Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι κοινωνία παραδίδουμε στα παιδιά μας; Ζούμε σε μια εποχή που ο άνθρωπος μοιάζει να έχει κατακτήσει πολλά, αλλά να έχει χάσει το πιο ουσιαστικό: την ανθρωπιά του.

Έχουμε τεχνολογία, ταχύτητα, εικόνα, φωνή, προβολή.

Μπορούμε να μιλήσουμε με κάποιον στην άλλη άκρη του κόσμου μέσα σε δευτερόλεπτα, αλλά πολλές φορές δεν μπορούμε να ακούσουμε τον πόνο του ανθρώπου που στέκεται δίπλα μας.

Έχουμε χτίσει πόλεις, δρόμους, μηχανές, συστήματα, αλλά μέσα σε όλα αυτά ξεχάσαμε να χτίσουμε ψυχές.

Και τότε γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Τι κοινωνία παραδίδουμε στα παιδιά μας; Μια κοινωνία όπου οι γυναίκες φοβούνται να περπατήσουν μόνες τους.

Μια κοινωνία όπου η αγάπη μπερδεύεται με την κατοχή.

Μια κοινωνία όπου η βία βαφτίζεται πάθος, η σιωπή γίνεται συνενοχή και ο φόβος γίνεται καθημερινότητα.

Μια κοινωνία όπου ακούμε για βιασμούς, γυναικοκτονίες, κακοποιήσεις, ναρκωτικά, πορνεία, εκμετάλλευση ανθρώπων, και συχνά συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να πρόκειται για μια είδηση ακόμη.

Όμως δεν είναι απλώς ειδήσεις.

Είναι ζωές.

Είναι πρόσωπα.

Είναι μητέρες, κόρες, παιδιά, φίλες, αδελφές.

Είναι άνθρωποι που κάποτε ονειρεύτηκαν, αγάπησαν, φοβήθηκαν, πίστεψαν, και κάποια στιγμή βρέθηκαν μπροστά στη σκληρότητα μιας κοινωνίας που δεν κατάφερε να τους προστατεύσει.

Το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο το κακό που υπάρχει.

Το πιο τρομακτικό είναι όταν η κοινωνία αρχίζει να συνηθίζει το κακό.

Όταν η φρίκη γίνεται καθημερινή εικόνα.

Όταν ο πόνος του άλλου περνά μπροστά από τα μάτια μας και δεν ταράζει πια την ψυχή μας.

Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας τη βία σαν κάτι φυσιολογικό, την προσβολή σαν αστείο, την εκμετάλλευση σαν δύναμη και την αδιαφορία σαν στάση ζωής.

Εκεί χάνεται ο πολιτισμός.

Γιατί πολιτισμός δεν είναι μόνο τα μνημεία, τα μουσεία, τα μεγάλα έργα τέχνης και οι λαμπρές λέξεις.

Πολιτισμός είναι ο τρόπος που κοιτάζουμε τον αδύναμο.

Είναι ο τρόπος που προστατεύουμε το παιδί.

Είναι ο τρόπος που σεβόμαστε τη γυναίκα.

Είναι ο τρόπος που μιλάμε, που αγαπάμε, που διαφωνούμε, που συγχωρούμε, που στεκόμαστε απέναντι στο άδικο.

Μια κοινωνία χωρίς σεβασμό δεν είναι ελεύθερη.

Μια κοινωνία χωρίς αγάπη δεν είναι δυνατή.

Μια κοινωνία χωρίς αξίες δεν έχει μέλλον.

Και τα παιδιά μας; Τα παιδιά μας δεν ακούν μόνο αυτά που τους λέμε.

Βλέπουν κυρίως αυτά που κάνουμε.

Βλέπουν τον τρόπο που μιλάμε για τους άλλους.

Βλέπουν αν σιωπούμε μπροστά στην αδικία.

Βλέπουν αν δικαιολογούμε τη βία.

Βλέπουν αν σεβόμαστε ή αν πληγώνουμε.

Βλέπουν αν η αγάπη μας είναι αλήθεια ή απλώς μια όμορφη λέξη.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από τα παιδιά να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, αν εμείς δεν τους παραδίδουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Δεν μπορούμε να τους μιλάμε για φως, όταν γύρω τους αφήνουμε σκοτάδι.

Δεν μπορούμε να τους διδάσκουμε την αγάπη, όταν η κοινωνία μας ανέχεται την κακοποίηση.

Δεν μπορούμε να τους μιλάμε για αξιοπρέπεια, όταν επιτρέπουμε την εκμετάλλευση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το μέλλον του αύριο δεν θα γεννηθεί μόνο από νόμους, θεσμούς και τιμωρίες.

Αυτά είναι απαραίτητα, αλλά δεν αρκούν.

Το μέλλον θα γεννηθεί μέσα από την παιδεία της ψυχής.

Από το σπίτι.

Από το σχολείο.

Από την οικογένεια.

Από την τέχνη.

Από την αλήθεια.

Από το θάρρος να πούμε στα παιδιά μας ότι ο άνθρωπος δεν είναι αντικείμενο, ότι η γυναίκα δεν είναι ιδιοκτησία, ότι το σώμα δεν είναι εμπόρευμα, ότι η ζωή δεν είναι παιχνίδι στα χέρια κανενός.

Χρειαζόμαστε μια νέα ανθρωπιά.

Όχι στα λόγια.

Στην πράξη.

Χρειαζόμαστε γονείς που να μεγαλώνουν παιδιά με σεβασμό.

Δασκάλους που να μην εκπαιδεύουν μόνο μυαλά, αλλά και συνειδήσεις.

Κοινωνίες που να μη φοβούνται να κοιτάξουν τις πληγές τους.

Ανθρώπους που να μη γυρίζουν το βλέμμα αλλού όταν κάποιος υποφέρει.

Γιατί κάθε φορά που σωπαίνουμε μπροστά στο κακό, του δίνουμε χώρο.

Κάθε φορά που δικαιολογούμε τη βία, τη δυναμώνουμε.

Κάθε φορά που αδιαφορούμε για ένα παιδί, για μια γυναίκα, για έναν άνθρωπο που κινδυνεύει, μικραίνει λίγο περισσότερο το φως του κόσμου.

Και όμως, ακόμη υπάρχει ελπίδα.

Η ελπίδα βρίσκεται σε κάθε άνθρωπο που αρνείται να γίνει σκληρός.

Σε κάθε μάνα που μεγαλώνει το παιδί της με αγάπη.

Σε κάθε πατέρα που διδάσκει σεβασμό.

Σε κάθε δάσκαλο που φωτίζει ψυχές.

Σε κάθε καλλιτέχνη που φωνάζει μέσα από το έργο του για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Σε κάθε άνθρωπο που λέει: «Δεν θα συνηθίσω το κακό.

Δεν θα το θεωρήσω φυσιολογικό.

Δεν θα σταματήσω να πιστεύω στον άνθρωπο». Το αύριο δεν είναι κάτι μακρινό.

Το αύριο χτίζεται σήμερα.

Χτίζεται με κάθε μας πράξη, με κάθε μας λέξη, με κάθε μας στάση απέναντι στον πόνο του άλλου.

Αν σήμερα επιλέξουμε την αδιαφορία, θα παραδώσουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο πιο άδειο.

Αν σήμερα επιλέξουμε την ευθύνη, ίσως τους παραδώσουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.

Και αυτό είναι το μεγάλο χρέος μας.

Να μην παραδώσουμε στα παιδιά μας μόνο σπίτια, δρόμους, χρήματα και αντικείμενα.

Να τους παραδώσουμε αξίες.

Να τους παραδώσουμε φως.

Να τους παραδώσουμε μια κοινωνία που να μη φοβάται να αγαπά, να σέβεται, να προστατεύει και να υπερασπίζεται τη ζωή.

Γιατί μια κοινωνία κρίνεται όχι από το πόσο προχώρησε τεχνολογικά, αλλά από το πόσο βαθιά κατάφερε να παραμείνει ανθρώπινη.

Και αν θέλουμε πραγματικά να υπάρξει μέλλον, πρέπει πρώτα να ξαναβρούμε την ψυχή μας.

Γιατί το αύριο των παιδιών μας δεν θα σωθεί από την πρόοδο χωρίς ανθρωπιά.

Θα σωθεί μόνο από την ανθρωπιά που θα γίνει πράξη, ευθύνη και φως. Giakoumaki Anais Anais Anna Η Γλύπτρια της Μινωικής ψυχής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους