Η τελευταία επιτυχία του καπετάν «Διαμαντή» και το τελευταίο έγκλημα (μετά το τέλος του)! Λίγες ημέρες μετά τη διάλυση του 2ου ΕΤΠ και τη δολοφονία των 54 αιχμαλώτων, στις 18 Απριλίου 1949 (Ανάρτηση...

Πλήρες Κείμενο:

Η τελευταία επιτυχία του καπετάν «Διαμαντή» και το τελευταίο έγκλημα (μετά το τέλος του)! Λίγες ημέρες μετά τη διάλυση του 2ου ΕΤΠ και τη δολοφονία των 54 αιχμαλώτων, στις 18 Απριλίου 1949 (Ανάρτηση Ioannis Bougas, June 21 at 10:06 PM, «Δύο από τα τελευταία Εγκλήματα του καπετάν «Διαμαντή»,«ήρωα» για κάποιους.») ο «Διαμαντής» επιτέθηκε και κατέλαβε το Λιδωρίκι.

Η κωμόπολη, παρότι σπουδαία βάση του ΕΣ με πολλές αποθήκες υλικών, με ευθύνη του πολιτικού Παυσανία Κατσώτα, τότε διορισμένου Στρατηγού και επικεφαλής της Στρατιωτικής Διοίκησης Στερεάς, είχε αφεθεί σχεδόν αφύλακτη.

Η κωμόπολη βρέθηκε με μόνο 200 άνδρες, προερχομένους από διαφορετικές Μονάδες αμφιβόλου πολεμικής αξίας.

Η επιτυχία του καπετάν «Διαμαντή» να καταλάβει το Λιδωρίκι, έγινε μεγαλύτερη γιατί αιχμαλώτισε και τον Ταξίαρχο Δημήτρη Μαρκόπουλο*, που είχε εγκαταστήσει εκεί τον σταθμό διοικήσεως της Στρατιωτικής Διοίκησης Λειβαδιάς, της οποίας ηγείτο. Ο Ταξίαρχος Μαρκόπουλος βρέθηκε νεκρός στις 29 Ιουνίου 1949 –χωρίς τη στολή του, μόνο με τα εσώρουχα, και κτυπημένος με σφαίρα στο πίσω μέρος της κεφαλής του, η οποία είχε εξέλθει από το μέτωπο– στην περιοχή Σφενδώμη του χωριού Κλειστό (Κλιτσό) Ευρυτανίας, 50 περίπου χιλιόμετρα βόρεια από το Καρπενήσι.

Τις τελευταίες ημέρες του Απριλίου ο καπετάν «Διαμαντής» τον είχε στείλει με φρουρά 5–6 ανταρτών στο ΚΓΑΝΕ (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας),που τότε είχε επικεφαλής των Κώστα Κολιγιάννη, και με τελικό προορισμό το Γενικό Αρχηγείο του «ΔΣΕ» στον Γράμμο. Στο Αρχείο του «Διαμαντή» υπήρχε αυτή η σχετική καταχώρηση για την αποστολή του Μαρκόπουλου βόρεια: «Τον παρέλαβε ο Καριοφύλλης και ο Μήτσος για να τον τακτοποιήσουν στο δάσος της Άμπλιανης». Από την έρευνα του ιστορικού Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, ο «Μήτσος» έχει ταυτοποιηθεί ότι ήταν ο Μήτσος Αρκούδας –άγνωστο αν αυτό ήταν το όνομά του ή ψευδώνυμο–, διμοιρίτης του Λόχου Ασφαλείας του «Διαμαντή». Για τον Καριοφύλλη, υπάρχει αυτή η ταυτοποίηση από τον αντάρτη και ιστοριογράφο Τάκη Ψημμένο: «Στις αρχές του Γενάρη 1950, ήρθε στις Εκκλησιές ο Παύλος Μπέικος με καμιά δωδεκαριά αντάρτες.

Μαζί τους ήταν και ο Καριοφίλης, πρώην ΠΕ Τάγματος της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ που καταγόταν από τη Θράκη». Στη συνέχεια ο Ψημμένος αναφέρει ότι ο Καριοφύλλης (ή Καριοφίλης) τον Μάρτιο του 1950 ανέλαβε ΠΕ (Πολιτικός Επίτροπος) ενός τμήματος 40–45 ανταρτών από τις Ι και ΙΙ Μεραρχίες που είχαν παραμείνει στα Άγραφα με διοικητή τον Χρήστο Παπαϊωάννου («Κίτσο»). Το τμήμα αυτό τους επομένους μήνες εξοντώθηκε από τον Στρατό, εκτός από 2–3 που παραδόθηκαν.

Τίποτε δεν έχει γίνει γνωστό για την τύχη του Αρκούδα, ούτε αν ήταν ένας εκ των ανταρτών που ήσαν μαζί με τον Καριοφύλλη τον Ιανουάριο του 1949 που ενώθηκαν με το τελευταίο τμήμα της Ι Μαραρχίας στις Εκκλησιές Αγράφων.

Στο ενδιάμεσο, ο Μαρκόπουλος, με εντολή του «Διαμαντή», είχε συντάξει τέσσερις επιστολές: προς τον Παπάγο, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σοφοκλή Βενιζέλο, τον εκδότη του Εθνικού Κήρυκα και προς την οικογένειά του.

Με τις δύο πρώτες εξηγούσε πως μπορούσε να γίνει η ανταλλαγή του με τον Στέργιο Αναστασιάδη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος είχε συλληφθεί τον Μάρτιο του 1949.

Από ολιγωρία του Κατσώτα, στον οποίον έφθασαν πρώτα οι επιστολές του Μαρκόπουλου, αλλά και του Τσακαλώτου που ειδοποιήθηκε άμεσα, και των Παπάγου και Βενιζέλου που μάλλον δεν συμφωνούσαν με την ανταλλαγή ουδενός αιχμαλώτου, η ανταλλαγή δεν έγινε και ο Μαρκόπουλος είχε το τραγικό τέλος του.

Μέχρι σήμερα δεν έχει γνωσθεί ο φυσικός θύτης του, αλλά ούτε και ο ηθικός, αυτός που έδωσε την εντολή της δολοφονίας του άτυχου ταξιάρχου.

Εικάζεται ότι αυτός ήταν ο «Διαμαντής», που είχε δόσει εντολή δολοφονίας του Μαρκόπουλου για αντίποινα, σε περίπτωση δικού του θανάτου. (*)Ο Ταξίαρχος Δημήτριος Μαρκόπουλος από το Ηράκλειο Κρήτης είχε αρχίσει τη σταδιοδρομία του στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής από ηλικία 18 ετών.

Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τραυματισθείς στο Μπιζάνι, ενώ συμμετείχε στον Α΄ΠΠ και στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας, όπου τραυματίσθηκε για δεύτερη φορά.

Μετά τον πόλεμο του 1940-41, παγιδεύτηκε στην Αθήνα, αφού οι κατακτητές δεν επέτρεπαν στους Κρητικούς αξιωματικούς και στρατιώτες να επιστρέψουν στο νησί. Ο Στρατηγός Μάντακας προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον εντάξει στον ΕΛΑΣ.

Πριν την σύλληψή του, είχε τραυματισθεί πολεμώντας ο ίδιος στην προσπάθειά του να αποκρούσει την επίθεση του «ΔΣΕ» στο Λιδωρίκι.

Είχε τρία Αριστεία Ανδρείας.

Πηγή: «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49», Ιωάννης Κ. Μπουγάς, Εκδόσεις Πελασγός, 2025, Αθήνα

====================================== Ευχαριστώ πολύ όλους που μου στέλνουν αίτημα φιλίας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προσθέσω άλλους φίλους. Μπορείτε όμως να γίνετε μέλος της Ομάδας μου Ioannis Bougas, εδώ: https://www.facebook.com/groups/345086039275212

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους