Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ηθοποιός Μια μελέτη στη συμπεριφορά του @iordanopoulospavlos Pavlos Iordanopoulos 📖Τη Δευτέρα 22 Ιούνιου στον Βυσσινόκηπο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το βιβλίο του Παύλου Ιορδανόπουλου « Ηθοποιός.

Μια μελέτη στη συμπεριφορά». Πλήθος κόσμου παρευρέθηκε σε μια όμορφη βραδιά που άνοιξε με ένα κείμενο της Τζωρτζίνας Κακουδάκη, καθηγήτριας του Π. Ιορδανόπουλου στη δραματική σχολή.

Το βιβλίο αποτελεί μια μελέτη για το τί είναι ηθοποιός, η υποκριτική, η τέχνη της και η εκπαίδευση πάνω σε αυτή.

Ο λακωνικός τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο έδωσε το έναυσμα για μια ζωντανή κουβέντα με την Αγγελική Παπούλια και τον Βαγγέλη Αμπατζή που συνπαρουσίασαν, αλλά και των υπόλοιπων παρευρισκόμενων ηθοποιών, να βρίσκουν κομμάτι της πορείας τους στην τέχνη της υποκριτικής στις λέξεις του.

Το βιβλίο κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Φίλντισι.

Καλοτάξιδο! 👉Παρακάτω το κείμενο της Τζωρτζίνας Κακουδάκη: Ηθοποιός ο Παύλος Ιορδανόπουλος, σε έναν ρόλο που προετοίμαζε εδώ και καιρό.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, Σήμερα έχω μεγάλη χαρά και περηφάνια να πω τις πρώτες λέξεις για το βιβλίο του παλιού μου μαθητή στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και τωρινού μου συναδέλφου και φίλου Παύλου Ιορδανόπουλου.

Όταν πρωτοσυνάντησα τον Παύλο, πρωτοετή στη Δραματική Σχολή, σε έναν από τους αυτοσχεδιασμούς γνωριμίας έγραψε τρεις αριθμούς σε έναν τοίχο.

Στην αρχή δεν καταλαβαίναμε.

Μας εξήγησε.

Ήταν τα χρόνια, οι μήνες και οι μέρες της οργανωμένης του προσπάθειας να σπουδάσει κάτι που ήθελε.

Από την αρχή καταλάβαμε τι είναι ο Παύλος.

Ένα άτομο με στοχοπροσήλωση.

Από αυτούς που μετράνε τις μέρες.

Καλλιτέχνης γεμάτος αγωνία.

Όχι την αγωνία της αποτυχίας – αυτή την έχουν όλοι.

Είχε την αγωνία του ανθρώπου που νιώθει πως η τέχνη του δεν χωράει στα στενά όρια μιας σχολής, μιας μεθόδου, ενός συστήματος.

Ήθελε να μάθει, αλλά ήθελε ακόμα περισσότερο να καταλάβει.

Δεν του αρκούσε ποτέ το επιφανειακό.

Σε κάθε του καλλιτεχνική δράση –στις δικές μας τουλάχιστον συναντήσεις– ο Παύλος λειτουργούσε με αυτή την ιδιαίτερα διεισδυτική του ματιά.

Ήθελε να μας προσφέρει μια εμπειρία, να συμμετέχουμε σε μια τελετουργία.

Δεν τον ενδιέφερε καθόλου να προσέξουμε αυτόν, αλλά ΑΥΤΟ.

Όταν τον είδα μετά από λίγο καιρό, επαγγελματία πια ηθοποιό, τυχαία στα Εξάρχεια, μου είπε ότι έχει βρει μια ομάδα λίγο νεαρότερων από αυτόν και ότι διδάσκει υποκριτική, έτσι όπως την καταλαβαίνει αυτός.

Δεν μου έκανε εντύπωση. Ο Παύλος κατάφερε από την αρχή αυτό που ελάχιστοι τολμούν: να πάρει τις γνώσεις που του δόθηκαν, να τις παρατηρήσει εκ νέου σε σχέση με την πραγματικότητα του μυαλού του, του σώματός του, της ανάσας του, των σχέσεών του, και να τις μεταμορφώσει σε κάτι προσωπικό, βιωμένο, αληθινό και παράλληλα συλλογικό και δημόσιο.

Την αίσθηση της τίγρης (το ατομικό) και του λύκου (το ομαδικό). Αυτό το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας σήμερα, με τον λακωνικό τίτλο, όπως ταιριάζει στον Παύλο, «Ο Ηθοποιός» από τις εκδόσεις Φίλντισι, είναι το αποτύπωμα μιας διαδρομής.

Κάθε σελίδα φέρει τη σφραγίδα ενός ανθρώπου που δεν φοβήθηκε να αμφισβητήσει όσα του δίδαξαν – του διδάξαμε.

Γιατί η αληθινή διδασκαλία δεν είναι η επανάληψη, αλλά η επαναδιαχείρηση, η υπέρβαση. Ο Παύλος δεν προσπαθεί να είναι καλός, προσπαθεί να είναι αληθινός.

Δεν έγραψε για να δείξει πως ξέρει.

Έγραψε για να θυμίσει στον εαυτό του – και σε εμάς – πως η υποκριτική δεν είναι τεχνική.

Είναι τρόπος ύπαρξης, μια εξομολόγηση.

Μέσα στο βιβλίο διακρίνει κανείς τον Παύλο σε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μιλάει μέσα από βιώματα, μεταφέρει το πλήθος των παραδειγμάτων, της κλιμάκωσης και των πολλαπλών ερμηνειών της θεατρικής πράξης, με την ελπίδα όταν το διαβάζεις, και ακόμα καλύτερα, όταν πάρεις το βιβλίο σαν εγχειρίδιο και δοκιμάσεις αυτά που προτείνει, να αποκαλυφθεί η ευθύτητα, η ευθύβολη κρίση και το πάθος.

Με συγκινεί βαθιά σε αυτό το βιβλίο η εμμονή του με την επιλογή. Ο Παύλος μιλάει συνέχεια για τη λειτουργική επιλογή, αλλά ξέρει καλά πως η πιο ενδιαφέρουσα επιλογή είναι αυτή που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Αυτή που σε κάνει να ιδρώσεις, να νιώσεις άβολα, να φοβηθείς. Ο Παύλος γράφει: «Ο ρόλος που δεν έχει μετατόπιση είναι κομπάρσος». Δεν φοβάται να πει πως ο ηθοποιός είναι ένας άνθρωπος που παλεύει, που χάνει, που προσποιείται ότι κερδίζει, που θυσιάζεται.

Και το κάνει με μια ωμότητα, που θυμίζει εκείνες τις πρώτες πρόβες, όπου τα λόγια ήταν έως 6% και η μάχη των σωμάτων στη σκηνή το υπόλοιπο 94%. Στον Παύλο δεν βλέπω απλώς έναν συγγραφέα.

Βλέπω έναν συνάδελφο, έναν μαθητή που έγινε δάσκαλος, έναν άνθρωπο που τόλμησε να κάνει το πιο δύσκολο βήμα: να αναλάβει την ευθύνη του «ήθους που ποιεί». Αυτό το βιβλίο είναι ένα μάθημα υποκριτικής, αλλά είναι και ένα μάθημα ζωής.

Γιατί, όπως έγραψες κι εσύ, ο ηθοποιός προτείνει έναν άλλο τρόπο σκέψης και ζωής – όχι απλώς μια παροδική μέθοδο – και πως ο κάθε ηθοποιός είναι μοναδικός σε μια ομάδα.

Όσοι διαβάσετε το βιβλίο, δώστε προσοχή.

Γιατί αυτές οι σελίδες δεν χαρίζονται.

Ζητούν ανταπόκριση, σωματική, ψυχική, πραγματική.

Με βαθιά εκτίμηση σε έναν άνθρωπο που δεν έχει σταματήσει ποτέ να μαθαίνει – κι έτσι έμαθε να διδάσκει – και που με πάθος διατυπώνει ότι «ο ηθοποιός είναι ένας άνθρωπος του αύριο». Αθήνα 22 Ιουνίου 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους