Ο ΜΥΘΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΜΥΘΟΣ. ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΟΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ (περ. 46 μ.Χ. - μετά το 119 μ.Χ.) ME ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΝΟΗΜΑΤΑ. ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΛΕΥΚΤΡΩΝ...

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΜΥΘΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΜΥΘΟΣ. ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΟΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ (περ. 46 μ.Χ. - μετά το 119 μ.Χ.) ME ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΝΟΗΜΑΤΑ. ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΛΕΥΚΤΡΩΝ (371 π.Χ.). ΕΔΩ ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ. Του@Gregory Vasdekis « 20. Έτσι, αποφασίστηκε να διακινδυνεύσουν μια μάχη και στα Λεύκτρα στρατοπέδευσαν εναντίον των Λακεδαιμονίων.

Εδώ ο Πελοπίδας είδε ένα όνειρο που τον ενόχλησε πολύ.

Τώρα, στην πεδιάδα των Λεύκτρων βρίσκονται οι τάφοι των θυγατέρων του Σκέδασου, οι οποίες ονομάζονται από τον τόπο Λευκτρίδες, επειδή είχαν ταφεί εκεί, αφού είχαν βιασθεί από ξένους Σπαρτιάτες.22 4 Μετά τη διάπραξη μιας τέτοιας θλιβερής και άνομης πράξης, ο πατέρας τους, αφού δεν μπορούσε να δικαιωθεί στη Σπάρτη, καταράστηκε τους Σπαρτιάτες και στη συνέχεια αυτοκτόνησε πάνω στους τάφους των κοριτσιών.

Και από τότε, προφητείες και χρησμοί προειδοποιούσαν τους Σπαρτιάτες να είναι σε εγρήγορση ενάντια στην λευκτρική οργή . . . Αυτή η συμφορά, φυσικά, συνέβη πολύ πριν από τη μάχη των Λεύκτρων. 21. Αφού ο Πελοπίδας κοιμήθηκε στο στρατόπεδο, είδε στον ύπνο του αυτές τις κοπέλες να κλαίνε στους τάφους τους και να καταριούνται τους Σπαρτιάτες, ενώ ο Σκέδασος τον διέταξε να θυσιάσει στις κόρες του μια παρθένα με ξανθά μαλλιά, αν ήθελε να κερδίσει τη νίκη επί των εχθρών του.

Επειδή η διαταγή του φαινόταν άνομη και φοβερή, σηκώθηκε και το έκανε γνωστό στους μάντεις και τους άρχοντες.

Μερικοί από αυτούς του έλεγαν να μην παραμελήσει εκείνα που διατάχθηκαν ούτε να απειθήσει και από τους παλιούς ανέφεραν τον Μενοικέα, γιο του Κρέοντα, και την Μακαρία, κόρη του Ηρακλή.

Από τους μεταγενέστερους ανέφεραν τον σοφό Φερεκύδη, ο οποίος θανατώθηκε από τους Λακεδαιμόνιους και το δέρμα του φυλάγονταν από τους βασιλιάδες τους, σύμφωνα με κάποιο χρησμό.

Και ο Λεωνίδας, ο οποίος, σύμφωνα με τον χρησμό, θυσιάστηκε τρόπον τινά, για να σώσει την Ελλάδα.

Και, ακόμη περισσότερο, τους νέους που θυσιάστηκαν από τον Θεμιστοκλή στον Διόνυσο Ωμηστή πριν από τη ναυμαχία στη Σαλαμίνα.

Διότι οι επιτυχίες που ακολούθησαν αυτές τις θυσίες τις απέδειξαν ότι ήταν αποδεκτές από τους θεούς.

Επιπλέον, όταν από τον Αγησίλαο, ο οποίος ξεκινούσε μια εκστρατεία από το ίδιο μέρος με τον Αγαμέμνονα και εναντίον των ίδιων εχθρών, ζητήθηκε από τη θεά να θυσιάσει την κόρη του, και είχε αυτό το όραμα καθώς κοιμόταν στην Αυλίδα, ήταν πολύ τρυφερός για να της τη δώσει και έτσι έφερε την εκστρατεία του σε ένα ανεπιτυχές και άδοξο τέλος.

Άλλοι, αντίθετα, επιχειρηματολόγησαν εναντίον της, δηλώνοντας ότι μια τέτοια άνομη και βάρβαρη θυσία δεν ήταν αποδεκτή από κανένα από τα ανώτερα όντα και τους πάνω από εμάς, διότι δεν ήταν οι μυθικοί Τυφώνες και Γίγαντες που κυβερνούσαν τον κόσμο, αλλά ο πατέρας όλων των θεών και των ανθρώπων.

Ακόμη, και το να πιστεύει κανείς στην ύπαρξη θεϊκών όντων που χαίρονται με τη σφαγή και το αίμα των ανθρώπων ήταν ίσως ανοησία, αλλά αν υπήρχαν τέτοια όντα, πρέπει να αγνοηθούν, σαν να μην έχουν δύναμη.

Γιατί μόνο η αδυναμία και η εξαχρείωση της ψυχής θα μπορούσαν να παράγουν ή να φιλοξενούν τέτοιες αφύσικες και σκληρές επιθυμίες. 22. Ενώ λοιπόν οι αρχηγοί φιλονικούσαν κατ' αυτόν τον τρόπο και ενώ ιδιαίτερα ο Πελοπίδας βρισκόταν σε αμηχανία, μια νέα φοράδα αποσπάστηκε από το κοπάδι των αλόγων και έτρεξε μέσα από το στρατόπεδο και όταν έφτασε στον τόπο της συνέλευσής τους, στάθηκε ακίνητη.

Και οι μεν άλλοι θαύμαζαν το χρώμα της γυαλιστερής χαίτης της, που ήταν φλογερό κόκκινο, καθώς και το σοβαρό της βάδισμα, και το θάρρος της φωνής της.

Αλλά ο Θεόκριτος ο μάντης, αφού σκέφτηκε τότε, φώναξε στον Πελοπίδα: «Το θύμα της θυσίας σου έρχεται, αγαθέ άνθρωπε.

Ας μην περιμένουμε λοιπόν καμία άλλη παρθένο, αλλά δέχεσαι και χρησιμοποιείς εκείνη που σου προσφέρει ο Ουρανός». Πήραν λοιπόν τη φοράδα και την οδήγησαν στους τάφους των κοριτσιών, πάνω στους οποίους, αφού την στόλισαν με γιρλάντες και την αφιέρωσαν με προσευχές, τη θυσίασαν, χαίροντας οι ίδιοι, και διαδίδοντας μέσω του στρατοπέδου μια αφήγηση του οράματος του Πελοπίδα και της θυσίας.» ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΕΔΩ: (Α) Ο Μενοικέας ήταν γιος του Κρέοντα.

Θυσιάσθηκε με τη θέλησή του στον θεό του πολέμου Άρη για να σώσει τη Θήβα.

Αυτό έγινε, όταν πληροφορήθηκε σχετικό χρησμό του μάντη Τειρεσία κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των «Επτά επί Θήβας». (Β) Όταν οι Ηρακλείδες πήγαν στην Αθήνα, όπου βασίλευε ο Θησέας (κατ' άλλους οι απόγονοί του), του ζήτησαν άσυλο. Ο Ευρυσθέας ζήτησε την παράδοσή τους, ωστόσο ούτε ο Θησέας ούτε άλλος Αθηναίος δέχθηκε να τους παραδώσει.

Έτσι, ο Ευρυσθέας κήρυξε τον πόλεμο στην Αθήνα.

Στη μάχη που επακολούθησε στην Αττική, οι Αθηναίοι κατατρόπωσαν τον στρατό του Ευρυσθέα.

Η νίκη αυτή είχε προφητευθεί από το Μαντείο των Δελφών, που είχε δώσει στους Αθηναίους την υπόσχεση ότι θα νικούσαν αν θυσιαζόταν με τη θέλησή της μία παρθένος από «γένος ευγενών». Η Μακαρία, κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, θυσιάστηκε τότε θεληματικά για να χαρίσει τη νίκη στα αδέλφια της και τους Αθηναίους. (Γ) Υπάρχουν πολλοί αντικρουόμενοι θρύλοι για τον θάνατο του Φερεκύδη ( 6ος αι. π.Χ. ). Σύμφωνα με μια ιστορία, σκοτώθηκε και γδάρθηκε ως θυσία από τους Σπαρτιάτες, ενώ ο βασιλιάς τους κράτησε το δέρμα από σεβασμό για τη σοφία του Φερεκύδη. (Δ) «Στη Λέσβο λατρεύεται ένας «Ωμοφάγος» (Ωμηστής) Διόνυσος κι ακούμε πως σφάζαν εδώ, σε θυσίες του Διονύσου, ανθρώπους.

Ο θρύλος ενός μυτιληναίου ιερέα του Διονύσου, που σφάζει κρυφά ένα ξένο του και τιμωριέται με φόνους των δικών του . . . πιστεύεται ν’ αντιλαλούν την παράδοση των θυσιαστικών για τον Διόνυσο φόνων.

Ο ήσκιος του «Ωμηστού» Διονύσου απλώνεται ίσαμε την κατάφωτη Αθήνα.

Πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Θεμιστοκλής θυσιάζει στον «Ωμηστήν» Διόνυσο τρεις αιχμαλώτους Πέρσες.» (Ε) Το 396 π.X., οι Σπαρτιάτες πληροφορήθηκαν ότι οι Πέρσες επιδίδονταν σε μεγάλες ναυτικές προετοιμασίες και αποφάσισαν να στείλουν τον Αγησίλαο με ένα εκστρατευτικό σώμα στη Μικρά Ασία με σκοπό την υποστήριξη και απελευθέρωση των ελληνικών πόλεων της Ιωνίας.

Θέλοντας να δώσει πανελλήνια χροιά στην εκστρατεία του, ο Αγησίλαος πήγε στην Αυλίδα και θυσίασε στην Άρτεμη μιμούμενος τον Αγαμέμνονα.

Η πολιτική αυτή πράξη αποκρούστηκε ωστόσο από τους Βοιωτάρχες, οι οποίοι τον πρόσταξαν να μην πραγματοποιήσει τη θυσία και πέταξαν τα θυσιαζόμενα σφάγια από το βωμό. (ΣΤ) Η συσχέτιση του Τυφώνα και των Γιγάντων με την βαρβαρότητα. (Ζ) Η συχνή προέλευση των θυμάτων των θυσιών από βασιλικές ή αρχοντικές/ηρωικές οικογένειες. (Η) Η στενή σχέση των θυσιών με τον πόλεμο. (Θ) Η περίφημη μάχη, μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων, που διεξήχθη το 371 π. Χ. στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, στην οποία και νικήθηκαν οι μέχρι τότε θεωρούμενοι αήττητοι Σπαρτιάτες, έδωσε αφενός μεν τέλος στην Πελοποννησιακή Συμμαχία ενώ αφετέρου χάρισε στους Θηβαίους την ηγεμονική τους θέση στον τότε ελλαδικό χώρο. ΕΙΚΟΝΕΣ. Ο Πελοπίδας οδηγεί τους Θηβαίους στη μάχη των Λεύκτρων. Edmund Ollier, Cassell's illustrated universal history, 1882.

Η θυσία της Ιφιγένειας στην Αυλίδα.

Μια γυναίκα (Κλυταιμνήστρα;) σε πένθος. Η Ιφιγένεια μεταφέρεται στη θυσία από δύο υπηρέτες, ακολουθώντας τον Αγαμέμνονα.

Στον ουρανό ετοιμάζεται το ελαφάκι που θα αντικαταστήσει την Ιφιγένεια.

Τέταρτο στυλ τοιχογραφίας της Πομπηίας. Πομπηία VI, 8, 5, σπίτι του τραγικού ποιητή, περιστύλιο. Napoli, Museo Archeologico Nazionale.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους