλογής από κοσμήματα τεράστιας αξίας.

Ενώ η ληστεία στέφεται με επιτυχία, ένα απροσδόκητο γεγονός θα εκτροχιάσει εντελώς το σχολαστικά σχεδιασμένο και - παρά τόσο δα- αλάνθαστο σχέδιο.

Οι εξελίξεις, επιτρέπουν πλέον ελεύθερα στον πανικό να παρεισφρύσει ανάμεσα στα μέλη της συμμορίας και να τινάξει εντελώς στον αέρα τις ήδη τεταμένες σχέσεις τους.

Δεν είναι τυχαίο το ότι όλοι περιγράφουν την «Ζούγκλα της Ασφάλτου» σαν ένα εξαιρετικό φιλμ νουάρ και μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους της.

Τα πάντα δείχνουν βαθειά μελέτη μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια σε όλο το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της ιστορίας και των χαρακτήρων, δίνοντας μια πρωτόγνωρη αληθοφάνεια σε κάθε σκηνή.

Είναι από τις λίγες φορές, ελάχιστες μάλιστα την εποχή που γυρίστηκε η ταινία, που ο φακός παρακολουθεί την ιστορία από την πλευρά των κακοποιών, δίνοντας χώρο, πέρα από τις αναμενόμενες απληστία και τις μικρότητες, να φωτιστεί η βαθειά ανθρώπινη πλευρά που βρίσκεται κρυμμένη πίσω από ανθρώπινη ματαιοδοξία, τις αναπόφευκτες φοβίες και την άκρατη φιλοδοξία.

Οι τραγικότητα των χαρακτήρων αναδεικνύεται περίλαμπρη σε πρώτο πλάνο χωρίς όμως να καταφεύγει σε νερόβραστες ηθικολογίες και επιφανειακό διδακτισμό.

Το 1941 ο εμπνευστικός και πρωτοπόρος σε πολλά επίπεδα Τζον Χιούστον είχε γράψει το σενάριο της ταινίας «Ο Δραπέτης της Σιέρα» (High Sierra) από το βιβλίο του Γουίλιαμ Ρ. Μπερνέτ μιας ταινίας ληστείας που απογείωσε την καριέρα του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.

Εδώ βασίζεται σε ένα άλλο βιβλίο του σπουδαίου Μπερνέτ συγγράφοντας το σενάριο μαζί με τον αριστερό συγγραφέα Μπεν Μάντοου που δεν θα αργούσε να συμπεριληφθεί στην περίφημη Black List του Χόλιγουντ.

Παρ’ όλο το συντηρητικό περιβάλλον της εποχής και τους αυστηρούς περιορισμούς του Κώδικα Παραγωγής του Χόλιγουντ οι δυο σεναριογράφοι καταφέρνουν να σκιαγραφήσουν στο έργο τους την ομοερωτική σχέση που υπονοείται έντονα ανάμεσα στον οδηγό του οχήματος απόδρασης (Τζέιμς Γουίτμορ) και τον καταδικασμένο σκληροτράχηλο πιστολέρο της συμμορίας (Στέρλινγκ Χέιντεν). Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.

Πέντε χρόνια πριν την έκδοση της προκλητικής «Λολίτας» τολμούν να εντάξουν στο βασικό μέρος της πλοκής το διαστροφικό «κόλλημα» με τις άγουρες «σεξεργάτριες» που έχει ο Ντοκ, ρόλος που ερμηνεύει ο βραβευμένος για την Ερμηνεία του στο Φεστιβάλ Βενετίας και υποψήφιος για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου Σαμ Ζάφι. Ο Χιούστον χάρη στην δυνατή του όσφρηση διακρίνει τη σπίθα που στραφταλίζει στην καρδιά της και δίνει για πρώτη φορά χώρο να λάμψει το μεγαλείο της Μέριλυν σε ένα μικρό μεν ρόλο αλλά ικανό να δικαιολογήσει, πέρα από τα υπόλοιπα, αναμφισβήτητα σημαντικά στοιχεία του φιλμ, το να επιδιώξει κανείς να δει την ταινία ,μόνο και μόνο για να απολαύσει αυτή της την εμφάνιση.

Πόσο μάλλον, που συμπτωματικά φέτος εορτάζονται και τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μέριλυν! Η ταινία τιμήθηκε στο πρόσωπο του Σαμ Ζάφι με Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας, κέρδισε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ: Β&amp;#39; Ανδρικού Ρόλου (Σαμ Ζάφι), Σκηνοθεσίας, Σεναρίου (Τζον Χιούστον και Μπεν Μάντοου) (ενώ προτάθηκε και για τρεις Χρυσές Σφαίρες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους