Όταν στελέχη σε θέσεις-κλειδιά του ΑΔΜΗΕ παραδέχονται ανοιχτά ότι η καθυστέρηση στις υποδομές αποθήκευσης δεν είναι τεχνικό ή οικονομικό ζήτημα, αλλά ξεκάθαρη πολιτική επιλογή, επιβεβαιώνεται με τον...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν στελέχη σε θέσεις-κλειδιά του ΑΔΜΗΕ παραδέχονται ανοιχτά ότι η καθυστέρηση στις υποδομές αποθήκευσης δεν είναι τεχνικό ή οικονομικό ζήτημα, αλλά ξεκάθαρη πολιτική επιλογή, επιβεβαιώνεται με τον πιο κυνικό τρόπο αυτό που πολλοί έβλεπαν να έρχεται: η σκόπιμη ασφυξία των μικρών και μεσαίων παραγωγών.

Χωρίς μπαταρίες, η παραγόμενη ενέργεια τις ώρες αιχμής της ηλιοφάνειας κυριολεκτικά πετιέται (περικοπές) ή οδηγεί σε μηδενικές τιμές, στερώντας από τους μικρούς επενδυτές τα έσοδα που θα καθιστούσαν βιώσιμα τα έργα τους.

Αυτό δημιουργεί το τέλειο περιβάλλον για να εξαγοραστούν οι άδειες και τα δίκτυα «αντί πινακίου φακής» από τους λίγους ισχυρούς παίκτες, οι οποίοι έχουν την οικονομική αντοχή να περιμένουν και, κυρίως, την πρόσβαση στους πόρους για να φτιάξουν δικές τους υποδομές αποθήκευσης όταν τους επιτραπεί.

Ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και γειτονικές όπως η Βουλγαρία, κινήθηκαν με ταχύτητα προς τις μπαταρίες για να σταθεροποιήσουν τα δίκτυά τους και να εξασφαλίσουν χαμηλές τιμές όλο το 24ωρο, στην Ελλάδα η κωλυσιεργία χρησιμοποιείται ως εργαλείο αναδιανομής της πίτας υπέρ ενός κλειστού ολιγοπωλίου.

Αυτή η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η «πράσινη μετάβαση» στην Ελλάδα δεν σχεδιάστηκε με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, την ενεργειακή δημοκρατία ή την ελάφρυνση των πολιτών, αλλά ως ένα ακόμα πεδίο κερδοσκοπίας και συγκέντρωσης πλούτου, με τις πολιτικές ευθύνες να είναι προφανείς και ασυγχώρητες.

Τώρα θα μου πειτε γιατι τα λεω εγω αυτά? Κάνω πολιτική? Οχι φυσικά.

Εγω απλά δίνω λύση! Η φιλοσοφία του παθητικού κτιρίου ανατρέπει πλήρως τους κανόνες αυτού του «στημένου» παιχνιδιού.

Όταν το ίδιο το κτίριο λειτουργεί ως μια τεράστια, φυσική θερμική μπαταρία, απελευθερώνει τον πολίτη από τους εκβιασμούς των δικτύων, των καρτέλ και των χρηματιστηρίων ενέργειας.

Την ώρα που το σύστημα καταρρέει, που οι τιμές του ρεύματος εκτινάσσονται στα ύψη το βράδυ επειδή «λείπουν οι μπαταρίες» του ΑΔΜΗΕ, ή όταν γίνονται περικοπές στην πράσινη ενέργεια, το παθητικό κτίριο απλώς δεν ενδιαφέρεται.

Δεν χρειάζεται να τραβήξει ακριβό ρεύμα από το δίκτυο στην αιχμή της ζήτησης, γιατί διατηρεί τη θερμοκρασία του σταθερή, χρησιμοποιώντας την ενέργεια που αποθήκευσε όταν αυτή ήταν φθηνή ή δωρεάν.

Με άλλα λόγια, το παθητικό σπίτι είναι η απόλυτη απάντηση στην έλλειψη πολιτικής βούλησης για αποθήκευση ενέργειας.

Μεταφέρει την «μπαταρία» από το κεντρικό δίκτυο, που ελέγχεται από τους λίγους, στην ίδια την ιδιοκτησία του πολίτη, προσφέροντας πραγματική ενεργειακή ανεξαρτησία και θωράκιση απέναντι στα παιχνίδια της αγοράς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους