Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Κώστας Παπανικολάου δεν είχε τίποτα να αποδείξει. Στα 35 του, μετά από μια εξαντλητική χρονιά, έχοντας ήδη ζήσει όσα ονειρεύεται κάθε αθλητής, θα μπορούσε να ξεκουραστεί.

Να προστατεύσει το σώμα του.

Να πει «ως εδώ». Κι όμως... είναι πάλι εκεί.Στα προκριματικά που πολλοί χαρακτηρίζουν «αδιάφορα». Εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν απλώς έναν ακόμα αγώνα, εκείνος βλέπει την Ελλάδα.Έχει ήδη κατακτήσει το μετάλλιο που τόσο λαχταρούσε με την Εθνική.

Έχει ήδη σηκώσει την Ευρωλίγκα που κυνηγούσε χρόνια με τον Ολυμπιακό.

Ως αρχηγός.

Ως ο άνθρωπος που κράτησε ενωμένα τα αποδυτήρια.

Ως ο «glue guy» που δεν ζητά ποτέ τα φώτα, αλλά είναι πάντα αυτός που κρατά την ομάδα όρθια.Και όμως, δεν λείπει.

Γιατί κάποιοι δεν παίζουν μόνο για τίτλους.

Παίζουν για το εθνόσημο.

Για τους συμπαίκτες τους.

Για τα παιδιά που τους κοιτούν από την εξέδρα και ονειρεύονται να φορέσουν κάποτε την ίδια φανέλα.Μπορεί να αγαπάς τον Παπανικολάου.

Μπορεί να τον αντιπαθείς.

Μπορεί να διαφωνείς με την αγωνιστική του εικόνα ή να προτιμάς άλλους παίκτες.

Όμως υπάρχει κάτι που δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς: Την αφοσίωσή του.Η φανέλα με το εθνόσημο δεν φοριέται από υποχρέωση. Φοριέται από αγάπη... ✍️ Vaterlo #v_aterlo #όσο_υπάρχουν_Άνθρωποι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους