Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΤΟΥ «ΣΩΤΗΡΑ» ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΠΟΛΙΤΗ : Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ Η διαδρομή της κοινωνικής συλλογικότητας στην πατρίδα μας μοιάζει συχνά με έναν φαύλο κύκλο γεμάτο προσδοκίες που νομοτελειακά καταλήγουν σε διαψεύσεις.

Κάθε φορά που η κοινωνική οργή ή ο συλλογικός πόνος ξεχειλίζει, γεννιέται η ελπίδα μιας ριζικής ανατροπής.

Και σχεδόν κάθε φορά, το ορμητικό αυτό ποτάμι εγκλωβίζεται στις συμπληγάδες της μικροπολιτικής σκοπιμότητας, των ιδεολογικών εμμονών και του παραδοσιακού αρχηγισμού.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Η απάντηση δεν κρύβεται στην έλλειψη προθέσεων, αλλά σε ένα βαθιά ριζωμένο ψυχολογικό αρχέτυπο: το αρχέτυπο του «Σωτήρα». Η Παγίδα της Ανάθεσης και η Ψυχολογία του Οπαδού Ο παραδοσιακός πολίτης έχει εκπαιδευτεί επί δεκαετίες να λειτουργεί ως ακόλουθος και ως οπαδός.

Η στάση αυτή προσφέρει μια βολική, αν και απατηλή ασφάλεια.

Όταν αναθέτουμε την ευθύνη της μοίρας μας σε ένα πρόσωπο, σε έναν «χαρισματικό ηγέτη» ή σε μια κλειστή ηγετική ομάδα, απαλλασσόμαστε αυτόματα από το βάρος της προσωπικής ευθύνης.

Αν το εγχείρημα πετύχει, πιστώνεται στον αρχηγό, ενώ αν αποτύχει, φταίει ο αρχηγός.

Ο οπαδός παραμένει στο απυρόβλητο, εθελοτυφλώντας συχνά μπροστά στις πρώτες ρωγμές, στις εσωτερικές αυλές και στις δυσλειτουργίες του μηχανισμού, προκειμένου να μην στερηθεί την ψευδαίσθηση ότι «κάποιος άλλος θα καθαρίσει για εκείνον». Αυτή η νοοτροπία μετατρέπει τα αυθεντικά κοινωνικά κινήματα σε πυραμιδικούς μηχανισμούς ψηφοφόρων.

Η βάση δεν καθορίζει τις εξελίξεις, απλώς τις επικροτεί.

Οι πολίτες δεν συνδιαμορφώνουν πολιτική, απλώς «κουμπώνουν» ως εθελοντές σε προεκλογικές εκστρατείες.

Έτσι, το σύστημα δεν ανατρέπεται, απλώς αλλάζει διαχειριστές, διατηρώντας ανέπαφη την κομματοκρατική του δομή. Πώς Ξεπερνιέται το Αρχέτυπο του «Σωτήρα»; Η μετάβαση από τον παθητικό ακόλουθο στον ενεργό, αυτόνομο πολίτη απαιτεί μια βαθιά εσωτερική, σχεδόν πνευματική μεταστροφή.

Για να σπάσει ο καθένας μας το αρχέτυπο του Σωτήρα, χρειάζεται να περάσει μέσα από τρία κρίσιμα στάδια: 1. Η Αποκαθήλωση της Προσωπολατρίας: Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι καμία αλλαγή δεν μπορεί να στηριχθεί στην «αγνότητα» ή στο «χάρισμα» ενός και μόνο προσώπου.

Τα πρόσωπα κάμπτονται, κολακεύονται ή εγκλωβίζονται.

Μόνο οι θεσμοί, οι δημοκρατικές διαδικασίες, το γραπτό Καταστατικό και ο έλεγχος από τη βάση μπορούν να εγγυηθούν τη διάρκεια και την καθαρότητα ενός αγώνα. 2. Η Υπέρβαση των Μικροφιλοδοξιών: Η αυθεντική συλλογικότητα απαιτεί το «εγώ» να υποταχθεί στο «εμείς». Όσο οι συμμετέχοντες βλέπουν ένα κίνημα ως όχημα για την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών, ρόλων ή εσωτερικής επιρροής, το εγχείρημα θα αναπαράγει τη σήψη του παλιού πολιτικού συστήματος. 3. Η Ανάληψη της Προσωπικής Ευθύνης: Ο αυτόνομος πολίτης δεν περιμένει το «νεύμα» κανενός αρχηγού για να δράσει.

Γίνεται ο ίδιος φορέας της αλλαγής στο περιβάλλον του, στους δήμους, στις γειτονιές, στους κοινωνικούς χώρους.

Δεν ζητά άδεια για να σκεφτεί, να προτείνει και να οργανωθεί. Δράση Χωρίς την Εμμονή του Άμεσου Αποτελέσματος Το μεγαλύτερο εμπόδιο για έναν ακτιβιστή είναι η προσμονή του άμεσου, χειροπιαστού αποτελέσματος.

Ζούμε σε μια εποχή της «γρήγορης ικανοποίησης», όπου αν μια προσπάθεια δεν αποδώσει καρπούς στις επόμενες εκλογές ή στην επόμενη συγκέντρωση, εγκαταλείπεται με πικρία.

Όμως, η ριζική ανατροπή μιας κομματοκρατικής μοναρχίας δεν είναι κατοστάρι, είναι μαραθώνιος.

Ο γνήσιος ακτιβιστής προσφέρει, συντάσσει, προτείνει και δρα, όχι επειδή του εγγυήθηκαν τη νίκη, αλλά επειδή αυτό του επιβάλλει η συνείδησή του.

Δρα με τη βεβαιότητα ότι ακόμα κι αν το έδαφος γύρω του μοιάζει προσωρινά άνυδρο ή περιχαρακωμένο, ο σπόρος των Αρχών και της Συμμετοχικής Δημοκρατίας που καταθέτει, παραμένει ζωντανός.

Όταν οι εφήμερες κομματικές φούσκες σκάσουν και οι «σωτήρες» αποδειχθούν για άλλη μια φορά ανίκανοι να διαχειριστούν το βάρος των περιστάσεων, η κοινωνία θα αναζητήσει εκείνη τη «μαγιά» που είχε το σθένος να μην συμβιβαστεί με την ανάθεση.

Η αληθινή ελπίδα για τη χώρα δεν βρίσκεται σε εκείνους που υπόσχονται να μας σώσουν, αλλά σε εκείνους που μας θυμίζουν ότι η σωτηρία είναι δικαίωμα και καθήκον της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών.

Τα εργαλεία της αυτονομίας και της δικτυοκεντρικής οργάνωσης είναι έτοιμα.

Το μόνο που μένει είναι να αφήσουμε πίσω μας τους τίτλους των οπαδών και να φορέσουμε, επιτέλους, την ασπίδα και το "ξίφος" του Πολίτη. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους