Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας Θάνατος που αρχίζει χρόνια νωρίτερα!

———————————- Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπούν. Καταλαμβάνουν.

Μπαίνουν στη ζωή ενός νέου ανθρώπου σαν καταφύγιο και σιγά-σιγά μετατρέπονται σε δεσμοφύλακες.

Του προσφέρουν ασφάλεια, επιβεβαίωση, συντροφιά.

Όχι γιατί θέλουν να τον δουν να ανθίζει, αλλά γιατί θέλουν να τον δουν να εξαρτάται.

Η πρώτη τους δουλειά είναι η απομόνωση.

Με τρόπο ύπουλο και αργό, αρχίζουν να δηλητηριάζουν κάθε σχέση που προϋπήρχε.

Τους γονείς που τον μεγάλωσαν.

Τα αδέλφια που στάθηκαν δίπλα του.

Τους φίλους που τον γνώριζαν πριν αποκτήσει «νέα ζωή». Κάθε άνθρωπος που θυμίζει στον στόχο τους ποιος ήταν πριν από αυτούς, μετατρέπεται σε εχθρό. «Δεν σε καταλαβαίνουν.» «Σε ζηλεύουν.» «Σε εκμεταλλεύονται.» «Μόνο εγώ είμαι δίπλα σου.» Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που κάποτε είχε ρίζες, βρίσκεται μόνος.

Με μοναδική πυξίδα εκείνον που κρατά τα νήματα.

Συχνά αυτή η συμπεριφορά συναντάται σε τοξικές συντρόφους, χωρίς φυσικά να αποτελεί αποκλειστικά γυναικείο φαινόμενο.

Υπάρχουν και άντρες που λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο.

Όμως η κοινωνία συχνά δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη γυναικεία χειραγώγηση όταν αυτή κρύβεται πίσω από τον μανδύα της «φροντίδας» και της «αφοσίωσης». Το επόμενο στάδιο είναι η αποδόμηση.

Ο άνθρωπος παύει να έχει δική του κρίση.

Παύει να έχει δικούς του στόχους.

Μαθαίνει να βλέπει ως μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του τη διατήρηση μιας σχέσης που τον καταπίνει.

Του παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως το κέντρο του σύμπαντος.

Ως τη μοναδική επιτυχία του.

Ως τον μοναδικό λόγο ύπαρξής του.

Και τα χρόνια περνούν.

Μέσα στο άγχος, στην εσωτερική σύγκρουση, στην καταπίεση, στην αποξένωση από όσους τον αγαπούσαν πραγματικά.

Το σώμα πολλές φορές πληρώνει τον λογαριασμό που η ψυχή αρνείται να αναγνωρίσει.

Αρρώστιες, κατάρρευση, μοναξιά, ψυχική εξάντληση.

Και τότε αρχίζει η τελευταία πράξη του θεάτρου.

Οι ίδιοι άνθρωποι που συνέβαλαν στην ερήμωση της ζωής του εμφανίζονται ως προστάτες και σωτήρες.

Μιλούν για θυσίες.

Μιλούν για αγάπη.

Μιλούν για αφοσίωση.

Όμως ακόμη και εκεί, στο κατώφλι της απώλειας, το ενδιαφέρον τους στρέφεται συχνά στον εαυτό τους.

Στο πώς θα συνεχίσουν τη ζωή τους.

Στο πώς δεν θα χάσουν τις συνήθειες, τις απολαύσεις, την εικόνα τους.

Και όταν τελικά ο άνθρωπος φύγει από τη ζωή, πολλές μάσκες πέφτουν.

Ξαφνικά η μνήμη του γίνεται βάρος.

Οι θυσίες του ξεχνιούνται.

Η παρουσία του υποβαθμίζεται.

Τα λάθη του μεγεθύνονται.

Οι αδυναμίες του γίνονται κουτσομπολιό.

Και εκείνοι που κάποτε δήλωναν πως δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς αυτόν, συνεχίζουν σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι υπάρχουν τοξικοί άνθρωποι.

Υπήρχαν πάντα.

Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι πολλές φορές η τοξικότητα μεταμφιέζεται σε αγάπη, η χειραγώγηση σε ενδιαφέρον και η κατοχή σε αφοσίωση.

Και τότε ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ότι δεν τον αγκαλιάζουν.

Τον τυλίγουν σαν κισσός γύρω από έναν κορμό που αργά αλλά σταθερά νεκρώνεται.

Γιατί η αληθινή αγάπη ενώνει τον άνθρωπο με τον κόσμο του. Η τοξική αγάπη τον αποκόπτει από αυτόν. ΧΟΝΔΗ Ελισάβετ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους