Original Post

Πλήρες Κείμενο:

8Β. Πολιτειακή Αντεπανάσταση: Η Άρνηση του Δημήτριου Υψηλάντη να δολοφονήσει τον Καποδίστρια

------------------------------------------------------------------------- Το "Διευθυντήριο" της Ύδρας προσέγγισε τον Υψηλάντη επειδή ήξερε ότι είχε σοβαρές πολιτικές διαφωνίες με τον Καποδίστρια καθώς ο Δ. Υψηλάντης είχε παραιτηθεί από τη θέση του στρατάρχη.

Στην επιστολή παραίτησης ανέφερε ότι περιθωριοποιήθηκε λόγω του αδελφού του Αυγουστίνου Καποδίστρια, ότι σκόπιμα αποθάρρυνε τον Λεοπόλδο να έρθει στην Ελλάδα για να κρατήσει ο ίδιος την θέση και ότι διοικούσε συγκεντρωτικά.

Έτσι, η Ύδρα πίστευε ότι η δυσαρέσκειά του θα τον καθιστούσε σύμμαχο.

Έτσι, τον Αύγουστο του 1831, μετά τα γεγονότα του Πόρου τον πλησίασαν για να του προτείνουν να τον δολοφονήσει.

Η βολιδοσκόπηση του Δημήτριου Υψηλάντη είναι μια κομβική στιγμή, γιατί αποδεικνύει ότι οι συνωμότες δεν έψαχναν απλώς «μπράβους» για να τραβήξουν τη σκανδάλη, αλλά μια ισχυρή πολιτική/στρατιωτική προσωπικότητα που θα έβγαινε μπροστά αμέσως μετά τον φόνο, προσφέροντας νομιμοποίηση στο έγκλημα.

Οι μεσάζοντες (Ζωγράφος, Καλαμογδάρτης και απεστελμάνοι της Μάνης) που τον πλησίασαν στο Άργος και το Ναύπλιο χρησιμοποίησαν μια συγκεκριμένη επιχειρηματολογία.

Του παρουσίασαν τον Καποδίστρια ως «ξενόδουλο τύραννο» που καταστρέφει την Ελλάδα και του υπαινίχθηκαν ότι η απομάκρυνση του Κυβερνήτη ήταν θέλημα των «προστατιδών» Δυνάμεων (Αγγλίας και Γαλλίας) και τέλος, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το όνομα της οικογένειάς του (ως αδελφού του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας, Αλέξανδρου Υψηλάντη), λέγοντάς του ότι η πατρίδα τον καλεί ξανά να τη σώσει από έναν δεσπότη.

Ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων (γραμματέας του Υψηλάντη) διασώζει ότι όταν απεσταλμένοι της Ύδρας και της Μάνης επισκέφθηκαν τον Υψηλάντη στο Άργος, προσπάθησαν να τον δελεάσουν τάζοντάς του την Αρχηγία του Στρατού ή ακόμα και τη Θέση του Προσωρινού Κυβερνήτη την επόμενη ημέρα της «αλλαγής». Η Άρνηση του Δ. Υψηλάντη

------------------------------------------------------------------------ Ο Αυστριακός διπλωμάτης Πρόκες-Όστεν διασώζει την απάντησή του: «Ο Καποδίστριας δεν είναι τύραννος.

Αν ήταν πράγματι τύραννος, θα τον φόνευα ο ίδιος με τα χέρια μου και δεν θα έβαζα άλλους να το κάνουν.

Είναι ο νόμιμος αρχηγός του Κράτους, τον οποίον η Ελλάς εξέλεξε.

Διαφωνώ με την πολιτικήν του και διά τούτο παραιτήθην, αλλά δεν θα γίνω ποτέ συνωμότης ούτε δολοφόνος.

Εάν θέλετε να αλλάξετε την κατάστασιν, πράξατε το νομίμως και όχι με εγκλήματα». Δηλαδή άλλο η πολιτική αντιπολίτευση και άλλο η προδοσία και το έγκλημα.

Και αρνήθηκε λέγοντας: «Εγώ όπλα κατά της Κυβερνήσεως δεν σηκώνω.

Αν ο Κυβερνήτης σφάλλει, υπάρχουν νόμιμα μέσα.

Η δολοφονία αρχηγού κράτους είναι πράξη βαρβάρων, όχι Ελλήνων που ζητούν ελευθερία». Στα «Στρατιωτικά Ενθυμήματα» του Νικολάου Κασομούλη, ο οποίος γνώριζε καλά τον Υψηλάντη, καταγράφεται η βαθιά ανησυχία του Πρίγκιπα Υψηλάντη εκείνο το καλοκαίρι. Ο Υψηλάντης έβλεπε το τυφλό μίσος που καλλιεργούσε η Ύδρα και εξέφραζε τον αποτροπιασμό του.

Σημείωνε χαρακτηριστικά στους οικείους του ότι η Αντιπολίτευση δεν ζητά πλέον μεταρρυθμίσεις ή Σύνταγμα, αλλά «ζητεί το κεφάλι του Κυβερνήτου», προειδοποιώντας ότι αυτό θα είναι η καταστροφή της Ελλάδας.

Επόμενες κινήσεις του "Διευθυντηρίου" της Ύδρας

--------------------------------------------------------------------- Η αποτυχία εξασφάλισης της υποστήριξης του Υψηλάντη στέρησε από την επιχείρηση κάθε δυνατότητα πολιτικής νομιμοποίησης και άφησε ως μοναδική διαθέσιμη επιλογή την προσωπική εκδίκηση των Μαυρομιχαλαίων.Με αυτό τον τρόπο, "υποβίβασε το κίνημα" σε ένα χτύπημα φανατισμένων ατόμων.

Συμπέρασμα

------------------------------------------------------------------- Και τα παραπάνω συνηγορούν ότι δεν επρόκειτο για σκόρπιες, αυθόρμητες κινήσεις, αλλά για ένα ενιαίο επιχειρησιακό σχέδιο του "Διευθυντηρίου" της Ύδρας.

Η μόνη διαφορά είναι ότι στον Υψηλάντη πήγαν κρατώντας το «γάντι» της πολιτικής νομιμοποίησης, ενώ στους Μαυρομιχαλαίους πήγαν κρατώντας το «μαχαίρι» της εκδίκησης.

Όταν το γάντι (Υψηλάντης) απορρίφθηκε, έμεινε μόνο το μαχαίρι.

Η μαρτυρία του Πρόκες-Όστεν αποδεικνύει ότι η δολοφονία δεν ήταν μια αναπόφευκτη ελληνική τραγωδία, αλλά μια συνειδητή επιλογή μιας ομάδας που έψαχνε απεγνωσμένα συνένοχους, εξαγοράζοντας συνειδήσεις εκεί που δεν μπορούσε να βρει ηθική συμπόρευση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους