Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα Ηλιοτρόπια Δεν Εξηγούνται Μέσα στο Φως του Βαν Γκογκ Ο Irving Stone γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1903.

Ο πατέρας του, επιχειρηματίας που δεν στάθηκε ποτέ στα πόδια του, εγκατέλειψε την οικογένεια όταν ο Irving ήταν παιδί.

Από νωρίς, η ζωή του είχε ήδη μια απουσία που δεν θα τον άφηνε εύκολα.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ, Αγγλικά και Οικονομικά, και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια.

Έγραψε θεατρικά έργα, διηγήματα, μυθιστορήματα — δοκιμάζοντας φωνές, χωρίς να βρίσκει ακόμη τη δική του.

Η γραφή του έμοιαζε να αλλάζει δέρμα, μέχρι που βρήκε κάτι που δεν ήταν ακριβώς είδος, αλλά τρόπος: το βιογραφικό μυθιστόρημα.

Εκεί όπου η ζωή ενός άλλου γίνεται χώρος για να αναπνεύσει η αφήγηση.

Το 1927, στο Παρίσι, μπήκε σε μια έκθεση ζωγραφικής χωρίς να περιμένει τίποτα.

Οι πίνακες του Βίνσεντ βαν Γκογκ τον βρήκαν πριν προλάβει να τους αναγνωρίσει.

Δεν ήξερε σχεδόν τίποτα για τον καλλιτέχνη.

Κι όμως, έμεινε εκεί με μια επιμονή που δεν ήταν ακόμη συνειδητή απόφαση.

Όταν βγήκε, είχε ήδη ξεκινήσει κάτι.

Άρχισε να διαβάζει τις επιστολές του Βαν Γκογκ προς τον Theo — περισσότερες από επτακόσιες.

Ένα γράμμα πίσω από το άλλο, σαν να παρακολουθεί κανείς έναν άνθρωπο να προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος μέσα στη γλώσσα.

Μετά άρχισε τα ταξίδια. Μπορινάζ, Αμβέρσα, Παρίσι, Αρλ, Σαιν-Ρεμί, Ωβέρ-συρ-Ουάζ.

Τόποι που δεν ήταν πια τόποι, αλλά ίχνη μιας ζωής που είχε ήδη περάσει από εκεί και είχε αφήσει πίσω της χρώμα.

Μίλησε με λίγους ανθρώπους που τον είχαν γνωρίσει ακόμη ζωντανό.

Όχι πολλούς — ο χρόνος είχε ήδη κάνει τη δουλειά του.

Έγραψε το χειρόγραφο σε έξι μήνες.

Μετά άρχισε η άλλη πλευρά της ιστορίας: τρία χρόνια απόρριψης.

Δεκαεπτά εκδότες είπαν όχι.

Μέχρι που το 1934, τελικά, κάποιος είπε ναι. Το Lust for Life (Σπάταλη Ζωή) δεν μπήκε ήσυχα στον κόσμο.

Έφτασε γρήγορα, σχεδόν απότομα, και βρήκε αναγνώστες σε πολλές γλώσσες.

Πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα.

Κάποια στιγμή, έγινε και εικόνα κινηματογράφου: το 1956, με τον Kirk Douglas στον ρόλο του Βαν Γκογκ και τον Anthony Quinn ως Γκωγκέν — σαν να προσπάθησε το σινεμά να ξαναγράψει με σώματα αυτό που είχε ήδη γραφτεί με λέξεις. Ο Stone δεν έμεινε εκεί.

Συνέχισε να επιστρέφει στο ίδιο είδος, σαν να τον τραβούσε πάντα η ίδια ανάγκη: το The Agony and the Ecstasy για τον Μιχαήλ Άγγελο, το The Passions of the Mind για τον Φρόιντ, το The Origin για τον Δαρβίνο.

Άνθρωποι που είχαν ζήσει μέσα σε μια εσωτερική πίεση, σαν να μην τους αρκούσε ο χρόνος που τους δόθηκε.

Πέθανε το 1989, ογδόντα έξι ετών.

Αλλά το πρώτο του μεγάλο άνοιγμα — το Lust for Life — έμεινε να επιστρέφει ξανά και ξανά, σαν να μην είχε τελειώσει ποτέ. Ο Βαν Γκογκ, μέσα σε αυτό το βιβλίο, δεν παρουσιάζεται. Συμβαίνει.

Ένας άνθρωπος που δεν είχε εύκολη θέση πουθενά.

Δεν ήταν ταλέντο που αναγνωρίστηκε νωρίς, ούτε όνομα που βρήκε δρόμο.

Ήταν εργασία, επανάληψη, επιμονή πάνω σε κάτι που δεν ανταποκρινόταν.

Έμαθε να σχεδιάζει όπως κάποιος μαθαίνει να επιμένει.

Να ξαναρχίζει. Ο Theo δεν είναι απλώς υποστηρικτής.

Είναι εκείνη η αθόρυβη σταθερότητα που κρατά έναν άνθρωπο από το να διαλυθεί εντελώς.

Χρήματα, γράμματα, πίστη — όχι ως πράξη φιλανθρωπίας, αλλά ως σχέση που δεν είχε επιλογή να γίνει αλλιώς.

Κάποιος έπρεπε να τον κρατά σε επαφή με τον κόσμο, ακόμη κι όταν ο ίδιος δεν τον ανεχόταν.

Οι κριτικοί της εποχής περνούν σαν φωνές που δεν κρατούν πολύ.

Άσχημοι πίνακες, τραχύτητα, αδεξιότητα.

Λέξεις που τότε είχαν βάρος.

Μετά το έχασαν.

Γιατί οι πίνακες έμειναν.

Και μέσα σε όλο αυτό, η ψυχική του κατάσταση δεν παρουσιάζεται σαν εξήγηση, αλλά σαν μέρος του ίδιου του ρυθμού.

Κρίσεις, διακοπές, επιστροφή.

Το αυτί, το νοσοκομείο, η σιωπή που δεν είναι ποτέ πραγματική σιωπή όταν συνεχίζεις να βλέπεις με τον ίδιο τρόπο.

Ο θάνατος του δεν έρχεται ως τελικό επιχείρημα.

Έρχεται σαν συνέχεια ενός ανθρώπου που δεν βρήκε ποτέ σταθερή ισορροπία ανάμεσα στο να ζει και στο να δημιουργεί.

Στο χωράφι με τα σιτάρια της Ωβέρ-συρ-Ουάζ, στα τριάντα επτά του.

Δύο μέρες αργότερα, με τον Theo δίπλα του, τελειώνει κάτι που είχε ήδη αρχίσει να τελειώνει πολύ πριν.

Κι όμως, αυτό δεν κλείνει τίποτα. Το Lust for Life του Irving Stone δεν είναι μια βιογραφία που εξηγεί.

Είναι μια προσπάθεια να σταθεί κανείς για λίγο μέσα στη ζωή κάποιου άλλου χωρίς να την απλοποιήσει.

Να την ακολουθήσει χωρίς να την κρίνει. Ο Βαν Γκογκ δεν δικαιώνεται όσο ζει.

Αλλά το έργο του δεν μένει εκεί που τελειώνει η ζωή του.

Και το βιβλίο δεν το αντιμετωπίζει αυτό ως συμπέρασμα.

Το αφήνει να συμβαίνει, ήσυχα.

Τα ηλιοτρόπια δεν έχουν ανάγκη από εξήγηση. Ούτε ο ουρανός που στρίβει μέσα στα αστέρια. Μόνο μια επιμονή που συνεχίζει να κοιτά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους