Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Η είδηση, όπως ήταν αναμενόμενο, θάφτηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Διότι για άλλους δεν πουλάει και για άλλους θίγει το εθνικό γόητρο, ή δεν συμφέρει στους κυβερνώντες. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), με τρεις ομόφωνες αποφάσεις καταδίκασε για μια ακόμη φορά την Ελλάδα σε θέματα που έχουν σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό.

Και λέω για μια ακόμη φορά διότι η χώρα μας έχει ήδη καταδικαστεί για τα pushbacks στον Έβρο και το ναυάγιο στο Αγαθονήσι, ενώ εκκρεμεί και η υπόθεση με το ναυάγιο ανοικτά της Πύλου.

Γιατί αυτή η καταδίκη έχει τη σημασία της; Γιατί δείχνει πώς η ελληνική γραφειοκρατία και η αναλγησία της αντι-μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη εμποδίζουν ακόμη και τη συνένωση οικογενειών.

Ναι, οικογενειών, που αποτελούν για πολλούς, για συντηρητικούς και μη, τον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας, τον φορέα παράδοσης και αξιών, το καταφύγιο σ΄ έναν άκαρδο κόσμο, την «ιδιωτική σφαίρα» που πρέπει να προστατεύεται από την υπερβολική παρέμβαση του κράτους. Ο Ντοτάνι, πρόσφυγας από το Αφγανιστάν περίμενε από το 2018 για να βρεθεί με την οικογένειά του. Ο Σούτζι, ένας ακόμη πρόσφυγας, ανιθαγενής Ροχίνγκια από τη Μιανμάρ, έβλεπε τα χρόνια να περνούν χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα.

Και πώς να έχει αφού θεωρείται ανιθαγενής.

Το ίδιο και ο Τ.Ν. από το Μπουρούντι που ζούσε με την ελπίδα να ξαναδεί τη γυναίκα και τα παιδιά του, που είχαν καταφύγει στη Νότια Αφρική.

Τρεις άνθρωποι, τρεις διαφορετικές ιστορίες, με κοινό, όμως, παρανομαστή την πολυετή διοικητική ομηρεία τους και τον βίαιο αποχωρισμό από τις οικογένειές τους εξαιτίας της ελληνικής γραφειοκρατικής ακαμψίας και της αναλγησίας των κυβερνώντων, των Βορίδηδων, των Αδώνηδων, των Πλεύρηδων.

Είδαν και απείδαν ο Ντονάτι, ο Σούτζι και ο Τ.Ν. και με τη βοήθεια του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες απευθύνθηκαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Και εκεί δικαιώθηκαν. Η Ελλάδα παραβίασε το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή (Άρθρο 8) και το δικαίωμα σε αποτελεσματική προσφυγή (Άρθρο 13). Οι ελληνικές αρχές αξίωναν εμμονικά από τους πρόσφυγες την προσκόμιση εγγράφων που ήταν αντικειμενικά αδύνατο να βρεθούν, αρνούμενες να αναζητήσουν εναλλακτικές, ευέλικτες λύσεις.

Στην περίπτωση του Ντοτάνι το ελληνικό προξενείο στο Ισλαμαμπάντ αρνούνταν να επικυρώσει τα έγγραφα, ενώ στις άλλες δυο υποθέσεις εύλογα οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ήταν αδύνατο να έχουν στη διάθεσή τους οποιαδήποτε από τα έγγραφα που τους ζητήθηκαν.

Και τους στερούσαν έτσι το δικαίωμά τους να ξαναβρεθούν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Λέτε μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, να αλλάξουν, όπως επιβάλλεται, στάση οι ελληνικές αρχές; Να συμμορφωθούν για να ικανοποιήσουν ένα στοιχειώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου; Ή θα γίνουμε πάλι redicolo; #πρόσφυγες, #Ευρωπαϊκό_Δικαστήριο_Δικαιωμάτων_Ανθρώπου_Ελλάδα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους