Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα είναι μέρα χαράς για το παιδί μου και άρα μέρα χαράς και για μένα, αλλα συγχρόνως και τεράστιας συγκίνησης! Όπως ξέρετε ήδη κάποιοι εδώ η κόρη μου έδινε δεύτερη φορά πανελλήνιες! Είναι ένα παιδί που όλα τα σχολικά της χρόνια ήταν άριστη μαθήτρια και πέτυχε πέρυσι σε μια αντικειμενικά πολύ καλή σχολή που βρίσκεται ήδη ψηλά.

Όμως βαθιά μέσα της ένιωσε ότι ήθελε κάτι άλλο.

Έτσι δεν συμβιβάστηκε με αυτή, κυρίως, γιατί δεν ήθελε να ζήσει με δεύτερες σκέψεις και απωθημένα… και διάλεξε τον δύσκολο δρόμο: να ξαναπροσπαθήσει από την αρχή.

Όπως είναι λογικό δεν ήταν μία χρονιά εύκολη.

Η δεύτερη χρονιά πανελληνίων είναι μία χρονιά σχεδόν μετέωρη που δεν ανήκεις πουθενά…στερήθηκε κάποια πράγματα, κουράστηκε, αλλά έμεινε προσηλωμένη στον στόχο της, αγχώθηκε, πάλεψε και σήμερα... σήμερα είδε τους κόπους της να παίρνουν σάρκα και οστά και να πετυχαίνει αυτό που είχε ονειρευτεί.

Νομίζω ότι σήμερα από τη στιγμή που έλαβε το μήνυμα η ψυχούλα της είναι γεμάτη και ήρεμη…και αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Όμως ξέρετε κάτι; Το πιο σημαντικό είναι να είμαστε περήφανοι για τα παιδιά μας ό,τι και να κάνουν.

Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό, το καθένα έχει να δώσει κάτι μοναδικό και οφείλουμε να τα αγαπάμε και να τα καμαρώνουμε άνευ όρων.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που έχουν τη δύναμη να κυνηγάνε τα όνειρά τους και να προσπαθούν.

Τους αξίζει ένα τεράστιο μπράβο για την επιτυχία τους.

Όμως, σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μου και της σκέψης μου είναι και σε όλα εκείνα τα παιδιά που δεν είδαν τα αποτελέσματα που ήθελαν και που σήμερα έχουν ανάγκη τη στήριξη και την αγκαλιά μας, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μέρα.

Δείξτε τους ότι είστε εκεί για αυτά! Να είναι γερά τα παιδιά μας και να νιώθουν την ψυχούλα τους ήρεμη και γεμάτη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους