ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ 1965 -Μέσα από μια εξιστόρηση αναμνήσεων-στην Κρητική ντοπολαλιά-του 1965 θα δούμε με ποιό τρόπο έμαθε τα αποτελέσματα των Εισαγωγικών ο υποψήφιος, αλλά επίσης και...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ 1965 -Μέσα από μια εξιστόρηση αναμνήσεων-στην Κρητική ντοπολαλιά-του 1965 θα δούμε με ποιό τρόπο έμαθε τα αποτελέσματα των Εισαγωγικών ο υποψήφιος, αλλά επίσης και τις συνθήκες που υπήρχαν τότε για ένα παιδί της επαρχίας από την Πόμπια Κρήτης. -Ξεκινήσαμενε 213 συμμαθητές στην Α' Γυμνασίου 1959-60 στην Πόμπια.

Στην περιοχή μας άλλα Γυμνάσια ήταν στο Χάρακα και στο Σπήλι.

Η ετήσια εισφορά (δίδακτρα) ανα μαθητή ήταν 300 δραχμές το χρόνο, ποσό τεράστιο και ανασταλτικό για εκείνα τα χρόνια.

Ευτυχώς καταργήθηκε το 1963, δίδοντας κίνητρα για μόρφωση.

Από τους 213 συμμαθητές, 40 φθάσαμε να τελειώνουμε το 1965 την ΣΤ τάξη Τα φροντιστήρια ήταν προνόμιο μόνον για τις πρωτεύουσες των Νομών και την Αθήνα.

Όμως, το σκληρό εκπαιδευτικο-εξεταστικο σύστημα της Μέσης εκπαίδευσης, έκανε αυστηρή προεπιλογή, και όσοι έφθαναν στο τέλος του Λυκείου, είτε με την πρώτη προσπάθεια είτε και χάνοντας στο ανελέητο εξεταστικό σύστημα ένα ή δυό χρόνια, ήταν ικανοί για όλα… Οι περισσότεροι συμμαθητές μου της τρίτης Λυκείου του 1965, έβαλαν τους στόχους τους, και καθώς μπορείτε να δείτε και στη Σελίδα «ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΜΠΙΑΣ» σ΄αυτό το ιστολόγιο, σοβαρά και μετρημένα παιδιά το πάλεψαν και πέτυχαν την αρχή του ονείρου… Πρώτος λοιπόν στους 40 της τάξης μου, είχα και γω τα όνειρά μου… Μα στο μέτρημα δε μου βγαίνανε… Όμως, όντεν εσυζήτουνα με τον κύρη μου, ένα δουλευταρά αγρότη που τα έχει ντου ίσα που τούφταναν να μας θρέψει, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, ώστε ν΄αποφύγω την επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Έτσι ξεκίνησα και βρέθηκα στην Αθήνα Ιούλιο μήνα 1965… Το ονομαστό ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΜΑΝΩΛΚΙΔΗΣ μετέπειτα ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, προσπάθησε σε εντατικά καλοκαιρινά τμήματα να με προετοιμάσει για τις εξετάσεις στις στρατιωτικές Σχολές.

Τα «Ιουλιανά» γεγονότα του 1965 οι ιντριγκες κλπ είχανε ρίξει την Ένωση Κέντρου από την κυβέρνηση και καθημερινά οι δρόμοι του Κέντρου της Αθήνας πλημμύριζαν από δεκάδες-εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές… Πηγαίνοντας στο φροντιστήριο, έπεσα μια μέρα σε μια τεράστια διαδήλωση της εποχής.

Πέτυχα στην Πατησίων μια ομάδα τουριστών να χαζεύουν τη λαοθάλασσα των διαμαρτυρομένων.

Μούκανε εντύπωση η ευρηματικότητα μιάς ομάδας που είχε πάρει μερικές χορταρένιες παρασύρες* με κοντάρι (δεν υπήρχαν ακόμα πλαστικές) και σε κάθε παρασύρα είχε κολλήσει ένα από τα γράμματα της λέξης ΛΑΟ΄Σ . Με ρωτούσανε λοιπόν οι τουρίστες τι γράφανε οι παρασύρες…και έτσι μούμεινε η εικόνα.

Η αφόρητη ζέστη του τσιμέντου και της ασφάλτου, δεν είχε καμιά σχέση με την …απολαυστική ζέστη της Κρητικής υπαίθρου.

Πολλές φορές κοιμόμουνα διαβάζοντας και δροσιζόμενος καβάλα στο πεζούλι του παραθυριού της παλιάς Αθηναϊκής μονοκατοικίας που έμεινα εκείνο το καλοκαίρι στον Κολωνό.

Ακόμα μια αξέχαση εμπειρία εκείνου του καιρού: είχα ακουστά για κοριούς, μα τέτοια ζωντανά εμείς δεν είχαμε στην Κρήτη, στο Πετροκεφάλι τουλάχιστον.

Κάθε πρωί λοιπόν που ξύπναγα έβρισκα στο άσπρο φανελάκι μου πιτσιλιές από αίμα, χωρίς όμως να έχω κάποιο τραύμα.

Την απορία μούλυσε η γειτόνισα-συγκάτοικος στην μονοκατοικία, για τις συνήθειες και τις φωλιές των κοριών… Απλά χρειάστηκε να κάψω το στρώμα του κρεβατιού, να αλείψω τα πάντα με πετρέλαιο και με σπρέυ και να βγάλω όλα τα σκεπάσματα στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο στην ταράτσα, μα το πιο σημαντικό ήταν να φύγω από την Αθήνα και να ησυχάσω…. Ξεκίνησα τις εισαγωγικές στις Στρατιωτικές Σχολές, χωρίς προβλήματα: Στα τεστ νοημοσύνης τα πήγα καλά (άλλωστε σας τόπα κι΄αλλού ήμουν ταξινομημένος …λαϊκός κατά τους ταξινομητές των φρονημάτων μας), ενώ στα αγωνίσματα δεν είχα πρόβλημα. ΄Ετσι και αλλιώς, σε σχέση με τους βουτυρομπεμπέδες των πόλεων ήμουν αρκετά γυμνασμένος.

Τρέχοντας λοιπόν τα χίλια μέτρα αποφάσισα να μην τρέξω περισσότερο όταν τους πέρασα περίπου 50 μέτρα αλλά να διατηρήσω αυτή την απόσταση ασφαλείας από το δεύτερο… Επέστρεψα περιχαρής στο χωριό μου και την άραξα κάτω από τις ελιές και τις πορτοκαλιές στην πεδιάδα, διαβάζοντας και ετοιμαζόμενος για τις εξετάσεις του Ακαδημαϊκού το Σεπτέμβριο στο Ηράκλειο… Αρχές Σεπτεμβρίου 1965 δώσαμε εξετάσεις στο Ηράκλειο και περιμέναμε τα αποτελέσματα.

Κάπου κατά τις αρχές Νοεμβρίου βγήκαν τα αποτελέσματα, όπως ανακοινώθηκε από το ραδιόφωνο.

Και πάλι όμως, ουδεμία πληροφορία ήταν δυνατό να να έρθει στο χωργιό για τα αποτελέσματα.

Έπρεπε να περιμένουμε να περαστούν την επομένη στις εφημερίδες, και την Τρίτη πλέον ημέρα που οι εφημερίδες έφθασαν στις Μοίρες, έφυγα από το χωργιό και πήγα στις Μοίρες με τά πόδια φυσικά.

Το βιβλιοπωλείο του Αβραάμ είχε τις εφημερίδες, καλη ώρα όπως και εδά…Πήρα μια που είχε τα αποτελέσματα και διάβαζα δρόμο-δρόμο περπατώντας για το χωργιό… Κάπου φθάνοντας στον Τυπακιανό όρχο (Δίπλα στο σημερινό Αγ Νεκτάριο) εντόπισα το όνομα μου στους Χημικούς των Αθηνών.

Δεν είχα τολμήσει να δηλώσω Ιατρική, μιάς και ήταν εξ χρόνια σπουδών και δεν ήθελα να επιβαδύνω και άλλο το σπίτι του πατέρα.

Με το πολυώρι έφθασα στα Καμαράκια, 1000 μέτρα ανατολικά του Πετροκεφαλιού.

Ο χειμώνας στο φόρτε του και οι ελιές στρώμα.

Η αμπλά μου και η μάνα μου μαζεύανε από το πρωί ελιές και απλά τους ανακοίνωσα το γεγονός της επιτυχίας, ενώ συνεχίσαμε μέχρις αργά το λιομάζωμα… Σε καμπόσες ώρες είχαμε μαζώξει δυό μιγώμια* ελιές, τσοι φορτώσαμε στο γάιδαρο και εγείραμε αθο ντο χωγιό.

Μια μέρα μετά ένας φίλος της οικογένειας. ο Κουκουριτάκης ο Περικλής χωργιανός μας γιατρός πούχενε μετακομίσει στην Αθήνα, τηλεγράφησε του κυρού μου το καλό μαντάτο, απόυ είχενε τυχαία μάθει από τις εφημερίδες… Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1965 ήρθα στην Αθήνα (12 Δεκέμβρη θαρρώ) για την εγγραφή, αρχίζοντας τη φοιτητική ζωή… -Πηγή, το ιστολόγιο :

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους