Οι ψεύτικοι "σύντροφοι" μας: Οι αυτοαποκαλούμενοι "προοδευτικοί" που το μοναδικό που ξέρουν να κάνουν είναι μόνο και αποκλειστικά να χωρίζουν τον κόσμο σε "καταπιεστές" και "καταπιεζόμενους" δεν...

Πλήρες Κείμενο:

Οι ψεύτικοι "σύντροφοι" μας: Οι αυτοαποκαλούμενοι "προοδευτικοί" που το μοναδικό που ξέρουν να κάνουν είναι μόνο και αποκλειστικά να χωρίζουν τον κόσμο σε "καταπιεστές" και "καταπιεζόμενους" δεν είναι σύμμαχοί μας στους σημερινούς, προοδευτικούς, απελευθερωτικούς και χειραφετητικούς αγώνες.

Κατά τη γνώμη μας, το κύριο πεδίο μάχης για το μέλλον του εβραϊκού λαού βρίσκεται στην ακαδημαϊκή κοινότητα.

Εκεί είναι που παρακολουθούμε έναν ολοένα και εντονότερο νέο τύπο αντισημιτισμού, που μολύνει νέες γενιές σπουδαστών, υπό τον μανδύα "πανεπιστημιακών σπουδών". Οι άνθρωποι αυτοί διακινούν concept και έννοιες που καμία σχέση δεν έχουν με τον οικουμενικό, ανθρωπιστικό λόγο για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Ενώ ο αριστερός και ο δεξιός αντισημιτισμός συνδέονται και είναι και οι δύο πολύ επικίνδυνοι, η αριστερή εκδοχή του είναι αυτή που αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή.

Ο λόγος είναι ότι ο αριστερός αντισημιτισμός σήμερα υποστηρίζεται από μια ισχυρή, περιεκτική ιδεολογία που έχει σημαντική υποστήριξη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην ακαδημαϊκή κοινότητα.

Αυτή η ιδεολογία χωρίζει τον κόσμο σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους, και θεωρεί ότι η ηθική και αξιακή αρετή ανήκει πάντα στους δεύτερους.

Αξιολογεί την ηθική αξία μιας πράξης όχι με τους δικούς της όρους, αλλά με βάση την ταυτότητα του φορέα, χωρίς να ρωτάει "Είναι σωστό αυτό;" αλλά ρωτώντας "Βοηθάει αυτό την τάξη των θυμάτων;". Το χειρότερο είναι ότι, αν μια ενέργεια θεωρείται ότι βοηθάει τους καταπιεζόμενους, γίνεται αποδεκτή η παραβίαση των πιο βασικών δικαιωμάτων εκείνων που θεωρούνται "καταπιεστές" τους, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων όχι μόνο της ελευθερίας του λόγου και της ίδιας της σωματικής τους ασφάλειας.

Κάποιοι πιστεύουν ότι καθώς αγωνιζόμαστε κατά του αντισημιτισμού, στόχος μας θα πρέπει να είναι να αποδείξουμε στους προοδευτικούς ότι οι Εβραίοι ανήκουν στις τάξεις των καταπιεσμένων, ότι δεν είμαστε όλοι λευκοί και προνομιούχοι.

Αλλά γιατί θα πρέπει να δεχτούμε τις προϋποθέσεις μιας διεφθαρμένης και μολυσματικής ιδεολογίας που αντιτίθεται στις πιο βασικές φιλελεύθερες αξίες; Πριν από τις 7 Οκτωβρίου, οι εν λόγω προειδοποιήσεις αντιμετωπίζονταν συνήθως με σκεπτικισμό.

Πώς, μας ρωτούσαν, μπορείτε να συγκρίνετε το μίσος της ακροδεξιάς που παραπέμπει στην Κου Κλουξ Κλαν με το όραμα των υπέρμαχων της κοινωνικής δικαιοσύνης που θέλουν την ισότητα και την συμπερίληψη όπως κι εμείς; Ακόμη και όταν υπογραμμίζαμε σαφή παραδείγματα αντισημιτισμού σε "προοδευτικά" κινήματα, μας απαντούσαν ότι οι ομάδες αυτές μπορεί να έχουν τα προβλήματά τους, αλλά ότι το όνειρό τους ήταν το ίδιο με το δικό μας και ότι οφείλουμε κατά συνέπεια να τους βοηθάμε.

Έτσι, το 2017, μια σειρά από εβραϊκές γυναικείες οργανώσεις συμμετείχαν με ενθουσιασμό στην Πορεία των Γυναικών στην Ουάσιγκτον, παρά τις αντισημιτικές και αντισιωνιστικές δηλώσεις ορισμένων από τους διοργανωτές της.

Εκείνες που συμμετείχαν υπερασπίστηκαν την επιλογή τους να συνεργαστούν με τέτοιους αμφίβολους συντρόφους με το σκεπτικό ότι η υπόθεση των δικαιωμάτων των γυναικών ήταν πολύ σημαντική για να αφήσουν τα δικά τους συναισθήματα να σταθούν εμπόδιο στην αλληλεγγύη.

Αλλά πού ήταν όλοι αυτοί οι σύντροφοι μετά τον ομαδικό βιασμό, τον ακρωτηριασμό και τον βασανισμό Εβραίων γυναικών από τους τρομοκράτες της Χαμάς με απερίγραπτα σαδιστικούς τρόπους; Για περισσότερες από 50 ημέρες, παρέμειναν σιωπηλοί.

Όταν κάποιοι, όπως οι UN Women, αναγκάστηκαν να αντιδράσουν κάτω από την αμείλικτη δημόσια πίεση, μόνο διστακτικά και απρόθυμα προσποιήθηκαν ότι "καταδικάζουν" τις επιθέσεις.

Η ίδια εκκωφαντική σιωπή ακούστηκε και από το στρατόπεδο των αντιρατσιστών. Οι Φιλελεύθεροι Εβραίοι έχουν αγωνιστεί για ίσα δικαιώματα για τους μαύρους Αμερικανούς από την εποχή του Martin Luther King και πολλοί συμμετείχαν στις διαδηλώσεις του Black Lives Matter μετά τον θάνατο του George Floyd.

Κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων του 2020, αποκαλύφθηκε ότι η πλατφόρμα της BLM εμπεριείχε κάτι παραπάνω από μια μικρή δόση αντισημιτισμού και ότι ορισμένοι από τους ακτιβιστές της προωθούσαν λίβελους αίματος, όπως ο ισχυρισμός ότι το Ισραήλ διδάσκει την αμερικανική αστυνομία πώς να αντιμετωπίζει τους μαύρους ακτιβιστές.

Όμως πολλοί φιλελεύθεροι Εβραίοι απέρριπταν αυτές τις "red flags" ως άσχετες.

Ακόμη και αν δεν συμφωνούμε με το BLM σε όλα, υποστήριξαν, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις διαφορές μας και να ενωθούμε στον αγώνα κατά του ρατσισμού.

Στις 7 Οκτωβρίου, ωστόσο, το BLM αγνόησε τη σφαγή πάνω από 1.200 Εβραίων.

Πολλά από τα τμήματά της προχώρησαν ακόμη περισσότερο, χαιρετίζοντας το δολοφονικό αμόκ της Χαμάς ως την αρχή ενός παγκόσμιου απελευθερωτικού κινήματος.

Τα μέλη αυτών των ομάδων δεν είναι απαραίτητα κακοί άνθρωποι.

Ατομικά, πολλοί είναι φίλοι και ακόμη και σύμμαχοι.

Αλλά έχουν υιοθετήσει μια κοσμοθεωρία που έρχεται σε θεμελιώδη αντίθεση τόσο με τις φιλελεύθερες αξίες όσο και με την εβραϊκή ταυτότητα.

Ο φιλελευθερισμός επιβεβαιώνει την υπεροχή του ατόμου και επιβεβαιώνει ότι τα ανθρώπινα όντα έχουν ίση ηθική αξία.

Αυτός ο ψευτοπροοδευτισμός, όπως γίνεται αντιληπτός σήμερα, διακυβεύει τα ατομικά δικαιώματα και επιβεβαιώνει την ηθική ανωτερότητα των καταπιεσμένων έναντι όλων των άλλων.

Πάνω απ' όλα, επειδή αυτοί οι "προοδευτικοί" βλέπουν το Ισραήλ ως τον "δυνάστη" και τους Εβραίους ως μέλη μιας "προνομιούχας τάξης", πιστεύουν ότι όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε να συνεχίσει να υπάρχει το Ισραήλ, πως βρισκόμαστε αναγκαστικά στη "λάθος πλευρά της ιστορίας". Γι' αυτούς, το Ισραήλ είναι το "τελευταίο απομεινάρι της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας" και, συνεπώς, αξίζει να του επιτεθούν και να το διαλύσουν.

Επιπλέον, ο αντισημιτισμός τους δεν μπορεί να είναι ρατσισμός σύμφωνα με αυτή την άποψη (ή τουλάχιστον θα πρέπει να είναι πολύ χαμηλά στην κλίμακα του φυλετικού μίσους) επειδή οι Εβραίοι είναι υποτίθεται "λευκοί και επιτυχημένοι". Οι υποτιθέμενοι προοδευτικοί σύμμαχοί μας αδιαφορούν για τα δεινά τους επειδή η ιδεολογία τους τους έχει τυφλώσει μπροστά στις θεμελιώδεις ηθικές αρχές και αλήθειες, συμπεριλαμβανομένου του πανάρχαιου αγώνα των Εβραίων για δικαιοσύνη και της πραγματικότητας ότι το Ισραήλ είναι μια ακμάζουσα -αν και ατελής- δημοκρατία μέσα σε μια θάλασσα καταστρεπτικών και (πραγματικά) καταπιεστικών εχθρών.

Μια ιστορική αναλογία βοηθά να διευκρινιστεί πώς οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι μπορούν να τυφλωθούν από μια προοδευτική ιδεολογία που φαίνεται να μοιράζεται φιλελεύθερες αρχές. Ο Καρλ Μαρξ απεικόνισε την ιστορία ως μια μάχη μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων.

Ωστόσο, δεν αποδέχθηκαν όλοι οι μαθητές του Μαρξ αυτή την παραδοχή.

Οι σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι επίσης προσπαθούσαν να βελτιώσουν τη δυσχερή θέση της εργατικής τάξης, είδαν το έργο του ως θεμέλιό τους, αλλά ήταν φιλελεύθεροι στις απόψεις τους, προωθώντας τα ίσα δικαιώματα και την κοινωνική βελτίωση και όχι μια επική μάχη για τη νίκη μιας ομάδας επί όλων των άλλων.

Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες που ήταν προσηλωμένοι στις φιλελεύθερες αξίες πίστευαν ότι ο σοβιετικός κομμουνισμός μοιραζόταν τους βασικούς τους στόχους.

Κάποιοι το πίστευαν αυτό με τόση θέρμη ώστε, όταν ταξίδεψαν στην ΕΣΣΔ κατά τις πιο σκοτεινές στιγμές της τρομοκρατίας της, επέστρεφαν γεμάτοι με ενθουσιώδεις αναφορές.

Ήταν τόσο απελπισμένοι να πιστέψουν στην κομμουνιστική ουτοπία που δεν έβλεπαν τα εκατομμύρια των θυμάτων της.

Σήμερα, οι ιδεολογικές παρωπίδες πολλών προοδευτικών τους καθιστούν εξίσου αναίσθητους στις φρικαλεότητες της Χαμάς, όπως ήταν εκείνοι οι αφελείς φιλελεύθεροι στις φρικαλεότητες της ΕΣΣΔ.

Είναι καιρός οι φιλελεύθεροι να αποδεχτούν ότι τα νεομαρξιστικά κοινωνικά κινήματα απλώς εμφανίζονται ως σύμμαχοί μας, αλλά δεν είναι.

Μιλούν για ισότητα αλλά διαιωνίζουν τις διακρίσεις.

Μιλάνε για ελευθερία αλλά επιδιώκουν να υποτάξουν τους "προνομιούχους". Μιλάνε για δικαιοσύνη αλλά θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να προωθήσουν τους διεστραμμένους σκοπούς τους.

Αλλά γιατί θα πρέπει να δεχτούμε τις προϋποθέσεις μιας διεφθαρμένης και μολυσματικής ιδεολογίας που αντιτίθεται στις πιο βασικές φιλελεύθερες αξίες; Δεν χρειάζεται να στριμώχνουμε τους εαυτούς μας σε οργανώσεις των οποίων η ιδεολογία αρνείται τα ίσα δικαιώματα και την ηθική αξία του αγώνα ενάντια στο πανάρχαιο μίσος.

Και δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τον σιωνισμό ή να αρνηθούμε την ταυτότητα των φίλων μας Εβραίων, προκειμένου να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον, διότι αυτό το λεγόμενο καλύτερο μέλλον θα είναι τότε διεφθαρμένο και σάπιο στον πυρήνα του.

Αντίθετα, θα πρέπει να συνεχίσουμε τις δικές μας παραδόσεις αγώνων, με υπερηφάνεια. Οι Εβραίοι έχουν μια ευγενή ιστορία στον αγώνα κατά του ρατσισμού και της αδικίας.

Συνεχίζοντας να τους βοηθάμε σε αυτό, χωρίς να συμβιβαζόμαστε, θα ανακαλύψουμε και τους αληθινούς μας συμμάχους.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να αγκαλιάσουμε αυτή τη μοναδική μας αποστολή να στηρίζουμε την επιβίωση της μικρής εβραϊκής κοινότητας, εκεί που θέλει να ζει η ίδια, και να επιβεβαιώσουμε τις βασικές φιλελεύθερες αξίες μας.

Αφού δεν μπορέσαμε, εμείς οι άλλοι, να τους βοηθήσουμε στα πογκρόμ και στο Ολοκαύτωμα, είναι το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε.

Χωρίς το πρώτο, έχουμε χάσει την πυξίδα μας, τον λόγο για να συνεχίσουμε ως (πραγματικά) προοδευτικοί άνθρωποι.

Χωρίς το δεύτερο, κανείς -όχι μόνο οι Εβραίοι, αλλά όλα τα άτομα και οι μειονοτικές ομάδες- δεν θα είναι ασφαλείς από τις καταστροφικές συνέπειες των ολοκληρωτικών ιδεολογιών και των ευσεβών πόθων που αυτές υποστηρίζουν. - Οι ψεύτικοι "σύντροφοι" μας: Οι αυτοαποκαλούμενοι "προοδευτικοί" που το μοναδικό που ξέρουν να κάνουν είναι μόνο και αποκλειστικά να χωρίζουν τον κόσμο σε "καταπιεστές" και " καταπιεζόμενους" δεν είναι σύμμαχοί μας στους σημερινούς, προοδευτικούς, απελευθερωτικούς και χειραφετητικούς αγώνες. https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2023/12/21/fake-allies-tankies-who-divide-world-into-oppressors-and-oppressed/ @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους