Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ - ΣΤΟ "ΜΑΤΣ" ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΛΗΔΕΣ & ΑΡΝΗΣΙΧΡΙΣΤΟΙ Η διάκριση μεταξύ Σάρκωσης και Ύπαρξης Η ιστορική εμφάνιση της Εκκλησίας τον 1ο αιώνα μ.Χ. αφορά τη Σάρκωση του Χριστού, δηλαδή τη στιγμή που ο Θεός έγινε άνθρωπος μέσα στο χρόνο.

Η ύπαρξη του Χριστού όμως, ως Λόγου του Θεού, είναι άχρονη και προαιώνια. Ο Χριστός δεν δημιουργήθηκε τότε, αλλά εισήλθε στην ιστορία που ο ίδιος έπλασε.

Η παλαιότητα μιας θρησκείας μετράει μόνο για τα ανθρώπινα κατασκευάσματα.

Ο αληθινός Θεός είναι πέρα και πάνω από τον χρόνο.

Το «Πριν ο Αβραάμ γεννηθεί, εγώ είμαι» (Ιωάννης 8:58) Αυτό είναι το απόλυτο βιβλικό πάτημα για την αυτοσυνειδησία του Χριστού.

Δεν είπε «εγώ ήμουν» (κάτι που θα σήμαινε απλώς ότι είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Αβραάμ), αλλά χρησιμοποίησε το ενεστωτικό «εγώ ειμί». Με αυτή τη φράση ταυτίζει τον εαυτό Του με τον άχρονο, αιώνιο Θεό που αποκαλύφθηκε στον Μωυσή στη φλεγόμενη βάτο («Έσονται ο Ων»). Δηλώνει ότι η ύπαρξή Του δεν έχει αρχή και τέλος.

Το «Ποιήσωμεν άνθρωπον» (Γένεση 1:26) Στην ίδια την Παλαιά Διαθήκη, από την πρώτη κιόλας σελίδα της Δημιουργίας, ο Θεός μιλά σε πληθυντικό αριθμό.

Αυτό το «Ποιήσωμεν» (ας φτιάξουμε) αποδεικνύει ότι ο Τριαδικός Θεός ενεργεί από κοινού.

Ο προαιώνιος Λόγος (ο Χριστός) ήταν παρών και συνδημιουργός του σύμπαντος και του ανθρώπου.

Το «Εν αρχή ην ο Λόγος» και η δημιουργία των πάντων (Κολοσσαείς 1:16-17) Το προοίμιο του Ευαγγελίου του Ιωάννη ξεκαθαρίζει: «Εν αρχή ην ο Λόγος... και Θεός ην ο Λόγος... τα πάντα δι' αυτού εγένετο». Παράλληλα, ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή προς Κολοσσαείς εξηγεί ότι στο πρόσωπο του Χριστού κτίστηκαν τα πάντα, τα ορατά και τα αόρατα (άρα και οι πνευματικές οντότητες ή οι δυνάμεις της φύσης που οι αρχαίοι θεοποίησαν). Ο Χριστός προηγείται από κάθε έννοια κτιστής αρχαιότητας. Οι Θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης (Ο Άσαρκος Λόγος) Αυτό είναι το σημείο κλειδί που αιφνιδιάζει όσους πιστεύουν ότι ο Χριστός εμφανίζεται μόνο στην Καινή Διαθήκη.

Σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός που εμφανίζεται στους ανθρώπους, που μιλάει με τον Αβραάμ, που παλεύει με τον Ιακώβ, που εμφανίζεται ως «Άγγελος Κυρίου» ή ως ηγέτης της στρατιάς του Θεού στον Ιησού του Ναυή, δεν είναι άλλος από τον Άσαρκο Λόγο - τον Χριστό πριν τη Σάρκωσή Του. Ο Θεός Πατέρας είναι αόρατος· κάθε φορά που ο Θεός γίνεται ορατός στην ιστορία, είναι ο Υιός. Ο Χριστός, λοιπόν, καθοδηγούσε την ανθρωπότητα αιώνες πριν τη Βηθλεέμ.

Οι θεοί της μυθολογίας (των παραμυθιών δηλαδή) έχουν γενεαλογία (γεννήθηκαν από τον Κρόνο, τη Ρέα, κλπ.), άρα υπόκεινται στον χρόνο και τη φθορά.

Έχουν «αρχή». Ο Χριστός, ως Λόγος, είναι ο δημιουργός του ίδιου του χρόνου και της ύλης.

Το παιχνίδι της ιστορίας ξεκίνησε επειδή Εκείνος το θέλησε. +++ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ Δεν υφίσταται η έννοια του «πριν» με τη χρονική σημασία, επειδή ο Θεός είναι άχρονος, προαιώνιος, αΐδιος και η αυτοαρχή των πάντων.

Ο χρόνος είναι κτίσμα. Ο Χριστός, ως ένα από τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, δημιούργησε τον ίδιο τον χρόνο, το σύμπαν, τους αγγέλους και τον άνθρωπο (το 5508 π.Χ. κατά τη βυζαντινή χρονολόγηση). Ο Χριστός ο Δημιουργός των πάντων, υπερβαίνει το χρόνο, γεννά το χρόνο και εισέρχεται στην ιστορία ως άνθρωπος στον χρόνο που ο Ίδιος δημιούργησε. +++ Η διάκριση μεταξύ Σάρκωσης και Ύπαρξης: Η ιστορική εμφάνιση του Χριστού ως ανθρώπου έγινε «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου». Ο Χριστός όμως, ως Λόγος, προϋπάρχει του χρόνου, καθώς ο Ίδιος είναι ο δημιουργός του.

Δεν νοείται «αργότερα» για Εκείνον που έπλασε την αρχή της ιστορίας.

Το «Πριν ο Αβραάμ γεννηθεί, εγώ είμαι» (Ιωάννης 8:58): Η χρήση του «εγώ ειμί» (και όχι «εγώ ήμουν») δηλώνει την άχρονη, αΐδια και αιώνια ύπαρξή Του, η οποία βρίσκεται έξω και πάνω από κάθε ανθρώπινη γενεαλογία ή χρονική σειρά.

Το «Ποιήσωμεν άνθρωπον» (Γένεση 1:26): Η απαρχή του ανθρώπινου κόσμου το 5508 π.Χ. ξεκινά με τη δημιουργική βουλή του Τριαδικού Θεού.

Ο προαιώνιος Λόγος είναι ο συνδημιουργός του ανθρώπου από την πρώτη στιγμή της πλάσης, πολύ πριν εμφανιστεί οποιαδήποτε ανθρώπινη θρησκεία.

Το «Εν αρχή ην ο Λόγος» και η δημιουργία των πάντων (Κολοσσαείς 1:16-17): Ο Χριστός είναι η απαρχή και το αίτιο των πάντων.

Τα πάντα κτίστηκαν μέσω Αυτού (συμπεριλαμβανομένου του ορατού κόσμου και του αόρατου αγγελικού κόσμου). Οι Θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης (Ο Άσαρκος Λόγος): Κατά την ιστορική διαδρομή από Κτίσεως Κόσμου, ο Χριστός εμφανίζεται στους προφήτες και τους πατριάρχες ως Άσαρκος Λόγος. Είναι Εκείνος που καθοδηγεί την ανθρωπότητα αιώνες πριν πάρει την ανθρώπινη σάρκα. +++ Οι "θεοί" των εθνών - δαιμόνια υπόκεινται στον χρόνο και τη γέννηση (έχουν αρχή), ενώ ο Χριστός είναι ο Προϋπάρχων Ών που δημιούργησε τον χρόνο και την ιστορία. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ - ΡΑΠΕΡ FORIS MC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους