«Τα πράγματα που κάνεις όταν είσαι νέος και γι' αυτά σε α π ο λ ύ ο υ ν, είναι τα ίδια πράγματα για τα οποία, χρόνια αργότερα, σου δίνουν #βραβείο για το σύνολο της προσφοράς σου.» Αυτή τη φράση είπε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Coppola γύριζε τον Νονό, πολλοί μέσα στο στούντιο θεωρούσαν τις επιλογές του υπερβολικές και επικίνδυνες.

Δεν συμφωνούσαν ούτε με τις ιδέες του ούτε με την επιμονή του να κρατήσει τον Al Pacino στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μάλιστα, τόσο ο Coppola όσο και ο Pacino έφτασαν πολύ κοντά στο να απομακρυνθούν από την ταινία.

Χρόνια αργότερα, όμως, οι ίδιες επιλογές που τότε θεωρήθηκαν λάθος έκαναν τον Νονό μία από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ακούγοντας αυτή τη φράση, γύρισα για λίγο πίσω, στα πρώτα χρόνια της δικής μου διαδρομής μέσα στην τάξη.

Ήμουν σχεδόν παιδί.

Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί κρατούσαν κιμωλία.

Εγώ κρατούσα καπέλα, μπέρτες, χαρτόνια, ζάρια, ψαλίδια και μαρκαδόρους.

Αν δεν έβρισκα πιόνια, έβαζα... βάζα.

Αν δεν υπήρχε παιχνίδι, το εφεύρισκα.

Θυμάμαι ακόμη τους γονείς να με κοιτούν με απορία όταν έβλεπαν τα παιδιά τους να ανεβαίνουν στις καρέκλες, να παίζουν, να κινούνται, να φτιάχνουν κατασκευές, να παίζουν ρόλους, να γελούν, να συνεργάζονται και να μαθαίνουν μέσα από δραστηριότητες.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που άκουγα την ίδια ερώτηση: - Ναι... αλλά πότε θα κάνουν μάθημα; Όλο θα παίζουν; Και το πιο εντυπωσιακό; Το ίδιο με ρωτούσαν πολλές φορές και τα ίδια τα παιδιά. - Κυρία... σήμερα δε θα κάνουμε μάθημα; Γιατί είχαν μάθει ότι μάθημα σήμαινε να κοιτάς μόνο τον πίνακα, να μη σηκώνεσαι ποτέ από την καρέκλα σου, να σηκώνεις το χέρι μόνο όταν σε ρωτήσουν, να αντιγράφεις, να αποστηθίζεις και να φοβάσαι μήπως κάνεις λάθος.

Αν ένα παιδί γελούσε, κάτι δεν πήγαινε καλά.

Αν ανυπομονούσε να έρθει στο μάθημα, ακόμη χειρότερα.

Eίχαν μεγαλώσει πιστεύοντας ότι η μάθηση έπρεπε να φαίνεται δύσκολη για να είναι αληθινή.

Αν το παιδί κουραζόταν, διάβαζε.

Αν βαριόταν, μάθαινε.

Αν χαμογελούσε, μάλλον... δεν γινόταν μάθημα.

O,τιδήποτε διαφορετικό έμοιαζε... σαν να ήταν χάσιμο χρόνου... όμως ήμουν σίγουρη μέσα μου ότι αυτός ήταν ο τρόπος να μάθεις φυσικά, να απολαύσεις το βιβλίο κι όχι να το σιχαθείς.

Κι ήμουν σ' έναν μόνιμο αγώνα να πείσω μικρούς και μεγάλους.

Κάθε καινούρια ιδέα περνά σχεδόν πάντα από την ίδια διαδρομή.

Στην αρχή μοιάζει παράξενη, μετά αρχίζει να δοκιμάζεται διστακτικά και, όταν πια αποδείξει την αξία της, όλοι δυσκολεύονται να θυμηθούν ότι κάποτε την αμφισβητούσαν.

Δεν αλλάζει μόνο η ιδέα βέβαια, αλλάζει κι ο τρόπος που τη βλέπουμε.

Η καινοτομία μοιάζει με έναν σπόρο.

Αν κάποιος δεν ξέρει τι έχεις φυτέψει, θα κοιτάζει για εβδομάδες το χώμα και θα πιστεύει ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Θα αναρωτιέται γιατί δεν φαίνεται ακόμη το δέντρο.

Εκείνος όμως που ξέρει να περιμένει, συνεχίζει να το ποτίζει, γιατί βλέπει με τα μάτια του μέλλοντος και όχι μόνο με τα μάτια του παρόντος.

Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε διαφορετική ιδέα είναι σωστή.

Πιστεύω όμως ότι καμία πραγματικά νέα ιδέα δεν γεννήθηκε επειδή όλοι συμφώνησαν από την πρώτη στιγμή.

Αν περιμένουμε πρώτα την αποδοχή και μετά τη δημιουργία, τότε μάλλον δεν θα δημιουργήσουμε ποτέ τίποτα πραγματικά καινούριο.

Σήμερα, όταν βλέπω εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιούν κίνηση, παιχνίδι, ιστορίες, συνεργασία και δημιουργικές δραστηριότητες μέσα στην τάξη, δεν σκέφτομαι πόσο στενοχωριόμουν τότε.

Κάποια μέρα, μια μητέρα μου είπε χαμηλόφωνα: - Ξέρετε... στα άλλα φροντιστήρια λένε ότι η Παπαδέλη είναι όλο φρου φρου κι αρώματα. Χαμογέλασα.

Δεν θύμωσα.

Δεν προσπάθησα να αποδείξω τίποτα. -Χαίρομαι... γιατί στο τέλος τα παιδιά κέρδισαν.

Γιατί κάθε φορά που η μάθηση γίνεται εμπειρία αντί για αποστήθιση, κάποια παιδικά μάτια φωτίζουν λίγο περισσότερο.

Και αυτό αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε προσωπική αναγνώριση. ❤️ Τώρα θέλω να μου πεις κι εσύ... Υπήρξε ποτέ μια ιδέα σου που στην αρχή όλοι την κοίταζαν περίεργα και σήμερα τη θεωρούν φυσιολογική; www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους